Berichten

jongen19jaar@ 10:50 21-12-2013
Dit had ik nooit verwacht Me hele leven is kapot gemaakt.

Half mei 2013 leerde ik een jongen op bullchat kennen. Vandaag de dag is het zo'n 8 maanden 'relatie' via internet geweest. Ik heb hem me hele leven verteld, ik voelde me goed bij hem. Hij vertelde dat hij **** had en er waren altijd dingen die hij zei, zodat ik geloofde dat hij het moeilijk had. Dat hij eerst beter moest worden en dat we dan gingen afspreken. Hoe naïf ben ik wel niet geweest Ik vroeg steeds of ik hem op cam mocht zien , of ik zen stem mocht horen of ik hem eens mocht bellen En altijd zei hij iets , zodat ik het geloofde en het zelf goed vond om het nog maar uit te stellen.

Ik had van hem een 15 tal gewone foto's gekregen en een 3 tal naaktfoto's. Een vriend van mij zei dat ik die foto's eens kon uploaden bij google afbeeldingen . En lap, ja daar was het Van de gewone foto's vond ik niks terug, maar de naaktfoto's wel. Die stonden op een site van een spaanse escortjongen . De jongen die ik op de foto's zag had dus helemaal een ander lichaam en was ook niet degene van wie ik dacht dat ie me 'vriendje' was. Ik ben gewoon volledig psychisch gemanipuleerd door hem.

Ik heb het al zo moeilijk met me geaardheid en nu dit Waarom doet iemand zoiets? Ik weet het echt niet meer nu. De gedachte naar zelfmoord ligt heel hoog nu

Heel me leven heeft ie kapot gemaakt. We maakten toekomstplannen, wat we allemaal gingen doen als ie weer beter was En ik voelde me echt goed bij 'dit verzinsel'

Heb de hele nacht geen oog dicht gedaan
Geantwoord op: 20:56 21-12-2013

Beste jongen19jaar,

Het spijt me heel erg dat juist jou dit moest overkomen. Ik kan je helaas niet vertellen waarom die specifieke jongen dit heeft gedaan, maar vaak gaat het bij zulke mensen om de kick die ze er van krijgen en denken ze totaal niet na wat voor gevolgen hun acties hebben en hoe veel verdriet ze iemand er mee doen. In hoe verre weet je omgeving van je geaardheid? Want ik krijg het gevoel dat je het voor een hoop mensen verborgen probeert te houden. Ik begrijp dat het geen makkelijk onderwerp is om over te praten. En mensen zullen heel verschillend reageren. Sommige mensen zullen accepteren wie je bent ongeacht je geaardheid en sommige mensen zullen dat niet kunnen. Dat verschil blijf je altijd houden. Maar ondanks je geaardheid wees vooral trots op je zelf, op wie je bent en waar je voor staat. Ga hier door niet twijfelen aan je zelf en je kunnen. En zelfmoord is al helemaal niet de oplossing. Iedereen maakt fouten in zijn en haar leven. Ik ook, geloof me ik heb in mijn leven al een hoop fouten gemaakt en ook ik heb heel diep in de put gezeten, niet meer wetende waar ik naar toe moest en wat ik moest doen. Maar een nare periode duurt maar tijdelijk. Er komen ook weer leuke tijden met heel veel positieve dingen. Probeer je daar op te concentreren. Probeer te leren van deze ervaring en laat het je sterker maken in plaats van zwakker. Mensen zijn sterker dan ze vaak denken. En mijn advies aan jou is ook om hulp te gaan zoeken via je huisarts en met iemand te gaan praten over de dingen waar je allemaal mee zit. Blijf er niet mee rond lopen. Het komt allemaal goed, maar je moet er voor blijven vechten! En mocht je de behoefte hebben om contact te blijven houden dan kan je mijn altijd via het contactformulier op de website een privé mail sturen.

Veel sterkte Angel

AM@ 17:45 19-12-2013
beste Angel

Mijn enig kind onze dochter, woont met man ( Canadees) en baby van 6 maanden in Canada bijna 3 jaar.
Mijn man en ik zijn in 2011 de eerste keer in Canada geweest toen zij trouwden.
De reis is erg duur.
begin 2013 zijn mijn dochter en haar man in Nederland geweest op bezoek, dochter was toen in verwachting.

Afgelopen september zijn mijn man en ik weer bij hen in canada geweest om ons kleinkind te bewoderen, die we nog niet gezien hadden live ( wel op de webcam)
We genieten elke keer van ons kleindochtertje, en ook beide keren dat we in canada waren ontzettend genoten.
We kunnen niet zo vaak gaan, omdat het een hele dure reis is voor 2 personen.
En we hebben een groot oud huis dat verder opgeknapt moet worden, we zijn bijna 38 jaar getrouwd, en hebben nog meubels van toen we trouwden, waren ook geen nieuwe.
We krijgen wel eens de opmerking van een familielid en bekenden, gooi die oude troep toch eruit.
Jullie hebben nooit wat opgeknapt, wat wel waar is, we doen dat stapje voor stapje, maar dat begrijpen de meesten niet.
Dan zeg ik, nou dan kunnen we niet meer naar Canada gaan, zie je ze kijken, zeggen ze jawel, als ik in jullie plaats was, ging ik elk jaar.
Je houdt van je dochter of niet.
Je houdt er toch van?
Dan moet ik me inhouden dart ik niet kwaad wordt, dan zeg ik meestal niks, en prbeer ik te denken ze weten niet wat ze zeggen, ik doe gewoon, net of er niks gebeurd is, ik wil geen ruzie.
Want in het verleden dat iemand me kwetste werd ik agressief had ik de grootste ruzie, en wilden ze niks meer van me weten, ik wachtte te lang eer ik reageerde, maar kwam het er verkeerd uit.
Nu doe ik dat eerder maar op een betere manier, (geleerd van de cursus), maar bij sommige werkt het niet, voelen ze zich beledigd en zeggen ze, wat heb ik verkeerd gedaan? ik zeg gewoon iets, mag dat dan al niet meer?
Mieke Mieke, als ik elke keer zoals jij dat doet erbovenop zit, dan verloor ik veel mensen.
Maar ik reageer bijna nooit, maar een hele enkele keer, maar hun reageren gauwer.
En dat doet me erg veel verdriet, of als ik erop terug kom, zeggen ze, dat ze het niet hadden gezegd deze opmerkingen wat ik wel of niet moet doen, ja met deze mensen kan ik niks mee, meestal bleef het contact maar werd elke keer erg gespannen van dadelijk begint ze weer.
En dat werd me teveel, of ik verbrak het contact of de ander, maar met sommigen was er wel over te praten die begrepen het.
Nou toevallig had ik het met mijn schoonzus over, die wordt door iedereen op handen gedragen, ze wordt ook overal uitgenodigd.
Ze weet wat ik daarmee te kampen had, meestal zegt ze, Laat ze maar praten, zet je je eroverheen, ook het feit dat ik vroeger teveel kritiek kreeg binnen en buitenshuis kan ik dat minder verdragen, ze zei, maar wat moet je dan?
Ze zei ik heb dit soort opmerkingen nooit, of bijna nooit, hoe zou dat toch komen? maar dat zei ze voor jaren terug
Nou ik was vroeger tot een paar jaar nooit zelfverzekerd, en als je op handen wordt gedragen ben je vanzelf zelfverzekerd.
Door een gesprek was het deze richting uitgekomen dat ik dat alles vertelde over opmerkingen dochter, Canada huis enz.
Ik zei ook dat het me toch dan teveel wordt om altijd dat aan te horen, zeg ik er iets van ,mensen mogen reageren hoor, maar het ligt eraan op welke manier, reageren ze erg ontackties, moeten ze ook accepteren als ik daarover op een nette manier een reactie geef, maar als ze dat nog niet kunnen verdragen, wordt het voor mij erg moeilijk.
Haar antwoord was als jij er iets van zegt komt er ruzie, en als jij er niks van zegt, ben je gespannen als je de betreffende persoon dan regelmatig ziet.
Ja dat is moeilijk zei ze.
Ik reageerde ja dat is het ook, maar ik kies dan voor mezelf, zelfbescherming, want anders wordt het ten koste van me zelf en ook voor mijn man.
Ik zei tegen die schoonzus ja dan is het contact dan wel verbroken, maar uiteindelijk voel ik me wel gelukkiger door, wat ik eerst niet had, en dat ik dan met nieuwe mensen verder ga, maar daar had ze niks op gezegd.
Ik kan goed met haar opschieten, alleen blijf ik met die vraag zitten van wat die schoonzus ermee had bedoeld, van als je er iets van zegt komt er ruzie
Bedoelt ze, dat ik die ruzie maakt? of dat anderen verkeerd reageren en hun boos worden en ik uiteindelijk ook?
Of is het zo dat ze bedoelt, uit bezorgdheid, dat ik dan verdriet heb, en die stomme opmerkingen maar moet negeren?
Ja nu zit je, is het dit, of dat?
Geantwoord op: 21:15 21-12-2013

Beste AM,

Ja inderdaad daar zit je, wat bedoeld ze nou? Dit of toch dat.....Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik een hele lange tijd geleden al gestopt ben met mij zelf druk te maken over wat andere mensen over mij denken. En als mensen niet duidelijk zijn dan vraag ik het ze gewoon. "Wat bedoel je hier nou precies mee?" De vraag die jij je zelf moet stellen is of het heel belangrijk voor je is om er achter te komen wat ze bedoeld met die opmerking? Ik bedoel zo lang je zelf vind dat je een goede reden hebt om bepaalde dingen op een bepaalde manier aan te pakken of te zeggen dan is het toch prima. En zo lang jij je zelf recht in de spiegel kan aan blijven kijken dan zou ik zeggen lekker belangrijk wat een ander daar van vind. Want dat is uiteindelijk het aller belangrijkste, dat alles wat je doet of juist niet doet, dat je aan het eind van de dag je zelf in de spiegel kan blijven aankijken.

Groeten Angel

maria@ 13:18 17-12-2013
Beste iedereen,

Ik ben een moeder die door haar ex en zijn nieuwe liefde gemanipuleerd wordt. Probleem is dat ik er zelf nog wel tegen zou kunnen, aangezien we inmiddels jaren gescheiden zijn, maar dat nu mijn oudste zo gebrainwashed wordt dat ze niet meer thuis wil komen. Wij krijgen continu vervelende mailtjes, waarin we zwart gemaakt worden. Een advocaat ingeschakeld, omdat ex zich niet aan omgangsregeling houdt maar heeft niks uitgehaald. Na 3 maanden tip gekregen dat het toch handiger is om eerst met mediator te gaan praten, omdat anders kort geding geen zin heeft. (na aantal duizenden euro's advocaatkosten). Ook met haar opa en oma heeft oudste dochter geen contact meer. Echt alle kenmerken van PAS zijn op deze situatie van toepassing. Ben inmiddels radeloos. Als oudste een keertje komt, wordt alles meteen op een negatieve manier doorgespeeld naar ex en vriendin. Telkens krijgen we achterdochtige vragen (ben je uit eten geweest, was je thuis op zaterdagavond, heb je contact met die en die, hoe kom je aan die nieuwe jas etc.) met betrekking tot alimentatie en afspraken. Daarbij liegt ze tegen ons, verzint ze nare verhalen en neemt ze dingen mee uit ons huis zonder het te zeggen. En wordt ze steeds brutaler.Mijn vriend heeft het nu helemaal gehad (nadat ze eerst mij zwartmaakten, zijn ze nu aan hem begonnen en zeggen ze dat dochter niet komt omdat ze hem niet wil zien. Maar ook met mij alleen wil ze nauwelijks afspreken.) en zegt dat hij haar liefst helemaal niet meer ziet. Ik kan dat niet. Dit is sinds anderhalf jaar aan de gang en ik kan toch mijn eigen dochter niet uit mijn leven bannen? Mijn jongste dochter komt nog wel volgens regeling bij ons, maar ook bij haar gaan we steeds meer merken dat ze de mening van mijn ex uitdraagt. Ik weet zo onderhand niet meer wat ik moet doen...
Geantwoord op: 20:00 17-12-2013

Beste Maria,

Het moment dat je als ouder te maken krijgt met ouderverstoting dan veranderd heel je leven. Het contact wat je vroeger had met je kinderen veranderd en glipt tussen je vingers weg en je kan vrij weinig doen en staat machteloos toe te kijken.

Het moment dat je eigen kinderen aangeven dat ze je liever niet meer komen en je gaat merken dat hun gedrag veranderd, sta je voor een hele moeilijke keuze: "Wat kan en wil je er mee gaan doen?" Zo lang het contact daar is met je kinderen is het heel belangrijk om je te concentreren op de goede dingen. Help je dochter herinneren aan de leuke tijden die jullie samen hebben gehad en breng wat quality time met haar door. Vergeet de eventuele problemen die er zijn met je ex en praat hier vooral met haar niet over. Als zij er zelf over begint kan je bij haar aangeven dat je daar niet over wilt praten. Zo lang het contact er nog is doe wat je kan om dat contact te behouden en het naar iets positiefs te draaien. Dat gezegd hebbende wil ik er ook duidelijk bij vermelden dat sommige kinderen tijdens of na een scheiding de ouders tegen elkaar uit proberen te spelen om zo hun zin te krijgen. Let er dus wel op ondanks dat je het contact wilt herstellen dat er nog steeds regels zijn waar je kinderen zich aan houden moeten en dat dit niet een vrijbrief is om over je heen te laten lopen.

De andere kant van dit verhaal is als je kinderen echt niet meer willen komen dan kan je ze niet dwingen. Dan zul je hun keuze moeten accepteren hoe moeilijk dit voor jou ook is. Dit wil niet zeggen dat je je eigen kind opgeeft, maar alleen dat je hun keuze respecteert. Mocht het contact weg vallen kan je altijd nog meerdere dingen ondernemen om vanaf jou te laten blijken dat je haar nog niet bent vergeten. Daarover kun je meer lezen op mijn website. Dit neemt het feit natuurlijk niet weg dat dit voor jou hardstikke moeilijk is. Ik hoop het aller beste voor je en dat het een goede afloop mag hebben.

Angel

Cornetto@ 18:19 10-12-2013
Hoi iedereen,

Mijn verhaal zal voor velen herkenbaar zijn. Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden en de afwikkeling loopt nog. In het eerste jaar moest mijn vader het huis uit van de rechter. Vlak daarna ging het mis met mijn broer. Na problemen met mijn moeder en eigen problemen is hij ook uit huis gegaan en gaan inwonen bij mijn tante (zus van vader). Sindsdien heeft hij geen contact meer met mijn moeder. Mijn vader heeft toen een nieuw huis gekocht en mijn broer is toen bij hem alleen gaan wonen. Ik en mijn zusjes wonen 50/50 bij elke ouder.

Na het lezen van deze site ben ik er zeker van dat mijn vader zeer manipulatief is, zich in een slachtofferrol plaats, mijn moeder overal de schuld (zwartmaken) van geeft en nooit toegeeft dat hij ook schuldig is. Mijn broer is een zeer beinvloedbaar (manipuleerbaar) persoon en staat nu hevig onder invloed van mijn vader. Hij heeft wel gezegd dat hij wel ooit misschien weer contact met mijn moeder op zal nemen maar wil dat pas doen als de hele scheiding afgerond is (idee van mijn vader).

Ik heb er echter geen vertrouwen dat dit ook (binnenkort) gaat gebeuren. Omdat mijn broer nog dagelijks met mijn vader te maken heeft en al zijn zwartmakerij aanhoort denkt hij heel slecht over mijn moeder, wat niet gerechtvaardigd is, aangezien iedereen fouten maakt. Ik en mijn zusjes proberen hem telkens te bepraten zodat hij wat vergevingsgezinder is tegenover mijn moeder. Probleem is dat hij nu mijn vader als zijn grote voorbeeld ziet en mijn moeder als de grote boosdoener in het stuk. Hij ziet daarnaast ook dat ik en mijn zusjes nog steeds moeite hebben om 'trouw' te blijven aan beide ouders. Omdat mijn ouders elkaar nu intens haten en mijn vader zo manipulatief is (mijn moeder ook lichtelijk), 'doen wij het altijd fout' en hebben wij moeite om iedereen (incl onszelf) tevreden te houden. Ik begrijp dan ook dat mijn broer de situatie zoals die nu is, namelijk loyaal zijn aan alleen mijn vader, wilt behouden (status quo) omdat dat makkelijker is.

Ik en mijn zusjes zijn nu zo bezorgd dat dit niet goed komt. Wij denken zelfs dat het sowieso niet goed komt zolang mijn broer nog bij mijn vader woont. Ik zie pas een mogelijkheid als mijn broer op zichzelf gaat wonen (en dus echt ZIJN EIGEN MENING kan vormen). Helaas kan dit nog best een aantal jaar duren en ik ben bang dat het dan te laat is.

Zijn er mensen die dit herkennen en tips hebben over hoe wij deze situatie kunnen verbeteren?

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal, ik moest het gewoon kwijt.
Geantwoord op: 20:25 12-12-2013

Beste Cornetto,

Wat vreselijk dat jullie allemaal zo tussen twee vuren inzitten en het gevoel hebben dat jullie beide ouders tevreden moeten houden. Geen één kind zou in zo'n positie moeten zitten. Ik weet niet hoe oud je bent, maar weet in ieder geval dat deze hele situatie niet jullie schuld is en dat jij en je zusjes en je broer hier niets aan kunnen doen! Ik vind het heel dapper dat jij je verhaal in het gastenboek hebt geschreven en ik vind je heel volwassen overkomen. Ik weet niet hoe oud de rest is, maar het wordt eens tijd dat jullie beide ouders wordt duidelijk gemaakt waar ze mee bezig zijn en wat dit met alle kinderen doet. De situatie is moeilijk voor iedereen, maar soms moeten ouders geholpen worden en weer even herinnerd worden dat wat ze nu aan het doen zijn niet kan en meer schade aanricht dan goed doet. Dit mogen jullie ook best zelf aangeven. Zeg tegen je ouders dat ze jullie niet moeten lastig vallen met hun problemen en dat jullie niet om deze situatie hebben gevraagd en ook niet in staat zijn om hun te helpen en al helemaal niet van plan zijn om te kiezen tussen beide ouders. Omdat jullie van allebei even veel houden. Samen staan jullie sterk en kunnen jullie je ouders helpen herinneren wat wel belangrijk is in het leven. Heel veel succes met deze vreselijke en moeilijke situatie. En mochten andere lezers nog tips hebben voor deze kinderen dan graag!

Veel geluk Angel

aleida@ 22:48 27-11-2013
Msw wat een herkenbaar verhaal. Ik kan me zo goed invoelen hoe jij je voelt.
Ik heb hetzelfde als jij. Ik begin een manipulator door te krijgen. Jij dit, jij dat. Altijd de schuld bij een ander weerleggen. Ik heb et vandaag last van. Ik heb twee manipulators mijn vader en zusje.
Hou je haaks.
MSW@ 14:43 26-11-2013
Dank je wel Angel, voor je lieve reactie. Het klopt helemaal wat je zegt! Liefs, M
Angel@ 23:15 18-11-2013
De website is tijdelijk offline geweest ivm problemen met het webhostingsbedrijf. Deze zijn nu verholpen en de website is weer online. Wel hebben we helaas moeten besluiten om het Forum te sluiten aangezien het te veel spam veroorzaakt. (het Forum komt dus ook niet meer terug) In plaats van het Forum kan het gastenboek worden gebruikt voor al jullie vragen of stuur een bericht via het contactformulier op de website. Mijn excuses voor het ongemak.
MSW@ 11:39 06-11-2013
Lieve allemaal,

Ik gebruik alleen mijn initialen vanwege de verregaande manipulatie bij ons thuis (rondstruinen op internet op zoek naar wat ik doe is geen uitzondering). 42 jaar lang ben ik zwaar onderdrukt door een moeder met ernstige psychische problemen, die door haar altijd ontkend zijn. "die arts/psych weet er niets van, is niet deskundig", waren uitspraken die altijd gebezigd werden als er weer iets opdook omtrent haar disfunctioneren. En iedereen om haar heen leek het te geloven. Ik heb sterke aanwijzingen dat iedereen die het niet geloofde monddood gemaakt werd of gewoon verstoten.

Pas geleden is mijn vader (vrij onverwacht) overleden (die zover mogelijk nog wat steun bood) en het is sinds zijn door echt niet meer mogelijk om op een normale, fatsoenlijke manier met mijn moeder om te gaan zonder zelf volledig kapot gemaakt te worden.

Ik herken, na eigen studie in psychologische hoek, en jarenlange psychotherapie, volledig dat ik mijn leven lang gemanipuleerd ben. Alleen, als je er zelf als persoon middenin zit is het zo ontzettend moeilijk om er niet telkens weer in meegetrokken te worden. Ook al zie je, weet je en merk je dat dat gebeurt. Je bent zo 'geprogrammeerd' in je kindertijd, dat je ontzettend sterk in je schoenen moet staan om alle nare dingen die er over jou en tegen jou gezegd en geschreven worden niet meer te geloven. Om je eigen weg te gaan en je eigen keuzes te maken. Het voelt haast alsof je in levensgevaar zult verkeren als je ertegenin gaat. Terwijl het juist het tegenovergestelde is.

Heb inmiddels na mijn vaders dood de stoute schoenen aangetrokken en keihard aangegeven dat ik alleen nog contact wil als ik het zelf aangeef. Voor de rest heb ik het contact zoveel mogelijk verbroken. 30 mails, whatsapps, telefoongesprekken etc per dag (en dat een etmaal rond!) is niet vol te houden. Om van een bezoek aan haar nog maar te zwijgen. Daar kom je na een paar uur zo uitgeput van terug dat je een week niet kunt werken. Niet te doen dus.
Ze stoort zich er uiteraard niet aan, maar ik reageer alleen nog als ik het zelf nuttig vind. Dus teksten op de grafsteen, daarover geef ik mijn mening (die uiteraard er bij haar niet toe doet , maar tegenover mijn vader en zijn nagedachtenis vind ik het wel correct), en op allerhande onzinberichten ga ik niet meer in. Ik heb mijn moeder geblokkeerd op andere kanalen, een speciaal 'familiemailadres' gemaakt en dat aan haar en mijn broer doorgegeven als 'nieuw en enig' mailadres, en neem de telefoon niet op als ze belt. Zo houd ik de band minimaal en bescherm ik mijzelf.

Uiteraard krijg ik nu de rol van 'zwart schaap' toebedeeld, word uitgestoten uit het gezin, dwz, gezins- en familieleden worden tegen mij opgezet en vrienden van mijn ouders tegen mij uitgespeeld. Mijn broer is woedend op mij, manipuleert inmiddels vrolijk met mijn moeder mee en wil geen contact met mij tot ik mijn contact met onze moeder 'genormaliseerd' heb. Normaliseren van contact is het in zijn ogen, wat haar ogen ook zijn, want vermoedelijk heeft hij zelf niet in de gaten dat hij ook gemanipuleerd wordt. Ik zie in zijn teksten letterlijke quotes van mijn moeder terug, die onwaar zijn, gelogen, maar die hij weer als waarheid naar mij toe projecteert. Dus kan ik er bijna zeker van zijn dat hij zich nog middenin het 'manipulatieweb' bevindt, zonder dat hij dit in de gaten heeft. Mijn uitleg accepteert hij ook niet, dus dat moet ik ook opgeven.
Maar ik kan het zelf echt niet meer opbrengen. Voor de buitenwereld maak ik ook een slechte keuze: ik steun mijn moeder immers niet in haar oneindige verdriet om haar overleden echtgenoot? Maar als ik het wel doe, dan ga ik er aan kapot. Ze weet me volledig leeg te zuigen en als ik leeg ben dan is het nog niet genoeg.
Toen ik enkele weken geleden met spoed met de ambulance naar het ziekenhuis moest en opgenomen werd doordat ik hartklachten kreeg van de hele situatie, is mij duidelijk geworden dat het mijn dood kan worden en ik echt er uit moet stappen.

Begrip dat het ook mijn vader is die is overleden, krijg ik van haar uiteraard niet. Ruimte voor eigen beleving van verdriet is er vanzelfsprekend ook niet.
Zo moeilijk. Het is voor de buitenwereld zo correct, zo onopvallend en zijn we 'zo'n hecht en lief gezin. En toch is het voor mij zo ontzettend helder: mijn moeder heeft een bipolaire persoonlijkheidsstoornis en is een narcist die haar oudste dochter leegzuigt, manipuleert en letterlijk vernietigt en doodt.
Haar tegenspreken mag niet, steun bij anderen zoeken mag niet, een eigen leven leiden mag niet, haar niet in het middelpunt van mijn wereld hebben: mag niet. Niks mag, behalve met haar bezig zijn en haar het middelpunt van mijn wereld laten zijn en mijzelf 'wegmaken'.

En ik accepteer het niet meer. En ik vind het doodeng om nu zo te doen! Maar ik ben nu 42, heb zelf een gezin met een geweldige man en kind, schoonfamilie, vrienden, een goede baan en een fijn leven. Zij hoort er niet meer bij!!!

Ik kan zo veel over mijn jeugd en drama's vertellen, zoveel delen, maar het is te veel om op te schrijven. Ik moet er gewoon mee stoppen...

Het gaat me lukken! Ik doe simpelweg niet meer mee!

Lieve groet, M
Geantwoord op: 08:55 08-11-2013

Beste M,

Het is te erg voor woorden dat je dit op deze manier moet doen, omdat je anders gecontroleerd wordt en er op aangesproken wordt. Je zou zeggen waar bemoeien mensen zich mee....? Maar ik vind het heel goed van je dat je nu eindelijk zegt: "En nu is het genoeg!" Iedereen heeft een grens en die van jou is duidelijk bereikt. En dat geeft ook helemaal niet. Ik vind als je contact hebt met iemand, en of dat nu familie is of dat het vrienden zijn, het moet een toegevoegde waarde zijn in je leven. Mensen die jou leven alleen maar ruïneren en totaal geen toegevoegde waarde hebben in je leven daar kun je het contact beter mee verbreken of het contact echt een heel stuk verminderen. Je schiet daar echt totaal niets mee op. Je bent met zulke personen alleen maar een hoop ellende rijker. Concentreer je op de mensen in je leven die wel oprecht het beste met je voor hebben en geef hun je energie ipv je energie te verspillen aan de mensen die het niet waard zijn. En zo te lezen heb je genoeg mensen die van jouw houden in je leven dus ga je daar op concentreren. En altijd als je iets op een andere en voor jou nieuwe manier aanpakt is dat eng, maar ik denk dat je er wel goed aan doet. Verandering is niet altijd een verbetering zeggen ze wel eens, maar in dit geval denk ik van wel. Het zal je een hoop rust geven. Succes en hou vol!

Angel

Renate en Kas@ 11:34 22-10-2013
Beste allemaal,
We hebben zojuist een link naar deze site geplaatst in ons te verschijnen artikel over "eenzijdige relatieproblemen". Ons artikel verschijnt op de website: www.watvrouwenwillen.nu. Sites als deze over psychologische manipulatie zijn superbelangrijk, maar passende hulp en therapie is dat eveneens. We hebben onze buik vol van relationele parasieten. Het zijn lastige trajecten als je slachtoffer bent die heel wat blijvende tranen kunnen veroorzaken. Sterkte aan de slachtoffers!. Hou moed! Renate en Kas
Leo@ 12:16 29-09-2013
Ik heb/had 9maanden een relatie wat nog steeds geen duidelijkheid geeft... Haar grootste probleem naar mij is dat ik geen werk heb ik ben 25jaar ik ben ligt autistisch en dat wist ze ook, heb erg moeite met leren heb vroeger op een speciale school bezeten en heb geen diploma of iets ook dat wist ze... Ze pushte me altijd dat ik moest gaan werken wat ik zeker waardeer en wil! Heb aankomende woensdag een afspraak bij carglass het is zo dicht bij... Maar ja, nu zegt ze dat ze pas voor me kan vechten als ik werk heb... Zelf zit ze nu ook al even thuis want ze kan pas in oktober daar aan de slag. Misschien is ze een beetje depri? Maargoed... Ben altijd goed voor haar geweest en ze heeft geen enkele reden om het ineens uit te maken, ze geeft ook aan dat ze even alleen wil zijn en t even niet meer weet... Met moeite heb ik dat gedaan en wil ik haar even niet lastig vallen... Ze haalde de foto's weg en verbrak de relatie op facebook... Ineens zegt ze tegen mij "bedank je ouders even voor alles dat is wel zo netjes" met antwoord ja zal ik doen bedankt jou ouders ook maar" ja is goed zegt ze en 3min later "je zit er ook echt totaal niet mee he?" Ik zeg ja tuurlijk wel "ik merk er niks van zegt ze" ik denk t zal wel... Paar dagen later schreef ze "ik mis je zullen we praten?" waarbij ik antwoorde ja is goed. We spreken een vrijdag af, donderdag avond vroeg ze nog wat ik deed met wie ik was heeft hij ook een vriendin welke vriend? Ik antwoorde gewoon netjes en antwoorde ze "je bent nog meer bij hem dan bij mij *Glimlach*. Dus ik schreef "Morgen ben ik weer bij je x" na t gesprek ging ik slapen en werd ik wakker met als volgd; "ik heb nog even na gedacht ik denk dat ik misschien t weekend nog alleen wil zijn dat t beters..." Ik zei dat ik t niet leuk vond zegt ze "sorry hoor" maar opa en oma komen" etc etc. Ik voelde me echt k*t. Ze schreef "ben je nous boos?" Ik dacht ik ga hard worden dus ik schreef; " nee niet boos hoor word er wel wijzer van" ze schreef "wijzer?" Ik zeg "dat het waarschijnlijk toch niet gaat werken zo" antwoorde ze terug "oh nou oke..." Ze ging ineens jongens volgen op Instagram zo foto site... Dus ik deed meisjes volgen en ineens kreeg ik dit binnen: haha ineens volg je focking veel wijven *glimlach* gaat goed he! Ik schreef ja. Antwoord ze "oke mij niet nodig dus" zulk soort dingen.... Best herkenbaar als ik het hier zo lees.... Dit gesprek was een vrijdag eergisteren... Sindsdien niet meer gesproken, want zij maak t uit zij wil even alleen zijn zij zeg de afspraak af... Moet ik dan als een hondje terug komen steeds? Ik was de gene die altijd zij zand erover ik heb bijna werk en nu zegt ze "te lang gewacht" ach.. Die vrijdag dat ze het had afgezegd ging ze wel wat leuks doen met d'r nicht die avond... Maargoed dat las ik op facebook. Vreemd genoeg weten de ouders t niet want ze had gezegd dat we even een pauze hebben en dat t even niet meer goed ging zei ze tegen mij... En d'r broertje Appte me gisteren nog wanneer ik nou weer een xtje kwam ik zei dat moet je aan je zus vragen en ze zei tegen haar broertje waarom wil je dat weten? Niet eens zeggen het is uit ofzo... Maargoed... Waarom ik er voor wil vechten is omdat de relatie zelf altijd goed ging en we hebben nooit echt ruzie gehad alleen op whatsapp maja dat is anders want daar toon je geen emotie enzo.. Alles ging gewoon leuk en dit zag ik niet aankomen eigenlijk.... Ben kapot van verdriet! Heb d'r nu 2dagen niet gesproken en ik moet me sterk houden en ze moet voelen wat ze kwijt is... Zal ze geen gevoel hebben denk je? En een spel met me spelen? Want sinds 2weken is t uit en ik liet haar steeds tegen mij praten en telkens vroeg ze wat ik doe en waar ik ben enzo.. Wat moet ik doen? Verder gaan met me leven en een beetje hoop hebben dat alles goed komt met mij en Haar! En ik hoop dat t me gaat lukken want ik wil zo graag een toekomst met haar... Maar ben erg onzeker geworden door deze toestanden!

Alvast bedankt voor t lezen!
Geantwoord op: 09:42 02-10-2013

Beste Leo,

Als ik je verhaal zo eens lees dan krijg ik erg sterk het gevoel dat ze een spelletje met je speelt. Ik heb het idee dat zij veel meer voor jou betekend als jij voor haar. In een goede en evenwichtige relatie krijg je terug wat je er in stopt. Je krijgt wat je geeft. Beide partners respecteren en vertrouwen elkaar. Het feit dat je zelf in je bericht al aan geeft dat je niet iedere keer als een hondje terug wilt komen zegt mij dat je diep in je hart ook wel weet dat dit niet goed zit. Ondanks dat je erg veel geeft om deze meid. Ik denk niet dat zij het zelfde toekomstbeeld heeft van jullie samen als jij dat hebt. Ook dat je onzeker bent door alles wat er gebeurd is een signaal dat dit niet goed zit. Het is logisch dat je niet meer weet waar je aan toe bent als je zulke gemengde signalen van haar krijgt. Vertrouwen liefde en respect binnen een relatie is heel erg belangrijk. Dat houdt een relatie in balans en zorgt er voor dat je je goed voelt bij je partner. Vaak geeft ons innerlijk gevoel wel signalen dat het in een relatie niet goed zit, maar negeren de meeste mensen dit omdat ze van iemand houden. Ik kan niet voor je beslissen wat je moet gaan doen, maar mijn advies is zoek een andere lieve en leuke meid die je wel waardeert en respecteert en die geen spelletje met je speelt. Je verdient vele malen beter dan dat je nu krijgt en wordt behandeld in mijn ogen. Heel veel succes met je beslissing en de situatie!

Angel

Laura@ 15:07 20-09-2013
Dank je wel voor je reactie!!
Laura@ 11:42 19-09-2013
Na de zoveelste ruzie met mijn moeder ben ik op deze site terechtgekomen. De puzzelstukjes beginnen langzaam op zijn plaats te vallen. Mijn moeder manipuleert, gedraagt zich altijd als een slachtoffer, draait en verdraait en weet mij al 42 jaar lang een schuldgevoel te geven. Ik doe het nooit goed. Ik heb er zoveel last van. Het liefst zou ik het contact verbreken. Maar ik heb ook 4 kinderen waar ze oma van is. En mede daarom vind ik dat ik dat niet kan doen. Ik ben nu naar een manier op zoek om er mee om te gaan. Ik ben er echt ziek van dat het zo loopt. Ook omdat ze mijn vader, die nu overleden is, altijd zo zwart maakte. Nu pas zie ik in hoe moeilijk het voor hem geweest moet zijn om met haar te leven.
Ik wil er graag met iemand over praten.
Groetjes, Laura
Geantwoord op: 15:40 19-09-2013

Beste Laura,

Ik snap je dilemma heel goed. En ik kan mij heel goed voorstellen dat het vermoeiend is. Je staat voor een moeilijke keuze. Wel contact of geen contact....Als je wel besluit het contact te houden dan zul je inderdaad voor je zelf een manier moeten vinden om hier mee om te gaan. Ik kan je niet vertellen hoe je dat moet doen. De reden daarvoor is omdat we nou eenmaal allemaal verschillend zijn. Wat voor de ene persoon werkt kan voor de andere persoon helemaal niet werken. Wat je zou kunnen proberen is om het contact wel aan te houden, maar zo oppervlakkig mogelijk. Dan zien jouw kinderen hun oma nog steeds, maar hou jij het heel oppervlakkig en dan heb je ook de minste kans op ruzies en confrontaties. Je zult hier genoeg herkenning vinden, want er zitten zo veel meer mensen met het zelfde probleem als jij. Ik wens je in ieder geval heel veel succes. En mocht je de behoefte hebben dan kan je me altijd via het contact formulier op de website persoonlijk een mail sturen.

Angel

Angel

angelique@ 22:59 12-09-2013
Beste Angel
bedankt voor uw snelle reactie.
gr angelique
angelique@ 23:52 10-09-2013
Bij toeval kwam ik op deze site terecht en het is me wel het 1 en ander duidelijk geworden. Mijn moeder heeft een theatrale persoonlijkheidsstoornis en manipuleert haar hele leven al.Mijn broer is een pathologische leugenaar en manipuleert al vanaf dat hij kan praten.En zo zijn er nog 2 in de familie van moeders kant.Zou zoiets erfelijk bepaalt kunnen zijn? Ik vind het zeer moeilijk om met dit soort mensen om te gaan,en heb sinds een half jaar alle banden met mijn broer verbroken,en heb daar absoluut geen spijt van. Met mijn moeder heb ik sinds 2 maanden weer contact,hetzij moeizaam.Ik kan gewoonweg niet accepteren dat zei zo is,en heb haar ook al vaker op haar leugens,manipulatie,en slachtofferrol gewezen,maar altijd word alles ontkend .Erg vervelend en wat mij betreft heb ik liever helemaal geen contact meer met haar,maarja....het blijft toch je moeder,en ik ben soms ook nog steeds zo stom om er weer in te tuinen,hoewel ik toch echt wel beter weet dat ze nooit zal veranderen of zich weet aan te passen. Zelf ben ik eerlijk en oprecht,dat heb ik wel geleerd de afgelopen jaren(door mijn huidige partner).Maar die eerlijkheid word meestal niet gewaardeerd door mijn moeder en broer.Ik zou er talloze boeken over kunnen schrijven over hoe deze mensen in elkaar zitten en wat voor idiote en gemene streken ze leveren,om er zelf maar beter van te worden........... begrijpen zal ik het nooit.
groetjes angelique
Geantwoord op: 09:15 11-09-2013

Beste Angelique,

Kinderen hebben hun ouders als voorbeeld en leren dus veel van beide ouders. Als kinderen bijvoorbeeld opgroeien in een omgeving waar ruzie maken en schreeuwen heel normaal is en dagelijks voorkomen zullen kinderen geloven dat dit gedrag normaal is en het overnemen van de ouders. Dus eenmaal volwassen en zelf in een relatie zullen ze het zelfde gedrag vertonen als hun ouders. Dat is met manipulatie ook zo. Kinderen nemen het gedrag van hun ouders over. en naar mate ze ouder worden, worden kinderen er alleen maar beter in. Zie ook mijn Top 10 (Ouderschap) http://www.psychologische-manipulatie.nl/Top9.html Dus erfelijk aangelegd nee dat niet. Maar als jij je kinderen leert manipuleren zullen ze het gedrag over gaan nemen. Dit hoeft natuurlijk niet altijd. Je ziet het bijvoorbeeld ook met ouders die een alcohol verslaving hebben. Hun kinderen als ze eenmaal oud genoeg zijn nemen of het gedrag van hun ouders over en hebben de zelfde verslaving of kinderen gaan er tegenover staan en doen zelf precies het tegenovergestelde en vinden alcohol vreselijk. Dat is met dit precies zo. Om gaan met mensen die manipuleren blijft moeilijk en lastig. En doordat iedereen anders in elkaar zit zal je voor je zelf een manier moeten zoeken waar jij je goed bij voelt hoe je hier mee om wil gaan.

Angel

A. Schetters@ 13:46 27-08-2013
Hallo Angel, je hebt helemaal gelijk. Ik vermoed ook dat oma een schuld gevoel heeft. Ik ben ook opgevoed door mijn oma die bij ons in woonde (zo ging dat vroeger op de boerderij) mijn moeder was lid van allerlei verenigingen waar ze dagelijks erg druk mee was. mijn vader werkte en als hij thuis was sliep hij. Maar ik denk ook dat ze erg jaloers op mij is omdat ik door alle omstandigheden toch een erg prettig en fijn leven heb met een geweldige vriend(en). Zij heeft alleen maar haar man die zwaar aan de antidepressiva zit. Voor de rest is ze hele dagen druk met alles doen voor mijn kinderen. Ze beschouwd ze zeker als haar eigen. Ze heeft altijd graag een zoon gewild en vanaf dat mijn zoon geboren is zit ze er boven op. Mijn vriend zegt altijd dat oma schijnzwanger is. Het klopt inderdaad dat ik nog steeds de voogdij heb. BJZ wil absoluut niet mee werken, wil geen onderzoek doen naar PAS. Ze zeggen alleen dat mijn zoon gelukkig is bij opa en oma en dat hij daar wil blijven. Dus ze kunnen niets voor mij doen. Want ja... De kunt niet gaan trekken aan die jongen. Ik kan idd eens informeren bij een juridischloket. Had ook al gehoord dat je een melding kunt doen bij AMK.
Geantwoord op: 13:59 28-08-2013

Beste A,

Heel vreemd dat bjz niet wil mee werken. Ik snap absoluut dat ze niet aan de kinderen willen gaan trekken, maar dat is alleen van toepassing als de keuze in overeenstemming is met moeder en het contact met moeder daar nog gewoon is. Het contact met moeder is nu volledig verbroken door nog eens niet een eigen keuze maar moedwillig opgelegd. Daar zit naar mijn idee toch een heel groot verschil in. Kinderen horen hun ouders in hun leven te hebben. Daar zijn verschillende redenen voor, maar met name omdat jij het rolmodel bent voor beide kinderen die kan oma niet zijn. Amk kan je altijd bellen en je verhaal doen en eens aanhoren wat hun over deze hele situatie te zeggen hebben. Maar het antwoord van bjz vind ik een heel makkelijk antwoord. Eigenlijk zeggen ze (in andere woorden dan wel, mevr wij hebben geen idee hoe wij u kunnen helpen dus trekken we onze handen er vanaf en zoekt u het maar uit) Daar komt het in mijn ogen op neer. Ik kan je 1 ding garanderen en dat is dat het nooit goed is voor kinderen om totaal geen contact meer te hebben met hun ouders. Dat lijkt me al reden genoeg om hier iets mee te gaan doen. Ik zou zeker eens juridisch loket bellen en vragen naar je wettelijke mogelijkheden. Je hebt gezag over beide kinderen en daarbij zeggenschap over je kinderen. Zwart wil gezien heeft oma helemaal niets te vertellen over je kinderen tenzij het anders is bepaald door de rechter. Naar mijn idee moet dit niet zo maar mogen en kunnen. Niet opgeven en blijf proberen!

Angel

Berichten: 91 t/m 105 van de 355.
Aantal pagina's: 24
Nieuwer4 5 6 [7] 8 9 10Ouder