Berichten

Anne@ 10:50 29-01-2014
Hallo,
Het is voor mij een verademing om op deze website van alles te lezen omtrent emotionele chantage. Ik ben een getrouwde vrouw met 2 kinderen van 22 en 19. Mijn vader is sinds enkele maanden hulpbehoevend en verblijft momenteel in een ziekenhuis. Mijn zus heeft me vorige maand enorm gekwetst en lelijke dingen naar mijn hoofd gezwierd. Hij wilt nu dat we het tegen een bepaalde termijn terug goed maken terwijl ik al geprobeerd heb een stap in de goede richting te zetten naar haar toe. Zonder resultaat, ik kreeg nog meer verwijten te horen. Hij zegt dat het ons beiden zal spijten als we tegen die datum het niet hebben bijgelegd. Pff ik ben zo moe en ben het kotsbeu om behandeld te worden zoals een klein kind. Wat doe je daar nu aan vraag ik me steeds af. Ik heb cvs en fibromyalgie en voor mij is het leven ook wel best zwaar. Maar daar moet ik niets over zeggen want dan verval ik in zelfbeklag. Ik trek me wel op aan mijn gezin, maar mijn gezin van herkomst ergert me, ik krijg enorme haatgevoelens. Iemand een idee wat ik kan doen?
Geantwoord op: 19:38 31-01-2014

Beste Anne,

Ik kan mij goed voorstellen als je cvs hebt en fibromyalgie dat je het niet makkelijk hebt. Ik heb ooit met een collega samen gewerkt die fibromyalgie had en de meest simpele dingen kunnen voor iemand dan ineens een uitdaging worden. Toch moeten we als mensen proberen te blijven kijken naar de dingen die we nog wel kunnen ipv naar de dingen te kijken wat je niet meer kan. Dat is moeilijk, maar noodzakelijk om niet vast te komen zitten in het leven. Misschien bedoeld je zus dat duidelijk te maken maar legt ze het wat onhandig uit. Je vader probeert op zijn oude dag het gezin bij elkaar te houden, wat ook logisch is. Hij wordt ook een dagje ouder en wil graag dat zijn gezin bij elkaar blijft en zonder ruzie door het leven gaat. Dit is zijn manier om jullie proberen te helpen. Wat jij er aan kunt doen is in ieder geval gaan praten met je zus en proberen uit te leggen wat je zo dwars zit. Schrijf een brief als ze niet met je wilt praten. Misschien gaat ze dan wat beter inzien wat je bedoeld. Probeer de haatgevoelens die je krijgt om te zetten naar een ander gevoel. Als wij oprechte haatgevoelens krijgen naar een persoon toe dan veranderd dat jou als mens zijnde ook. Ook je omgeving zal op langere termijn een verandering gaan merken in je gedrag en je zal merken dat je dingen anders gaat benaderen. En dat moet je zien te vermijden. Haatgevoelens voor iemand krijgen is makkelijk, de echte reden zien te vinden waarom iemand de dingen doet die hij/zij doet en dat proberen te begrijpen en uiteindelijk die persoon vergeven is veel moeilijker. Vergeven wil niet zeggen dat je de dingen die iemand in het verleden gedaan hebt vergeten bent, maar iemand vergeven doe je voor je zelf. Heel veel succes!

Angel

Brigitte@ 01:07 21-01-2014
Hallo

Ik moet dit echt even kwijt. Na alles wat ik heb gelezen op de site zie ik echt mijn moeder hier in terug. Ik woon nog thuis en altijd als er nog maar iets gebeurt wat mijn moeder niet asn staat krijg ik de schuld van. Maar dan wel op zo'n manier dat ik mijn excuses moet gaan aan bieden en dat mijn moeder zichzelf pijn gaat lopen doen omdat zij het slachtoffer is en ik samen met de hele wereld tegen haar is... Ik word hier helemaal ziek van. Maar ik ben ook geen ander gedrag van haar gewend. Het is nu 1.04 en ik ben nog steeds wakker omdat ik haar vandaag een kus wilden geven maar dat mocht niet. Ik deed het toch en toen kreeg ik zoveel over mij heen.... Dit geeft voor mij zo veel emotionele pijn dat ik dat fysiek op mijzelf ga afreageren... Ik ben bang voor mijn eigen moeder.. Ik durf niet eens de trap af te lopen om naar de wc te gaan omdat ik bang ben dat ze er zal staan.. Ik begin paranoïde te worden. En dat alleen maar omdat ik wil dat mijn moeder van mij houdt. Wat moet ik doen?
Geantwoord op: 11:14 22-01-2014

Beste Brigitte,

Dingen van je afschrijven kan enorm opluchten. Ieder kind wil graag dat zijn/haar ouders van hen houdt. Soms zitten ouders ook niet goed in hun vel en hebben ze hulp nodig. Ik maak me dan ook zorgen omdat je aangeeft dat je geen ander gedrag van haar gewend bent. Dit gedrag van je moeder is niet normaal. Besef dit alsjeblieft goed. En ik kan heel goed begrijpen dat je slecht slaapt, emotioneel bent en angstig wordt. Je bent nog veel te jong om hier mee om te kunnen gaan en je hoort hier ook helemaal niet mee geconfronteerd te worden. Je moeder heeft hulp nodig van een psycholoog of psychiater. Helaas moet je moeder dit zelf willen en kan niemand haar verplichten om hulp te zoeken. Nu met dit antwoord kan jij natuurlijk vrij weinig. Heb je een volwassen persoon in je omgeving die je vertrouwt en waar je bij terecht kan? Ouders van een vriendin of misschien een leraar op school? Je grootouders of andere familieleden? Op school heb je vaak ook een vertrouwenspersoon waar je mee kan gaan praten. Ik wil je aanraden om te gaan praten met die persoon en de situatie uit te leggen. Ga samen hulp zoeken voor jou. Het is fijn om dit samen met iemand te doen en het geeft jou het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Vraag een gesprek aan bij je huisarts en je huisarts kan je vertellen wat de juiste stappen zijn om te volgen. Ga in ieder geval hulp zoeken en blijf hier niet mee lopen. En wacht ook niet te lang met hulp zoeken. Het is absoluut niet de bedoeling dat jij het slachtoffer wordt van je moeder d\\\\\\\'r gedrag. Het gedrag wat ze vertoont is niet normaal en neem het niet van haar over. Ik hoop dat je wat verder komt met dit antwoord en dat je in ieder geval weet wat je volgende stap is wat je kan gaan helpen om de dingen te veranderen en prettiger te maken voor jezelf. Heel veel sterkte en je mag me altijd privé een mail sturen via het contactformulier als je je verhaal kwijt moet.

Angel

Delphine@ 12:02 12-01-2014
Hoi,
Dit zal een lang verhaal worden denk ik. Ik probeer het beperkt te houden.
Ik ben een vrouw van nu 34 en mijn verhaal begint op mijn 22ste. Toen leerde ik mijn ex kennen. Al vlug woonden we samen en was ik zwanger van ons eerste dochtertje. We kregen uiteindelijk 2 meisjes. Mijn ex had een verleden van mishandeling achter de rug. Zowel sexueel mentaal als fysisch door zijn stiefvader.
Hij is hiervoor nooit in behandeling geweest en bovendien heeft zijn moeder hem verlaten voor die stiefvader.

Mijn ex was dus een controlefreak en ziekelijk jaloers. Ik mocht niet aandoen wat ik wou.Zeker rokjes aandoen tot aan de knie. zeker geen laag uitgesneden t-shirts.
Ook financieel hield hij de controle. Ik kreeg af en toe een paar euro's zodat ik 'eens een belegd broodje mocht gaan kopen' en om over te komen voor familie en vrienden als super echtgenoot kreeg ik af en toe veel nieuwe kleren.
Op sexueel vlak was hij ook echt een freak. Hij schreef op wanneer en hoelang 'het' duurde.
ik ben een vrouw die al vanaf haar 12de kampt met eetstoornissen. Hij maakte mij onzeker door na de zwangerschap te zeggen dat ik in mijn blootje moest ronddraaien en dan zei hij waar ik nog te dik was enzo.
Ik voelde mij helemaal niet goed en wou dus geen betrekking met hem dus verkrachtte ij mij dan maar. Als ik trok aan zijn haren en huilde en riep motiveerde hem dat alleen maar om verder te doen...

Ik was op den duur echt bang van hem en zocht hulp bij iedereen, vrienden, familie... maar omdat hij overkwam voor hen als de ideale papa en partner konden ze me niet geloven. Ik zocht hulp bij caw en ook leerde ik via iternet iemand kennen waar ik mijn verhaal aan kwijt kon. Toen ik mijn ex vertelde dat ik bij hem weg wou nam hij een mes om zogezegd zelfmoord te plegen Hij nam me alles af, gsm enzo en de controle begon nog erger te worden. Uiteindelijk, omdat ik bang was dat hij de meisjes en mij iets ging aandoen ben ik gevlucht. De meisjes waren 1 en 3. We zijn bij de man gaan wonen die ik leerde kennen op internet. gelukkig was hij echt een brave man! Ik ben er ondertussen mee getrouwd en de meisjes zijn nu ook al 10 en 7 en zien in hem een echte papa.

mijn ex is dan 8 maand bij mijn ouders gaan inwonen! Zo zie je hoe ij mensen kan manipuleren. Want wie neemt nu de man ik huis die je dochter verkrachtte.

Erna had hij een relatie met een vrouw die sterker in haar schoenen stond dan mij. Ik had haar gewaarschuwd maar ze wilde niet luisteren omdat ze verliefd was. Uiteindelijk blijkt dat hij haar dochtertje van 4 mishandelde, sexueel en mentaal enzo. Dat meisje is nu al 3 jaar in behandeling.De mama ziet het niet zitten om haar dochter terug door de hel te laten gaan door klacht in te dienen. En ik kan dus niets doen tegen hem. Hij ziet de meisjes om de 2 weken int weekend. We hebben al verschillende keren naar een advocaat geweest maar we hebben geen poot om op te staan.
Nu 'denk' ik dat hij zijn dochters niets zal aandoen, ik hoop en ben er zo goed als zeker van. Maar toch is het niet makkelijk om hem te vertrouwen. Hij ontkent ook nog altijd dat hij mij verschillende keren verkrachtte.
Ik probeer bij de meisjes soms te weten te komen of papa hen betast en zeg hen ook altijd dat ze mij alles mogen vertellen. Ik heb wel een goede relatie met de meisjes dus ze zouden wel al iets verteld hebben. Ze gaan ook graag naar hun papa. Maar toch...

Overlaatst had hij weer een relatie met een vrouw (zonder kinderen) militair. Ik was gerust want dit moet toch een sterke vrouw zijn. Ze is bij hem weggegaan met de woorden: " mijn lichaam is nog altijd mijn lichaam"
Dus zal hij ook bij haar onder controle willen gehouden hebben.

ik vind het echt moeilijk om hem nog onder ogen te moeten zien, en zeker om de meisjes achter te laten bij hem
Wat als hij hen iets aandoet! Zou hij echt gewoon de zwakskte persoon neemt om te manipuleren maar dat hij zijn eigen kinderen op een voetstuk zet en geen pijn doet?
IK HOOP HET ZO!!!!

dat ze maar gauw oud genoeg zijn om niet meer naar hem te moeten gaan...
Geantwoord op: 11:53 14-01-2014

Beste Delphine ,

Wat vreselijk dat je dit heb moeten meemaken! Hoe afschuwelijk het verhaal ook is ben ik blij dat je hem in het gastenboek hebt geplaatst. Het is een waarschuwing voor andere mensen hoe ver manipulatie kan gaan. En jij hebt bijna alle kanten wel voor je kiezen gehad. De emotionele chantage, de controle enz. Gelukkig heb je de stap genomen om bij hem weg te gaan. Ik ben heel blij voor je dat je nu een goed leven hebt met een man die je respecteert. Ik kan mij zo goed voorstellen dat je bang bent dat hij de meisjes wat aandoet. Dat andere meisje zit niet voor niets al 3 jaar in behandeling. En ook de reactie van die moeder is begrijpelijk. Maar als niemand aangifte doet kan hij zijn gang blijven gaan en nieuwe slachtoffers maken. Je doet aangifte om er voor te zorgen dat niet andere mensen het zelfde moeten door maken als jij. Ik hoop dat die moeder dat gaat inzien. En wat betreft je eigen kinderen, ik durf er echt geen uitspraak over te doen. Ik denk dat je zeker de mogelijkheid in je achterhoofd moet houden dat er een kans is dat hij zijn eigen kinderen wat aandoet. Ik zeg niet dat het gaat gebeuren, maar iemand met zo\'n verleden......Ik vind het trouwens erg raar dat een advocaat niets kan doen. Als er maar een mogelijkheid is dat één van de ouders een gevaar is voor de kinderen zouden er bij een hoop instanties alarmbellen moeten gaan rinkelen en moet er actie worden ondernomen. Ik ben een hele grote voorstander van beide ouders in het leven van kind, maar absoluut niet in het geval dat er een gevaar is voor de kinderen. Dus mijn advies neem geen genoegen met het antwoord: \"Sorry mevrouw, maar wij kunnen niets voor je doen." Als er wel iets gebeurd dan vergeef je het jezelf nooit dat je verder geen stappen hebt ondernomen. Zoek een andere advocaat en zorg dat je meisjes veilig zijn! Dat kan door het bezoek stop te zetten of bezoek onder toezicht te regelen. Ga in ieder geval niet afwachten. Heel erg veel sterkte.

Angel

AM@ 21:51 10-01-2014
Ik heb een schoonzus, die ken ik nog van vroeger, ze woonde bij mij in de straat en heet A. L. en was ze getrouwd, maar is al jaren opnieuw getrouwd, in haar eerste huwelijk was ze niet gelukkig, ze hadden èèn kind, die nu in de 40 is.
Maar nu in haar tweede huwelijk is ze ook niet gelukkig.
toen haar dochter 12 was bracht ze haar nog naar school, wat ze alleen best kon, 2 minuten lopen, en het was niet druk . AL deed alles voor haar dochter, ze deed alles voor haar man, en oudercommissie, ze cijferde zich helemaal weg, ze beschermde haar dochter erg, haar dochter werd erg geplaagd door andere kinderen, omdat mammie haar zo beschermde. en nu nog nu haar dochter in de 40 is.
Maar op school de onderwijzers en anderen deden het niet goed, nee A.L. deed het goed.
Ze vertelde mij verhalen op school wat achteraf niet klopte, en ik geloofde dat, ik zat toen niet goed in mijn vel.
Nu ze al jaren met haar tweede man J is getrouwd is ze niet veel veranderd.
Ze heeft of had (omdat we geen contact met elkaar hebben) als ik het ergens met AL niet mee eens was reageerde ze nogal bot, dat is toch niet waar ik weet het toch, kom jij je me hier vertellen hoe dit of dat zit, dat geloof je toch zelf niet, en als ik bij mijn standpunt blijf bleef ze fel reageren, en houd ik mijn mond.
Zo is dat altijd geweest, maar vroeger viel me dat niet zo op toen onze dochter en haar dochter nog klein waren trouwens mijn dochter is 35 jaar.
Op zich konden we wel met elkaar opschieten, en kan A.L. best gezellig zijn, maar o wee als we eens een mening verschil hadden, of A.L. bij betuttelde waar anderen bij waren. en ik zei er na een paar dagen later iets van. iets van zei ze je haalt muizenissen in je hoofd, ik doe tegen jou gewoon, net hetzelfde bij kinderen die buiten zijn aan het spelen, ik dacht mij vergelijken met kinderen, maar ik zei niks, we hadden van te voren grote ruzie gehad en wilde het uitpraten, maar nu zei ik niks meer, maar ik bleef er wel mee zitten, en nog een paar keer was dat gebeurd, ik zei weer niks dat ze me kleineerde, ik wilde geen ruzie. èèn voorbeeld, ik had een zwarte lange broek die nog goed was, maar de pijpen iets te kort was, ik wist met een band dat je deze langer kon maken, ik kon dat niet, maar wist de naam van die zoomband niet.
We hadden het daar over, ze bood aan om iets te maken als ik iets kapot had.
Nou een hele tijd later belde ik A.L. op, mijn man was thuis en mijn dochter ook, ze vonden haar een raar mens, maar soms ook leuk.
Ik vertelde over die broek, die ik graag langer wilde laten maken, ze vroeg een broek, welke broek? om die langer te laten maken? ik vertelde dat deze wat kort was maar hoefde maar een heel klein stukje langer, er zat bijna geen zoom in. ze zei een lange broek die te kort is langer laten maken, waar heb je het in godsnaam over, ja ik zei aarzelend met een brede band aan de zoom en dan omslaan. A.L. reageerde kortaf een band, waar heb je het over? ik weet niks van een band af, terwijl ze coupeuse is geweest, verder zei ze je geloof toch zelf niet dat ik kan toveren om een te korte lange broek te maken, ik voelde me heel klein worden en erg onzeker, mijn dochter en mijn man keken elkaar eens aan, en schudden hun hoofd.
Terwijl A.L. iedereen helpt die in nood zit, en ze geen nee kon zeggen, en ze overal verkondigd ik help iedereen die hulp nodig heeft, nou mij niet, ik accepteerde wel als zij gewoon tactisch had gereageerd of geen tijd had.
Dat zei A.L. wel maar op een kortaf manier. die broek langer maken heb ik geen tijd voor bel me maar over 14 dagen terug daarover, en ze hing op, ik voelde me dom, erg onzeker. mijn man zei, en ook mijn dochter dat ik maar een nieuwe broek maar moest kopen of ergens anders laten maken door dat gekke mens.
Toen ik A.L. trof deed ik net of er niks gebeurd was.
Maar in 2011 was de maat vol en ging het finaal mis, haar huwelijk was al niet zo goed, een lastige man, haar dochter net hersteld psighisch, (sorry voor de spelfout) in die kliniek zeiden ze ook mevrouw A.L. laat uw dochter eens los, u gaat er eens onderdoor, ze zei wat denkt u wel dat dit zomaar gaat? u hebt goed praten. L.A. is ook erg koppig en eigenwijs, ze weet het altijd beter. En als A.L. wel eens vertelde hoe lastig haar tweede man is, ( van de eerste was ze gescheiden) En ik A.L. raad probeerde te geven, ze nam nooit iets van me aan, iedereen wilt dat ik ze helpt, ik ben door God uitverkoren dat ik andere mensen uit de nood help, en ik kan dat goed, ik ben daar goed in, ik bid elke dag voor iedereen wat goeds, mijn man en ik konden onze lach niet inhouden, thuis zei mijn man dat gezever van A.L. wil ik niks meer horen jij geeft haar raad, en ze ketst alles weg, van iedereen.
Nou dat gebeurde in dat warenhuis schreef ik een brief, maar wilde het op een aardige manier en tactisch doen, maar er kwam niet uit, wat ik wilde schrijven, per telefoon hielp niet dat was eens een scheldpartij, dus maar een lange brief, mijn man zei ik laat je èèn keer die brief schrijven, omdat ik daarmee 14 dagen mee bezig was maar geen steek verder kwam.
Ik zei, je hebt gelijk, ik schreef die brief, aan A.L. maar alles schreef ik wat ik kwijt wilde, alle frustraties en ook van vroeger toen de kinderen klein waren en van de laatste jaren.
Maar het was ook een keiharde brief, liet niks heel met verwijten, maar het was wel allemaal waar.
Op het laatst zei ik, nu je zo bent hoef ik je niet, als jij mij niet accepteert, doe ik dat bij jou ook niet, ik kleineerde haar tot en met, ik schreef, je kan bij me terug komen als jij veranderd bent, ik kom niet uit me eigen, wil je wel, okè, wil je niet ook goed.
Ik had het ook niet gemakkelijk in 2011 ons huis werd maar niet verkocht, ik zat in de tress, onze enige dochter was net vertrokken voorgoed naar Canada, daar had ik het moeilijk mee.
En af en toe huizen bekijken, zo ook waar de schoonouders van A.L. woonden, ik vertelde dat aan A.L. daar hadden we weer een discussie bij de ingang van een warenhuis, maar A.L. bleef maar volhouden en ze wees met haar vinger tegen mijn borst, van nee hoor Mieke toch, kleinerend ik werd zo kwaad dat ik schreeuwde alles wat los en vast zat, en ik maakte dat ik wegkwam, want ik kan ook agressief worden.
Mijn man had ik het verteld
Nou en toen een lange brief wilde het op een goede manier schrijven, maar mijn frustraties kon ik nog niet kwijd, ik dacht dan maar een keiharde brief, alle opgekropte voorvallen waar ik mee zat had ik haar voor de voeten gegooid, ik gooide alles eruit, wat wel waar was natuurlijk, bij mij ging het erom, als ik weer niks deed, bleef het zo, nu reskeerde ik een breuk, maar ik koos voor mezelf als ik weer niks deed was ik bang dat er veel ergers iets kon gebeuren, ja door alle opgekropte gevoelens die ik bij haar niet kon uiten, zij wel bij mij.
Wel zei ik, je mag bij me terugkomen als je veranded, zo niet blijf je maar daar.
Maar nu het volgende een paar maanden later met Nieuwjaar kwam ze uit de kerk, ik stond bij de kerk, ik wilde haar nieuwjaar wensen maar weigerde mijn hand en liep door, ik dacht een hand geven op Nieuwjaar moet je toch wel doen dacht ik bij me eigen. ik stond te trillen, dit had ik niet verwacht, wel een slap handje, mijn man zei dat zegt iets over A.L. nu pas stond ik oog aan oog met haar ik zei hallo A.L. een zalig kerstfeest, ze liep door.
Toen ik mijn voet verbrandt had reageerde ze niet, ook niet toen ze mij zag, ook niet toen onze dochter trouwde, en een kind kreeg. mijn man zegt ze af en toe niks, maar soms wel, en zalig nieuwjaar wensen en een kusje op zijn wang geven.
Ik ben nu wat milder tegen over haar, ze heeft het niet gemakkelijk, en had vroeger erg veel meegemaakt, dat is niet niks, van de ene kant wil ik wel contact met haar, ze is tenslotte aangetrouwde familie, maar ik wil wel dat we elkaar respecteren en ik voor vol aangezien wil hebben, anders kan dat niet doorgaan, ik kan wel tegen haar zeggen wel per brief (ben bang voor een scheldpartij) maar wel op een goede manier, dat op punten erg hard was wat ik schreef, en ik niet kan verwachten dat zij veranderen moet, ik ga niet voor alles excuus aanbieden, maar zij moet ook wel een stapje naar voren doen.
Ik ben er op teruggekomen dat eerst zij contact moet zoeken, maar dat moet ik doen, maar ik huiver nog
Geantwoord op: 11:34 14-01-2014

Beste AM,

De eerste stap zetten om weer het contact met iemand op te bouwen is altijd moeilijk. Zeker als je een ingewikkeld verleden met die persoon hebt. Dit zijn helaas dingen die een mens zelfstandig moet doen en moet beslissen en waar ik je niet echt mee helpen kan. Ik kan mij heel goed voorstellen dat je wat huiverig bent. Er is genoeg gebeurd in al die jaren. Je moet je zelf afvragen of het contact met haar een toegevoegde waarde heeft in jouw leven? Soms hoe moeilijk het ook soms te accepteren is, is het beter om allebei een andere kant op te gaan. Soms wordt een contact wel hersteld, maar begint men heel voorzichtig om niet nogmaals gekwetst te worden. Welke weg het voor jouw ook wordt, het zal niet makkelijk zijn.

Angel

emy@ 22:08 05-01-2014
mijn gedrag ,
ik heb een relatie van 8 maand, het gaat bijna altijd faut. maar ik hou zoveel van hem, hij ook van mij hij geef me altijd weer een kans, ik ben jarloers en soms denk ik dingen wat niet is, (dit is voorbeeld wat ook gebeurt is) zijn broer zijn dochter lach in het ziekenhuis . hij had me savond gebeld van , om het te zeggen hij zij morgen als ik waker ben bel ik jou via skype en dat had die niet gedaan , en ik maak me de heledag zorgen om hem , dus ik zij tegen heb via watsap heb je een ander meisje , omdat ik onzeker ben over mezelf , en dan ga ik zulke raare dingen denken , terwijl het niet zo is en als die met me er over praat , dan komt het altijd op ruzie neer , ik ben zo zat van mijn gedrag . jarloezie , ik hoop zo dat jullie mij kunen helpen want ik raak hem straks nog kwijt , en dat wil ik niet echt niet hou zoveel van deze man.
Geantwoord op: 08:57 07-01-2014

Beste Emy,

Er is altijd een reden waarom je bepaald gedrag vertoont. Jouw reden is, zoals je zelf aangeeft, dat je onzeker bent over je zelf en daarom ga je bepaalde dingen doen. Waarom ben je zo onzeker over jezelf? Waar komt die onzekerheid vandaan? Als je daar het antwoord op weet dan kan je aan je zelf gaan werken om wat zekerder in het leven te staan en leren positief naar je zelf te kijken ipv negatief. Je huisarts kan je helpen met iemand zoeken bijvoorbeeld een maatschappelijk werker om mee te praten en om je zo te helpen. Succes!

Angel

Merckx Marie Christi@ 01:31 02-01-2014
Mijn moeder verblijft in een prive rusthuis en heeft alle comfort , eigen kamer goede rolstoel goede verzorging veel bezoek van mijn enige zus , zoals vandaag gedroeg ze zich weer koppig en dat doet ons pijn wij komen speciaal van Diksmuide naar Lebbeke waar mijn moeder verblijft.Dit is niet bij de deur van Diksmuide, mijn man is ook al 76 en dit is niet evident zo een reis te ondernemen. We komen daar toe met geschenken een mooie zelfgemaakte kaart bloemen champagne van heel de namiddag heeft ze haar ogen niet opengedaan en ook niets gezegd, dit is niet de eerste keer dat ze zo reageert , ze kopt zoals een klein kind, wij praten dan onder mekaar mits zij toch niets wil antwoorden zo presenteerde ik haar een praline van de bakker ze duwde met haar hand dat ze geen moest hebben nadien nam ze ze wel aan van mijn zus. Het is onmogelijk haar met iets te plezieren zelf mijn hondje kijkt ze niet meer naar en ze zou nog liever hebben dat ik het niet mee heb nochtans blaft het beestje niet en z-is zeer rustig, alles wat we ook doen voor nooit is ze dankbaar ook voor haar eigen zus toont ze geen enkele belangstelling zelfs de kindjes van haar metekind heeft ze liever niet meer, het is zeer deprimerend er naartoe te gaan je komt dan van zover , als we dan weggingen zei ik tegen mijn zus ik ga nog eens piepen hoe ze reageert als we weg waren en haar ogen waren open. Wat moeten wij doen , hoe moeten we op zo iemand reageren, moeten we ons eens kwaad maken of ons gedacht zeggen of negeren we het telkens ? Mijn moeder is altijd zeer bazig geweest en geeft ons geen moederliefde gegeven mijn zus die zeer labiel was na haar scheiding heeft ze mentaal volledig uitgebuit. Nu doet ze haar pijn door zo te reageren ze is nog goed bij bewustzijn want als ze alleen is met mijn zus zegt je moet nog niet weggaan en ze durft ook gillen en hysterish doen inde volle eetzaal. Help ons want wij weten geen raad meer.
Geantwoord op: 11:21 02-01-2014

Beste Marie,

Je hoort het vaker bij oudere mensen zodra ze in een rusthuis terecht komen dat ze veranderen in hun gedrag. Nu ken ik verder uw moeder niet, maar vaak heeft dit te maken met acceptatie van de nieuwe situatie. In een rusthuis ben je toch beperkt in bepaalde dingen. Die beperkingen heb je thuis in je eigen huis vaak niet. Je hoort vaak dat veel oudere mensen niet naar een rusthuis willen en dat laten ze vaak merken via hun gedrag. Het beste wat je naar mijn idee kunt doen is hier met haar over praten. Als ze nog goed bij haar verstand is dan zal ze je prima begrijpen. Vraag aan haar waarom ze zo doet en reageert. En dat jullie haar met alle liefde willen helpen, maar dat ze met deze houding het tegenovergestelde bereikt. Geef maar aan bij haar dat jullie een lange reis moeten maken om op bezoek te komen en dat jullie het erg vervelend vinden dat ze jullie het gevoel geeft dat het totaal niet gewaardeerd wordt. Kort gezegd leg haar op een duidelijk manier uit waar jullie op dit moment moeite mee hebben en vraag aan haar waarom ze dit gedrag vertoont. Ik kan niet, en wil dit trouwens ook niet, voor jullie beslissen wat jullie in deze situatie moeten doen. Ik zou eerst eens met haar gaan praten en mocht dat niet helpen dan goed overleggen met elkaar wat je met de situatie aan wil. Kan je begrip opbrengen dat ze zo doet en je er overheen zetten, of kan je dat niet en heb je het niet er voor over om op deze manier steeds weer een lange reis te maken voor iemand die deze houding heeft? Verplaats je zelf in haar schoenen en wat zou je zelf in zo'n situatie willen dat je naaste familie doet? En maak dan voor je zelf een beslissing. Realiseer je dat iedere beslissing ook weer gevolgen heeft. Heel veel sterkte.

Angel

jongen19jaar@ 10:50 21-12-2013
Dit had ik nooit verwacht Me hele leven is kapot gemaakt.

Half mei 2013 leerde ik een jongen op bullchat kennen. Vandaag de dag is het zo'n 8 maanden 'relatie' via internet geweest. Ik heb hem me hele leven verteld, ik voelde me goed bij hem. Hij vertelde dat hij **** had en er waren altijd dingen die hij zei, zodat ik geloofde dat hij het moeilijk had. Dat hij eerst beter moest worden en dat we dan gingen afspreken. Hoe naïf ben ik wel niet geweest Ik vroeg steeds of ik hem op cam mocht zien , of ik zen stem mocht horen of ik hem eens mocht bellen En altijd zei hij iets , zodat ik het geloofde en het zelf goed vond om het nog maar uit te stellen.

Ik had van hem een 15 tal gewone foto's gekregen en een 3 tal naaktfoto's. Een vriend van mij zei dat ik die foto's eens kon uploaden bij google afbeeldingen . En lap, ja daar was het Van de gewone foto's vond ik niks terug, maar de naaktfoto's wel. Die stonden op een site van een spaanse escortjongen . De jongen die ik op de foto's zag had dus helemaal een ander lichaam en was ook niet degene van wie ik dacht dat ie me 'vriendje' was. Ik ben gewoon volledig psychisch gemanipuleerd door hem.

Ik heb het al zo moeilijk met me geaardheid en nu dit Waarom doet iemand zoiets? Ik weet het echt niet meer nu. De gedachte naar zelfmoord ligt heel hoog nu

Heel me leven heeft ie kapot gemaakt. We maakten toekomstplannen, wat we allemaal gingen doen als ie weer beter was En ik voelde me echt goed bij 'dit verzinsel'

Heb de hele nacht geen oog dicht gedaan
Geantwoord op: 20:56 21-12-2013

Beste jongen19jaar,

Het spijt me heel erg dat juist jou dit moest overkomen. Ik kan je helaas niet vertellen waarom die specifieke jongen dit heeft gedaan, maar vaak gaat het bij zulke mensen om de kick die ze er van krijgen en denken ze totaal niet na wat voor gevolgen hun acties hebben en hoe veel verdriet ze iemand er mee doen. In hoe verre weet je omgeving van je geaardheid? Want ik krijg het gevoel dat je het voor een hoop mensen verborgen probeert te houden. Ik begrijp dat het geen makkelijk onderwerp is om over te praten. En mensen zullen heel verschillend reageren. Sommige mensen zullen accepteren wie je bent ongeacht je geaardheid en sommige mensen zullen dat niet kunnen. Dat verschil blijf je altijd houden. Maar ondanks je geaardheid wees vooral trots op je zelf, op wie je bent en waar je voor staat. Ga hier door niet twijfelen aan je zelf en je kunnen. En zelfmoord is al helemaal niet de oplossing. Iedereen maakt fouten in zijn en haar leven. Ik ook, geloof me ik heb in mijn leven al een hoop fouten gemaakt en ook ik heb heel diep in de put gezeten, niet meer wetende waar ik naar toe moest en wat ik moest doen. Maar een nare periode duurt maar tijdelijk. Er komen ook weer leuke tijden met heel veel positieve dingen. Probeer je daar op te concentreren. Probeer te leren van deze ervaring en laat het je sterker maken in plaats van zwakker. Mensen zijn sterker dan ze vaak denken. En mijn advies aan jou is ook om hulp te gaan zoeken via je huisarts en met iemand te gaan praten over de dingen waar je allemaal mee zit. Blijf er niet mee rond lopen. Het komt allemaal goed, maar je moet er voor blijven vechten! En mocht je de behoefte hebben om contact te blijven houden dan kan je mijn altijd via het contactformulier op de website een privé mail sturen.

Veel sterkte Angel

AM@ 17:45 19-12-2013
beste Angel

Mijn enig kind onze dochter, woont met man ( Canadees) en baby van 6 maanden in Canada bijna 3 jaar.
Mijn man en ik zijn in 2011 de eerste keer in Canada geweest toen zij trouwden.
De reis is erg duur.
begin 2013 zijn mijn dochter en haar man in Nederland geweest op bezoek, dochter was toen in verwachting.

Afgelopen september zijn mijn man en ik weer bij hen in canada geweest om ons kleinkind te bewoderen, die we nog niet gezien hadden live ( wel op de webcam)
We genieten elke keer van ons kleindochtertje, en ook beide keren dat we in canada waren ontzettend genoten.
We kunnen niet zo vaak gaan, omdat het een hele dure reis is voor 2 personen.
En we hebben een groot oud huis dat verder opgeknapt moet worden, we zijn bijna 38 jaar getrouwd, en hebben nog meubels van toen we trouwden, waren ook geen nieuwe.
We krijgen wel eens de opmerking van een familielid en bekenden, gooi die oude troep toch eruit.
Jullie hebben nooit wat opgeknapt, wat wel waar is, we doen dat stapje voor stapje, maar dat begrijpen de meesten niet.
Dan zeg ik, nou dan kunnen we niet meer naar Canada gaan, zie je ze kijken, zeggen ze jawel, als ik in jullie plaats was, ging ik elk jaar.
Je houdt van je dochter of niet.
Je houdt er toch van?
Dan moet ik me inhouden dart ik niet kwaad wordt, dan zeg ik meestal niks, en prbeer ik te denken ze weten niet wat ze zeggen, ik doe gewoon, net of er niks gebeurd is, ik wil geen ruzie.
Want in het verleden dat iemand me kwetste werd ik agressief had ik de grootste ruzie, en wilden ze niks meer van me weten, ik wachtte te lang eer ik reageerde, maar kwam het er verkeerd uit.
Nu doe ik dat eerder maar op een betere manier, (geleerd van de cursus), maar bij sommige werkt het niet, voelen ze zich beledigd en zeggen ze, wat heb ik verkeerd gedaan? ik zeg gewoon iets, mag dat dan al niet meer?
Mieke Mieke, als ik elke keer zoals jij dat doet erbovenop zit, dan verloor ik veel mensen.
Maar ik reageer bijna nooit, maar een hele enkele keer, maar hun reageren gauwer.
En dat doet me erg veel verdriet, of als ik erop terug kom, zeggen ze, dat ze het niet hadden gezegd deze opmerkingen wat ik wel of niet moet doen, ja met deze mensen kan ik niks mee, meestal bleef het contact maar werd elke keer erg gespannen van dadelijk begint ze weer.
En dat werd me teveel, of ik verbrak het contact of de ander, maar met sommigen was er wel over te praten die begrepen het.
Nou toevallig had ik het met mijn schoonzus over, die wordt door iedereen op handen gedragen, ze wordt ook overal uitgenodigd.
Ze weet wat ik daarmee te kampen had, meestal zegt ze, Laat ze maar praten, zet je je eroverheen, ook het feit dat ik vroeger teveel kritiek kreeg binnen en buitenshuis kan ik dat minder verdragen, ze zei, maar wat moet je dan?
Ze zei ik heb dit soort opmerkingen nooit, of bijna nooit, hoe zou dat toch komen? maar dat zei ze voor jaren terug
Nou ik was vroeger tot een paar jaar nooit zelfverzekerd, en als je op handen wordt gedragen ben je vanzelf zelfverzekerd.
Door een gesprek was het deze richting uitgekomen dat ik dat alles vertelde over opmerkingen dochter, Canada huis enz.
Ik zei ook dat het me toch dan teveel wordt om altijd dat aan te horen, zeg ik er iets van ,mensen mogen reageren hoor, maar het ligt eraan op welke manier, reageren ze erg ontackties, moeten ze ook accepteren als ik daarover op een nette manier een reactie geef, maar als ze dat nog niet kunnen verdragen, wordt het voor mij erg moeilijk.
Haar antwoord was als jij er iets van zegt komt er ruzie, en als jij er niks van zegt, ben je gespannen als je de betreffende persoon dan regelmatig ziet.
Ja dat is moeilijk zei ze.
Ik reageerde ja dat is het ook, maar ik kies dan voor mezelf, zelfbescherming, want anders wordt het ten koste van me zelf en ook voor mijn man.
Ik zei tegen die schoonzus ja dan is het contact dan wel verbroken, maar uiteindelijk voel ik me wel gelukkiger door, wat ik eerst niet had, en dat ik dan met nieuwe mensen verder ga, maar daar had ze niks op gezegd.
Ik kan goed met haar opschieten, alleen blijf ik met die vraag zitten van wat die schoonzus ermee had bedoeld, van als je er iets van zegt komt er ruzie
Bedoelt ze, dat ik die ruzie maakt? of dat anderen verkeerd reageren en hun boos worden en ik uiteindelijk ook?
Of is het zo dat ze bedoelt, uit bezorgdheid, dat ik dan verdriet heb, en die stomme opmerkingen maar moet negeren?
Ja nu zit je, is het dit, of dat?
Geantwoord op: 21:15 21-12-2013

Beste AM,

Ja inderdaad daar zit je, wat bedoeld ze nou? Dit of toch dat.....Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik een hele lange tijd geleden al gestopt ben met mij zelf druk te maken over wat andere mensen over mij denken. En als mensen niet duidelijk zijn dan vraag ik het ze gewoon. "Wat bedoel je hier nou precies mee?" De vraag die jij je zelf moet stellen is of het heel belangrijk voor je is om er achter te komen wat ze bedoeld met die opmerking? Ik bedoel zo lang je zelf vind dat je een goede reden hebt om bepaalde dingen op een bepaalde manier aan te pakken of te zeggen dan is het toch prima. En zo lang jij je zelf recht in de spiegel kan aan blijven kijken dan zou ik zeggen lekker belangrijk wat een ander daar van vind. Want dat is uiteindelijk het aller belangrijkste, dat alles wat je doet of juist niet doet, dat je aan het eind van de dag je zelf in de spiegel kan blijven aankijken.

Groeten Angel

maria@ 13:18 17-12-2013
Beste iedereen,

Ik ben een moeder die door haar ex en zijn nieuwe liefde gemanipuleerd wordt. Probleem is dat ik er zelf nog wel tegen zou kunnen, aangezien we inmiddels jaren gescheiden zijn, maar dat nu mijn oudste zo gebrainwashed wordt dat ze niet meer thuis wil komen. Wij krijgen continu vervelende mailtjes, waarin we zwart gemaakt worden. Een advocaat ingeschakeld, omdat ex zich niet aan omgangsregeling houdt maar heeft niks uitgehaald. Na 3 maanden tip gekregen dat het toch handiger is om eerst met mediator te gaan praten, omdat anders kort geding geen zin heeft. (na aantal duizenden euro's advocaatkosten). Ook met haar opa en oma heeft oudste dochter geen contact meer. Echt alle kenmerken van PAS zijn op deze situatie van toepassing. Ben inmiddels radeloos. Als oudste een keertje komt, wordt alles meteen op een negatieve manier doorgespeeld naar ex en vriendin. Telkens krijgen we achterdochtige vragen (ben je uit eten geweest, was je thuis op zaterdagavond, heb je contact met die en die, hoe kom je aan die nieuwe jas etc.) met betrekking tot alimentatie en afspraken. Daarbij liegt ze tegen ons, verzint ze nare verhalen en neemt ze dingen mee uit ons huis zonder het te zeggen. En wordt ze steeds brutaler.Mijn vriend heeft het nu helemaal gehad (nadat ze eerst mij zwartmaakten, zijn ze nu aan hem begonnen en zeggen ze dat dochter niet komt omdat ze hem niet wil zien. Maar ook met mij alleen wil ze nauwelijks afspreken.) en zegt dat hij haar liefst helemaal niet meer ziet. Ik kan dat niet. Dit is sinds anderhalf jaar aan de gang en ik kan toch mijn eigen dochter niet uit mijn leven bannen? Mijn jongste dochter komt nog wel volgens regeling bij ons, maar ook bij haar gaan we steeds meer merken dat ze de mening van mijn ex uitdraagt. Ik weet zo onderhand niet meer wat ik moet doen...
Geantwoord op: 20:00 17-12-2013

Beste Maria,

Het moment dat je als ouder te maken krijgt met ouderverstoting dan veranderd heel je leven. Het contact wat je vroeger had met je kinderen veranderd en glipt tussen je vingers weg en je kan vrij weinig doen en staat machteloos toe te kijken.

Het moment dat je eigen kinderen aangeven dat ze je liever niet meer komen en je gaat merken dat hun gedrag veranderd, sta je voor een hele moeilijke keuze: "Wat kan en wil je er mee gaan doen?" Zo lang het contact daar is met je kinderen is het heel belangrijk om je te concentreren op de goede dingen. Help je dochter herinneren aan de leuke tijden die jullie samen hebben gehad en breng wat quality time met haar door. Vergeet de eventuele problemen die er zijn met je ex en praat hier vooral met haar niet over. Als zij er zelf over begint kan je bij haar aangeven dat je daar niet over wilt praten. Zo lang het contact er nog is doe wat je kan om dat contact te behouden en het naar iets positiefs te draaien. Dat gezegd hebbende wil ik er ook duidelijk bij vermelden dat sommige kinderen tijdens of na een scheiding de ouders tegen elkaar uit proberen te spelen om zo hun zin te krijgen. Let er dus wel op ondanks dat je het contact wilt herstellen dat er nog steeds regels zijn waar je kinderen zich aan houden moeten en dat dit niet een vrijbrief is om over je heen te laten lopen.

De andere kant van dit verhaal is als je kinderen echt niet meer willen komen dan kan je ze niet dwingen. Dan zul je hun keuze moeten accepteren hoe moeilijk dit voor jou ook is. Dit wil niet zeggen dat je je eigen kind opgeeft, maar alleen dat je hun keuze respecteert. Mocht het contact weg vallen kan je altijd nog meerdere dingen ondernemen om vanaf jou te laten blijken dat je haar nog niet bent vergeten. Daarover kun je meer lezen op mijn website. Dit neemt het feit natuurlijk niet weg dat dit voor jou hardstikke moeilijk is. Ik hoop het aller beste voor je en dat het een goede afloop mag hebben.

Angel

Cornetto@ 18:19 10-12-2013
Hoi iedereen,

Mijn verhaal zal voor velen herkenbaar zijn. Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden en de afwikkeling loopt nog. In het eerste jaar moest mijn vader het huis uit van de rechter. Vlak daarna ging het mis met mijn broer. Na problemen met mijn moeder en eigen problemen is hij ook uit huis gegaan en gaan inwonen bij mijn tante (zus van vader). Sindsdien heeft hij geen contact meer met mijn moeder. Mijn vader heeft toen een nieuw huis gekocht en mijn broer is toen bij hem alleen gaan wonen. Ik en mijn zusjes wonen 50/50 bij elke ouder.

Na het lezen van deze site ben ik er zeker van dat mijn vader zeer manipulatief is, zich in een slachtofferrol plaats, mijn moeder overal de schuld (zwartmaken) van geeft en nooit toegeeft dat hij ook schuldig is. Mijn broer is een zeer beinvloedbaar (manipuleerbaar) persoon en staat nu hevig onder invloed van mijn vader. Hij heeft wel gezegd dat hij wel ooit misschien weer contact met mijn moeder op zal nemen maar wil dat pas doen als de hele scheiding afgerond is (idee van mijn vader).

Ik heb er echter geen vertrouwen dat dit ook (binnenkort) gaat gebeuren. Omdat mijn broer nog dagelijks met mijn vader te maken heeft en al zijn zwartmakerij aanhoort denkt hij heel slecht over mijn moeder, wat niet gerechtvaardigd is, aangezien iedereen fouten maakt. Ik en mijn zusjes proberen hem telkens te bepraten zodat hij wat vergevingsgezinder is tegenover mijn moeder. Probleem is dat hij nu mijn vader als zijn grote voorbeeld ziet en mijn moeder als de grote boosdoener in het stuk. Hij ziet daarnaast ook dat ik en mijn zusjes nog steeds moeite hebben om 'trouw' te blijven aan beide ouders. Omdat mijn ouders elkaar nu intens haten en mijn vader zo manipulatief is (mijn moeder ook lichtelijk), 'doen wij het altijd fout' en hebben wij moeite om iedereen (incl onszelf) tevreden te houden. Ik begrijp dan ook dat mijn broer de situatie zoals die nu is, namelijk loyaal zijn aan alleen mijn vader, wilt behouden (status quo) omdat dat makkelijker is.

Ik en mijn zusjes zijn nu zo bezorgd dat dit niet goed komt. Wij denken zelfs dat het sowieso niet goed komt zolang mijn broer nog bij mijn vader woont. Ik zie pas een mogelijkheid als mijn broer op zichzelf gaat wonen (en dus echt ZIJN EIGEN MENING kan vormen). Helaas kan dit nog best een aantal jaar duren en ik ben bang dat het dan te laat is.

Zijn er mensen die dit herkennen en tips hebben over hoe wij deze situatie kunnen verbeteren?

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal, ik moest het gewoon kwijt.
Geantwoord op: 20:25 12-12-2013

Beste Cornetto,

Wat vreselijk dat jullie allemaal zo tussen twee vuren inzitten en het gevoel hebben dat jullie beide ouders tevreden moeten houden. Geen één kind zou in zo'n positie moeten zitten. Ik weet niet hoe oud je bent, maar weet in ieder geval dat deze hele situatie niet jullie schuld is en dat jij en je zusjes en je broer hier niets aan kunnen doen! Ik vind het heel dapper dat jij je verhaal in het gastenboek hebt geschreven en ik vind je heel volwassen overkomen. Ik weet niet hoe oud de rest is, maar het wordt eens tijd dat jullie beide ouders wordt duidelijk gemaakt waar ze mee bezig zijn en wat dit met alle kinderen doet. De situatie is moeilijk voor iedereen, maar soms moeten ouders geholpen worden en weer even herinnerd worden dat wat ze nu aan het doen zijn niet kan en meer schade aanricht dan goed doet. Dit mogen jullie ook best zelf aangeven. Zeg tegen je ouders dat ze jullie niet moeten lastig vallen met hun problemen en dat jullie niet om deze situatie hebben gevraagd en ook niet in staat zijn om hun te helpen en al helemaal niet van plan zijn om te kiezen tussen beide ouders. Omdat jullie van allebei even veel houden. Samen staan jullie sterk en kunnen jullie je ouders helpen herinneren wat wel belangrijk is in het leven. Heel veel succes met deze vreselijke en moeilijke situatie. En mochten andere lezers nog tips hebben voor deze kinderen dan graag!

Veel geluk Angel

aleida@ 22:48 27-11-2013
Msw wat een herkenbaar verhaal. Ik kan me zo goed invoelen hoe jij je voelt.
Ik heb hetzelfde als jij. Ik begin een manipulator door te krijgen. Jij dit, jij dat. Altijd de schuld bij een ander weerleggen. Ik heb et vandaag last van. Ik heb twee manipulators mijn vader en zusje.
Hou je haaks.
MSW@ 14:43 26-11-2013
Dank je wel Angel, voor je lieve reactie. Het klopt helemaal wat je zegt! Liefs, M
Angel@ 23:15 18-11-2013
De website is tijdelijk offline geweest ivm problemen met het webhostingsbedrijf. Deze zijn nu verholpen en de website is weer online. Wel hebben we helaas moeten besluiten om het Forum te sluiten aangezien het te veel spam veroorzaakt. (het Forum komt dus ook niet meer terug) In plaats van het Forum kan het gastenboek worden gebruikt voor al jullie vragen of stuur een bericht via het contactformulier op de website. Mijn excuses voor het ongemak.
MSW@ 11:39 06-11-2013
Lieve allemaal,

Ik gebruik alleen mijn initialen vanwege de verregaande manipulatie bij ons thuis (rondstruinen op internet op zoek naar wat ik doe is geen uitzondering). 42 jaar lang ben ik zwaar onderdrukt door een moeder met ernstige psychische problemen, die door haar altijd ontkend zijn. "die arts/psych weet er niets van, is niet deskundig", waren uitspraken die altijd gebezigd werden als er weer iets opdook omtrent haar disfunctioneren. En iedereen om haar heen leek het te geloven. Ik heb sterke aanwijzingen dat iedereen die het niet geloofde monddood gemaakt werd of gewoon verstoten.

Pas geleden is mijn vader (vrij onverwacht) overleden (die zover mogelijk nog wat steun bood) en het is sinds zijn door echt niet meer mogelijk om op een normale, fatsoenlijke manier met mijn moeder om te gaan zonder zelf volledig kapot gemaakt te worden.

Ik herken, na eigen studie in psychologische hoek, en jarenlange psychotherapie, volledig dat ik mijn leven lang gemanipuleerd ben. Alleen, als je er zelf als persoon middenin zit is het zo ontzettend moeilijk om er niet telkens weer in meegetrokken te worden. Ook al zie je, weet je en merk je dat dat gebeurt. Je bent zo 'geprogrammeerd' in je kindertijd, dat je ontzettend sterk in je schoenen moet staan om alle nare dingen die er over jou en tegen jou gezegd en geschreven worden niet meer te geloven. Om je eigen weg te gaan en je eigen keuzes te maken. Het voelt haast alsof je in levensgevaar zult verkeren als je ertegenin gaat. Terwijl het juist het tegenovergestelde is.

Heb inmiddels na mijn vaders dood de stoute schoenen aangetrokken en keihard aangegeven dat ik alleen nog contact wil als ik het zelf aangeef. Voor de rest heb ik het contact zoveel mogelijk verbroken. 30 mails, whatsapps, telefoongesprekken etc per dag (en dat een etmaal rond!) is niet vol te houden. Om van een bezoek aan haar nog maar te zwijgen. Daar kom je na een paar uur zo uitgeput van terug dat je een week niet kunt werken. Niet te doen dus.
Ze stoort zich er uiteraard niet aan, maar ik reageer alleen nog als ik het zelf nuttig vind. Dus teksten op de grafsteen, daarover geef ik mijn mening (die uiteraard er bij haar niet toe doet , maar tegenover mijn vader en zijn nagedachtenis vind ik het wel correct), en op allerhande onzinberichten ga ik niet meer in. Ik heb mijn moeder geblokkeerd op andere kanalen, een speciaal 'familiemailadres' gemaakt en dat aan haar en mijn broer doorgegeven als 'nieuw en enig' mailadres, en neem de telefoon niet op als ze belt. Zo houd ik de band minimaal en bescherm ik mijzelf.

Uiteraard krijg ik nu de rol van 'zwart schaap' toebedeeld, word uitgestoten uit het gezin, dwz, gezins- en familieleden worden tegen mij opgezet en vrienden van mijn ouders tegen mij uitgespeeld. Mijn broer is woedend op mij, manipuleert inmiddels vrolijk met mijn moeder mee en wil geen contact met mij tot ik mijn contact met onze moeder 'genormaliseerd' heb. Normaliseren van contact is het in zijn ogen, wat haar ogen ook zijn, want vermoedelijk heeft hij zelf niet in de gaten dat hij ook gemanipuleerd wordt. Ik zie in zijn teksten letterlijke quotes van mijn moeder terug, die onwaar zijn, gelogen, maar die hij weer als waarheid naar mij toe projecteert. Dus kan ik er bijna zeker van zijn dat hij zich nog middenin het 'manipulatieweb' bevindt, zonder dat hij dit in de gaten heeft. Mijn uitleg accepteert hij ook niet, dus dat moet ik ook opgeven.
Maar ik kan het zelf echt niet meer opbrengen. Voor de buitenwereld maak ik ook een slechte keuze: ik steun mijn moeder immers niet in haar oneindige verdriet om haar overleden echtgenoot? Maar als ik het wel doe, dan ga ik er aan kapot. Ze weet me volledig leeg te zuigen en als ik leeg ben dan is het nog niet genoeg.
Toen ik enkele weken geleden met spoed met de ambulance naar het ziekenhuis moest en opgenomen werd doordat ik hartklachten kreeg van de hele situatie, is mij duidelijk geworden dat het mijn dood kan worden en ik echt er uit moet stappen.

Begrip dat het ook mijn vader is die is overleden, krijg ik van haar uiteraard niet. Ruimte voor eigen beleving van verdriet is er vanzelfsprekend ook niet.
Zo moeilijk. Het is voor de buitenwereld zo correct, zo onopvallend en zijn we 'zo'n hecht en lief gezin. En toch is het voor mij zo ontzettend helder: mijn moeder heeft een bipolaire persoonlijkheidsstoornis en is een narcist die haar oudste dochter leegzuigt, manipuleert en letterlijk vernietigt en doodt.
Haar tegenspreken mag niet, steun bij anderen zoeken mag niet, een eigen leven leiden mag niet, haar niet in het middelpunt van mijn wereld hebben: mag niet. Niks mag, behalve met haar bezig zijn en haar het middelpunt van mijn wereld laten zijn en mijzelf 'wegmaken'.

En ik accepteer het niet meer. En ik vind het doodeng om nu zo te doen! Maar ik ben nu 42, heb zelf een gezin met een geweldige man en kind, schoonfamilie, vrienden, een goede baan en een fijn leven. Zij hoort er niet meer bij!!!

Ik kan zo veel over mijn jeugd en drama's vertellen, zoveel delen, maar het is te veel om op te schrijven. Ik moet er gewoon mee stoppen...

Het gaat me lukken! Ik doe simpelweg niet meer mee!

Lieve groet, M
Geantwoord op: 08:55 08-11-2013

Beste M,

Het is te erg voor woorden dat je dit op deze manier moet doen, omdat je anders gecontroleerd wordt en er op aangesproken wordt. Je zou zeggen waar bemoeien mensen zich mee....? Maar ik vind het heel goed van je dat je nu eindelijk zegt: "En nu is het genoeg!" Iedereen heeft een grens en die van jou is duidelijk bereikt. En dat geeft ook helemaal niet. Ik vind als je contact hebt met iemand, en of dat nu familie is of dat het vrienden zijn, het moet een toegevoegde waarde zijn in je leven. Mensen die jou leven alleen maar ruïneren en totaal geen toegevoegde waarde hebben in je leven daar kun je het contact beter mee verbreken of het contact echt een heel stuk verminderen. Je schiet daar echt totaal niets mee op. Je bent met zulke personen alleen maar een hoop ellende rijker. Concentreer je op de mensen in je leven die wel oprecht het beste met je voor hebben en geef hun je energie ipv je energie te verspillen aan de mensen die het niet waard zijn. En zo te lezen heb je genoeg mensen die van jouw houden in je leven dus ga je daar op concentreren. En altijd als je iets op een andere en voor jou nieuwe manier aanpakt is dat eng, maar ik denk dat je er wel goed aan doet. Verandering is niet altijd een verbetering zeggen ze wel eens, maar in dit geval denk ik van wel. Het zal je een hoop rust geven. Succes en hou vol!

Angel

Renate en Kas@ 11:34 22-10-2013
Beste allemaal,
We hebben zojuist een link naar deze site geplaatst in ons te verschijnen artikel over "eenzijdige relatieproblemen". Ons artikel verschijnt op de website: www.watvrouwenwillen.nu. Sites als deze over psychologische manipulatie zijn superbelangrijk, maar passende hulp en therapie is dat eveneens. We hebben onze buik vol van relationele parasieten. Het zijn lastige trajecten als je slachtoffer bent die heel wat blijvende tranen kunnen veroorzaken. Sterkte aan de slachtoffers!. Hou moed! Renate en Kas

Berichten: 91 t/m 105 van de 361.
Aantal pagina's: 25
Nieuwer4 5 6 [7] 8 9 10Ouder