Berichten

Nina@ 09:57 21-04-2016
Hallo,

Ik ben toevallig op deze site gekomen omdat ik op zoek was naar info over manipulatieve mensen en ik denk dat een 'vriendin' haar gedrag net zo is.
Een hele tijd ben ik bevriend geweest met L en tot vorig jaar ging de vriendschap goed. Dat dacht ik toch.
Ik gaf haar aandacht, als ze dat wou en zij gaf mij ook wel aandacht. Ze is iemand dat nogal gevoelig lijkt, want weent opeens en daarna is het over. Ze kon mij al wenend op bellen en daarna was het over.
Sinds vorig jaar deed ze heel afstandelijk, ze wou niet afspreken, had steeds geld te kort en zei heel weinig. Ze gaf aan dat ze geen zin had in afspreken en tijd voor zichzelf nodig had. Dus ik heb een hele tijd niets meer gehoord van haar.
Met kerst en nieuwjaar stuurde ze wel een bericht met wensen en als ik dan vroeg hoe het was en wat er scheelde, kreeg ik een antwoord dat ze nog iets ging laten weten maar tijd nodig had.
Vorige week kreeg ik een heel verwijtende kwade email met de boodschap dat ze de vriendschap beëindigd. De reden: Ik heb vorig jaar haar geen aandacht gegeven als ze ziek was, niet gevraagd hoe het ging in de groepsschat(bestond uit haar, mij en nog een vriendin) en had iets mis zegt na mijn intense reis. Daaruit besloot ze ook dat we op verschillende niveaus zaten. Ze had niets meer laten weten, want ze had tijd nodig omdat ze was te boos was en nu ze niet meer boos is, was ze klaar om die email te versturen.
Ik heb dan een email terug gestuurd dat ik weet dat ik niet perfect ben, maar dat een vriendschap is in geven en nemen. Ik niet verwacht dat vrienden niet perfect reageren, dus ik ook niet wil dat ze dat van mij verwachten. Dat ik normaal gezien dingen uit praat en dingen kan vergeten en vergeven. En nog wat dingen. Maar alvast geen verwijten naar haar. (Ik dacht, daar doe ik niet aan mee!)
Daar stuurde ze mij heel frustrerende email op terug: dat ik er niets van begrijp en ze ziet aan mijn sarcastisch en kinderachtige reactie. Dat ik ook één ding moest onthouden, het is niet omdat je het niet zo bedoeld dat het een excuus is om niet naar je gedrag te kijken. (Heeft ze het over haar zelf??)

Het feit is, dat het allemaal ging over dingen die gezegd werden via whatsapp, in een groepsgesprek. Dus alles wat gezegd wordt, gaat via email. Ze wil absoluut niet uitpraten via face to face.

Bij het zoeken naar berichten tussen haar en mij, vond ik berichten dat ik heel bezorgd was om haar als ze ziek was waar zij degelijk op antwoordde en mijn bezorgdheid apprecieerde. Ik had haar die berichten doorgestuurd en uitgelegd mijn reactie na mijn reis. Ook stuurde ik haar dat ik het haar keuze is om de vriendschap te beëindigen en dat ik het respecteer. Dat het laatste is wat ik erover zeg en geen verwijtende emails meer hoef. Dat als ze nog een verwijtende email wil sturen, het voor haar zelf moet houden.
Ze stuurde terug: 'Wat wil je nu bewijzen? Ik weet wel wat je geschreven hebt naar mij en in de groepschat. Stop met mij te emailen'. Dan denk ik, stom kind. Je bent te trots om toe te geven dat ik wel om u gaf en zoekt een reden om boos te zijn en de vriendschap af te sluiten. Zij is degene dat begon, niet ik.

Alleen begrijp ik niet goed waarom zo iemand na zoveel maanden stilzwijgen nog een email stuurt met verwijten en verwacht dat je niets terug stuurt. Is dat een vorm van aandacht willen? Wat zou ze nu willen zeggen of wat zou ze nu werkelijk willen? Zou ze jaloers zijn op mij en mijn leven? We hebben ook een gezamenlijke vriendin en daar heeft ze constant ruzie mee.

Anyway, zij heeft de keuze gemaakt om mij uit haar leven te zetten op een heel harde manier, dus is mijn besluit, ze komt er ook nooit meer in mijn leven. Ik heb op haar laatste email dan ook niet meer geantwoord en heb haar email gefilterd, voor het geval dat ze nog emails stuurt. Ik heb het gevoel dat ze na een tijd, terug aandacht ga zoeken en mij gaat emailen. Maar dit pik ik niet en ik wil mijn energie hier ook niet meer in steken. Dat zijn kinderspelletjes en hier ben ik te oud voor geworden. Ik heb heel even getwijfeld aan mezelf, maar tot besluit gekomen dat ik iemand ben dat echt geeft om mijn vriendinnen en steeds het beste wil. Dat ik mezelf een tijdje opzij heb geschoven om voor mijn vrienden er te zijn. Dus ik weet dat ik mij niet moet schuldig voelen.

Ik denk dat mensen verwijten sturen omdat ze een behoefte missen en zichzelf afschermen van de wereld omdat ze zelf met iets zitten. Op die manier wordt er niet over hen gepraat maar over degene waar ze verwijten naar sturen. Dus ik denk dat L zelf met veel issues zit + zorgen en het niet kan uiten op een normale manier. Daarom zoekt zij een persoon waar ze iets kan verwijten en denkt ze nu dat haar probleem is opgelost...
Ik vind het een fascinerend gedrag, zo tegenstrijdig en zo gemeen. Dan denk ik steeds, doet ze zo of is ze zo?
Misschien kan het ook zijn dat ze teveel gekeken heeft naar de serie revenge ?

Alvast bedankt om het te lezen. Ik kijk uit naar het antwoord!
Geantwoord op: 13:09 30-05-2016

Beste Nina,

Ik denk dat je het bij het juiste eind hebt. Je bent sterk in de manier hoe je hier mee omgaat en gaat niet mee in haar gedrag. Dat toont, vind ik, karakter. Je hebt de eer aan jezelf gehouden en zegt heel duidelijk ik ga hier niet in mee en ik heb hier geen zin in. Ondanks dat het je verdriet doet en je het liefste de situatie ook anders ziet. Ik denk dat de manier waarop je hier tegenaan kijk juist is en je zonder deze vriendschap beter af bent. Mensen hebben vaak de neiging om op het moment dat ze zelf niet goed in hun vel zitten en er van alles in hun leven aan de hand is om dit af te reageren op andere personen. Ik denk dat dit ook zo'n situatie is aangezien je niet de enige bent met wie ze ruzie maakt. Ik zeg altijd omring je zelf met mensen die iets positiefs toevoegen in jouw leven en een toegevoegde waarde hebben. Deze persoon heeft dit duidelijk niet dus denk ik dat je juist hebt gehandeld. Groeten Mariska

Truus@ 08:25 14-04-2016
Ik ben nu 10 jaar gescheiden en het wordt van kwaad tot erger. De kinderen wonen bij mij en gaan om het weekend naar hun vader. Hun vader praat alleen maar negatief over me, dit maakt dat ze na een weekend schuw weer terugkomen maar hij beweert dat hij niks verkeerd zegt. Maar hij gaat zover dat hij de kinderen ook al zover heeft dat mijn familie niet deugt, ze mijn ouders niet zien staan als zijn familie ook in de buurt is en dat doet ontzettend zeer. Hij praat met iedereen in mijn en zijn omgeving hoe slecht ik ben, altijd negatief. Daarom doet het mij zeer dat ik op deze site enkel lees over de verstoten papa en dat er een boek is met loserpapa. Ik denk dat er ook heel veel moeders zijn zoals ik, die iedere keer als ze het weekend terugkomen, schuw zijn, je niet aankijken, niet knuffelen, stil op de bank gaan zitten en na een dag of 2 weer bijkomen en een paar dagen is daar het weekend weer en begint alles weer opnieuw. Want ik weet echt niet wat te doen, ik heb wel wat bewijs op papier maar aan wie moet ik dat voorleggen? Als ik dit aan mijn ex laat zien dan krijgen de kinderen hier nog meer last mee e ik wil zo graag dat ze van ons beide kunnen houden en van onze beide families en niet de oorlog dat alleen zijn kant goed is. Zijn er ook moeders die zich hierin herkennen?
Geantwoord op: 15:27 19-04-2016

Beste Truus,

Bedankt voor je bericht. Je vraag is duidelijk en ik hoop dat je lotgenoten vind die ervaring hebben met de situatie waar jij nu in zit. Veel sterkte, mariska

Valerie@ 20:09 21-02-2016
17 jaar van mijn leven heb ik in de jeugdbeweging gezeten. Waarvan 6 jaar leiding en 1 jaar hoofdleiding. Dat jaartje hoofdleiding was gedeeld met mijn beste vriendinnetje die ik al ken sinds we 2 jaar waren. Dat jaar zorgde ervoor dat ik wou stoppen met chiro: de roddels en leugens werden me teveel. Nu ik, samen met 3 anderen, uit de jeugdbeweging ben gegaan, heeft deze ‘vriendin’ haar ware aard getoond.. Laten we haar A. noemen.
De eerste vergadering sinds mijn vertrek uit de chiro was al meteen een grote leugen: ze ging rondvertellen dat ik geld gestolen had van de chiro. Wij wonen in een klein dorp waar leugens zeer snel rondgaan, je kan je al bedenken hoe ik me voelde.
De chiro mocht met ons ook geen contact meer hebben, ze negeerden ons compleet. Wanneer A. er echter niet bijwas, kwamen ze toch rustig bij ons zitten en deden ze alsof er niets aan de hand was. Zo merkten we veel zaken op, zelfs stomme statusen op onze FB mochten ze zeker niet liken! Onze fFB is erg goed beveiligd, omdat we A. kennen. Onze verbazing was dan ook niet groot toen we een mail kregen van FB dat iemand had geprobeerd om in te loggen op ons account. Wat een geluk dat we het ingesteld hadden zodat we hiervan op de hoogte werden gehouden!
We vonden dit eigenlijk allemaal lachwekkend en hadden zoiets van: wij hebben nu gezien wie onze échte vrienden zijn, voor ons is deze ruzie kinderachtig en wij zijn gelukkig met elkaar. Laat hen maar roddelen en gemeen doen, dat is hun tijd die ze daar in willen steken..
Na enkele weken gingen ze te ver in mijn ogen: ze begonnen mijn vriend in te palmen. Ze hebben hem zodanig gemanipuleerd dat wij uit elkaar zijn gegaan. Hij gelooft nu al hun leugens en doet mee aan het kinderachtige gedoe. Zelf werd hij ondertussen al gedumpt door diegene die tussen ons wou komen, want hun doel was toch al bereikt: wij zijn uit elkaar.
Nu heeft de ruzie echt wel zijn hoogtepunt bereikt: mijn ex-vriend is leugens gaan rondvertellen over mij die de chiro verzonnen had. Ik heb het geluk dat een gezamenlijke vriend (van mij en mijn ex) heeft kunnen aantonen dat deze leugens zeker niet waar zijn.
Ik ben deze leugens en kinderachtige zever zo moe, ik begrijp niet hoe iedereen zich kan laten vangen door 1 persoon (A.) die zo manipuleert. Ze vraagt ook constant aandacht. Een voorbeeld: ze datet met 2 personen tegelijk, wanneer 1 van die personen haar bedriegt is er een dramatische scene waarin de wereld vergaat omdat zij zo hard bedrogen is, iedereen MOET voor haar klaar staan en haar troosten.
Nu kan ik niet zeggen dat ik ongelukkig ben, ik ben blij dat ik op tijd ontdekt hebt hoe deze persoon in elkaar zit. Ik had evengoed 10 jaar later al kunnen zijn waarbij zij de meter zou zijn van een van mijn kinderen. Oef, op tijd ontdekt! Ik ben erg gelukkig, de vrienden die ik heb zijn mijn échte vrienden, dat heb ik onderhand wel geleerd! Maar soms vraag ik me toch af: zou zij een stoornis hebben? Het kan toch niet dat dit haar karakter is? Daarom ben ik beginnen opzoeken en kwam op deze site terecht. Ook al is deze persoon voor mij nu lucht, toch hoop ik ergens dat ze ooit geholpen wordt. Want ik krijg meer en meer bericht van mensen die nu ook ontdekken hoe ze in elkaar zit en ze worden er ongelukkig van. Dus hopelijk wordt ze ooit geholpen want ze zal eenzaam en alleen overblijven. Dit was mijn verhaal kort samengevat, een hele boterham maar ik hoop dat er ergens herkenning in te zien is.
Geantwoord op: 19:45 22-02-2016

Beste Valerie,

Hoe treurig om te lezen, het is ook mooi om te lezen hoe jij als mens bent gegroeid. Je doorziet de leugens en het bedrog en staat er ver boven. Daar moet je trots op zijn! En ja sommige mensen zitten zo in elkaar, helaas. Ze hoeft niet perse een stoornis te hebben, maar vaak zie je bij dit soort personen wel dat het een rookgordijn is om hun eigen tekortkomingen te verbergen. Vaak zijn ze zelf gekwetst. Wees blij met de mensen die je wel o je heen hebt die het beste met je voor hebben, concentreer je daar op. Bedankt voor je verhaal, Mariska

Elisabeth@ 10:29 14-02-2016
Dag,

Onze dochter heeft sinds 5 jaar een relatie met een 6 jaar oudere man. Toen ze een relatie met hem kreeg was ze 21 en verkeerde in een labiele toestand. Vaak moe, en migraine. Sinds hij in beeld is, staat ons gezin/familie op z'n kop. En zo langzaamaan zijn de contacten met ons als ouders, haar broers en opa's en oma steeds meer verslechterd. Niets kunnen we meer goed doen. Terwijl wij alleen maar willen praten en normaal met elkaar om willen gaan. Ook haar broers hebben nog verschillende pogingen gedaan evenals haar oma, die een zeer groffe mail terug kreeg.
Inmiddels heeft onze dochter helemaal geen contact meer met de familie. Wij kunnen het allemaal niet begrijpen. Zeker niet, omdat wij een warm en harmonieus gezin zijn. Dat beaamt onze dochter ook in een mail die ze ons schreef 4 jaar geleden. Maar daarin vroeg ze ons ook, om rekening te houden met haar partner. Hij had nogal wat meegemaakt. Z'n vader bijna overleden waar hij bij was. Z'n ouders waren toen net gescheiden. Moeder is verhuist en hij moest zichzelf opvoeden. Heel sneu allemaal. Intussen kregen wij te horen via hem, dat wij onze dochter onder druk zetten. Dat ze een vervelende jeugd heeft gehad etc. Wij mochten niet naar een sportwedstrijd komen kijken van mijn dochter, omdat haar partner op de tribune zat. Toen we naar hun huis gingen om te praten, stond hij te schreeuwen en schelden in de kamer naar ons. Dit kennen wij niet en zijn geschrokken naar buiten gegaan. Nog een keer onze dochter geknuffeld en verteld hoeveel wij van haar houden.

Nu twee weken geleden heeft ze ons in het bijzijn van een neutrale persoon verteld dat ze zwanger is. Wij zijn erg blij voor haar, maar: hoe krijgen wij te horen over ons kleinkind? Mogen wij wel de opa en oma zijn die we zo graag willen zijn? Een paar uur na deze mededeling komen wij erachter dat ze via Facebook haar geluk wereldkundig heeft gemaakt met een foto van haar en haar partner. Tegelijkertijd heeft ze mij als vriend verwijderd. Ook de broers van mijn dochter hebben via Facebook kennis moeten nemen van haar zwangerschap. Dit is iets wat wij ons toch wel anders voorgesteld hadden.

Omdat wij zoveel vragen hebben over deze situatie ben ik gaan zoeken op internet om woorden te geven aan mijn gevoel. Ik heb mezelf al zoveel verwijten gemaakt wat ik beter had kunnen doen. Intussen was ik helemaal mezelf kwijt. Ik weet zeker dat mijn man en ik goede ouders zijn en zijn geweest. Onze dochter heeft een fijne jeugd gehad. Net als onze andere kinderen. Ze had een hele goede band met haar opa en oma. Ik herken niets in de hardheid van woorden die ze gebruikt. En de taal waarmee ze iedereen van alles verwijt.

Op deze site heb ik naar mijn gevoel het antwoord gevonden. Ik hoop dat ik alles een plekje kan geven. En oh wat missen wij onze dochter, zus en de opa's en oma haar kleindochter. In één woord. BIZAR.
Geantwoord op: 19:38 22-02-2016

Beste Elisabeth,

Ondanks dat ik het heel erg fijn vind dat je op deze site antwoorden hebt gevonden vind ik het jammer dat je überhaupt in deze situatie zit. Ik zou je heel graag willen zeggen dat je absoluut niet jezelf de schuld moet geven van deze situatie. Jezelf van alles verwijten heeft totaal geen zin. Hou je vast aan de wetenschap dat jullie goede ouders zijn geweest. Liefde maakt blind. En partner kan je als persoon zo ontzettend op een negatieve manier veranderen dat zelfs je eigen familie je niet meer herkent. Hoe moeilijk dit ook is, jullie dochter zal hier zelf achter moeten komen. Het enige wat jullie kunnen doen is voor haar klaar staan als ze bij hem weg wil, want neem van mij aan dat ze jullie dan heel hard nodig gaat hebben. Liefs mariska

toontje@ 17:19 13-02-2016
Manipulatie: Er zijn mensen die zich totaal niet bewust zijn van manipulatief gedrag, die dat normaal vinden! Dat zijn echte griezels, ik noem ze psychopaten. Er zijn anderen die zich wel bewust zijn, ze geven het toe, hoe griezelig is dit?

Bij psychopaten denken we aan moordenaars, dus dat zal wel niet zo zijn, overdreven toch? Nou ik denk toch van niet, leefden we in de middeleeuwen, zonder vinger afdrukken, politie onderzoek, daar gaf de gewetenloze manipulator zijn medemens een dodelijke dolksteek.
Anita@ 17:29 27-12-2015
Naar aanleiding van levenservaringen en een doortrapt persoon cq "vriendin" heb ik iets geschreven deze wil ik graag met jullie delen:

De Kameleon
De kameleon heeft vele kleuren hij past zich aan bij ieder die hij hoort.
De kameleon verschuilt zich in drassige moerassen, tussen mooie bomen en struiken
Hij zal deze gebruiken voor zijn voeding
De kameleon moet gevoed worden hij voed zich met kleine kwetsbare wezens die hem voorbij vliegen
De kameleon weet niet wie of wat hij zelf is een leeg omhulsel met veel trots
Het is de trots van de kameleon die zijn ondergang wordt hij zal nooit ombuigen
De allergrootste angst van de kameleon is hijzelf hij is bang om zichzelf te zien deze leegte is niet mooi
Hij zal zijn leegte moeten zien en daardoor zal zijn licht schijnen, zelfs daar is hij bang voor
De kameleon maakt gebruik van zwakheden van andere dieren de zwakte is zijn voeding totdat er niets meer overblijft
Hij zal gestraft worden tot op het bot en als hij dan nog niet luistert volgt de dood welke hijzelf veroorzaakt heeft
Op een dag zijn zijn vele kleuren uitgewerkt en kan hij niks anders dan zijn lege omhulsel laten zien........
Geantwoord op: 11:09 07-01-2016

Beste Anita,

Dank je wel hier voor! Groeten Mariska

Miek@ 14:11 11-12-2015
Ex-parnter die manipuleert de kinderen, begeleiding van het huis van verstandelijk beperkte zoon en mij en mijn man.

11 jaar geleden heb ik de beslissing genomen en ben ik gescheiden van de vader van mijn zoons. Hij bepaalde dat het huis dat gekocht werd in 2001 op zijn naam kwam te staan en bepaalde dat hij om de dag seks met mij wilde hebben. Als hij dit niet kreeg dan was de sfeer om te snijden.
Mijn zoons zijn nu inmiddels 23 en 19 jaar. Mijn oudste zoon heeft een autistische contactstoornis en verstandelijke beperking . Hij woont in een instelling, ongeveer 25 km van mijn huis.

De communicatie tussen mijn ex en mij liep stroef. Ik steeds geprobeerd contact te leggen, liep dit op niets uit. Als er afspraken waren, hield hij zich er niet aan (nog niet). Hij heeft toen mijn verstandelijk beperkte zoon nog thuis woonde, bepaald dat mijn zoon elke zondagochtend om 9.00 uur moest gaan trainen in een apart afgezet hok in een garage. Als mijn zoon het weekend bij mij en mijn huidige man was, moest mijn zoon gewoon komen trainen ook al ontbeten wij met al onze kinderen op zondagmorgen. Mijn zoon werd gecontroleerd door de broer van vader of van een vriend van hem (die de garage bezat) of mijn zoon wel kwam trainen (vader was zelf niet aanwezig).
Zo zijn er helaas legio aan voorbeelden waar vader in controleerde en nog controleert. Ook in de huidige woning waar mijn zoon woont, lukt het vader om zijn zin door te drukken hoeveel keer mijn zoon moet gaan trainen en dat hij naar massage moet. Hij bepaald dat mijn zoon een cursus moet gaan volgen (wat dan ook wordt gedaan).

Verschillende begeleiders van de instelling van mijn zoon lopen vast in de communicatie met mijn ex en hebben hem meerdere keren verzocht om hulp te gaan zoeken bij een psycholoog of psychiater. Hij is in 2009 door een hulpverlener verbonden aan het centrum autisme, al aangegeven dat hij niet zomaar kan bepalen wat er in het andere gezin gebeurd.

Mijn ex heeft mij onder druk gezet, door op een eerder gemaakte afspraak dat mijn zoons op de zondagavonden (van zijn weekend) terug gedraaid omdat hij boos was over een vakantieplanning. Dit resulteerde er in dat mijn zoons op de zondagavonden van hem, naar mij werden terug gestuurd. Mijn zoons vroegen aan mij waarom papa dat deed. Mijn ex heeft dit 4 maanden vol gehouden.

Zo zijn er nog legio aan voorbeelden. Mijn ex begrijpt niet dat mijn oudste zoon niet meer mee wil met hem op vakantie. (dit omdat hij wil dat zijn zoon tegen een boom plast voor geld, hier heb ik een afschrift van dat er voor is betaald). Mijn zoon voelt zich daar niet goed bij. Hoewel het voor hem moeilijk is om dat aan zijn vader uit te leggen. Bij mijn man en mij heeft hij dit wel verteld, evenals aan zijn opa en oma.

Begeleiding van de instelling van mijn zoon zien dat vader zeer controlerend is en mijn zoon zenuwachtig wordt als hij met zijn vader aan de telefoon is en onder druk wordt gezet.
Mijn ex wil nu graag dat mijn zoon, naar een nieuw opgezette woning gaat wonen (5 minuten van zijn huis af want dat is dichterbij). Hij had mijn zoon hier al voor opgegeven, zonder de huidige woning of mij te informeren. Nadat hij onze zoon had opgegeven, kregen we de mededeling over zijn plannen.
In het verleden is al gebleken, dat als hij een idee heeft, iedereen er voor moet zijn of je bent tegen hem. Hij duld geen tegenspraak, wat nu resulteert dat hij geen contact meer wil met de persoonlijk begeleidster van mijn zoon omdat zij hem tegengas geeft waar nodig.
Hij heeft in het verleden met de bewindvoering, 4 jaar geleden uitgesproken werd naar een derde partij, de instelling willen aanklagen. Hij heeft inmiddels met de 4e begeleider problemen. Nu de bewindvoering overgeheveld dient te worden naar een andere bewindvoerder, wil mijn ex dat mijn jongste zoon dit gaat doen voor zijn broer. Mijn ex gaat hiertegen in beroep, terwijl mijn oudste zoon zelf heeft gekozen (met hulp van begeleiding) om zijn keuze te maken voor een derde partij. Dit wordt door vader niet gerespecteerd.

Mijn ex weet maar al te goed wat mijn zwakke plek is (mijn zoons, vooral degene met de verstandelijke beperking, omdat hij niet goed voor zichzelf kan opkomen), gebruikt hij mijn jongste zoon om zaken te gaan regelen voor de oudste zoon. Mijn jongste zoon wil ineens gaan sporten (bij mij en mijn man thuis, was hij niet te porren voor sporten of werken). Ineens op de dagen dat mijn jongste zoon bij ons was, ging hij ineens 3x in de week sporten.

Met de informatieavonden voor ouders mbt de nieuwe woonplek waar mijn ex de oudste voor heeft opgegeven, neemt hij mijn jongste zoon mee en die verteld precies dezelfde verhalen als die mijn ex verteld.

Mijn huidige man en ik proberen mijn zoon te beschermen om mentorschap aan te vragen. Helaas zal een mentor geen beslissingsbevoegdheid hebben, om mij ex op afstand te houden, waardoor ik nu alle hoop heb verloren dat ik mijn zoon niet kan beschermen.
Ik wil enkel dat hij zijn eigen beslissing kan nemen zonder dat hij wordt beïnvloed door vader of anderen familieleden.
Het is moeilijk aan mensen uit te leggen (zelfs aan sommige orthopedagoge)die niet zien wat er onder hen neus gebeurd. Degene die het wel ziet, stopt binnenkort als begeleider. Ik weet niet meer hoe verder, want dan begint het hele gedoe met ex opnieuw, omdat hij weer met zaken zijn zin wil hebben. Dit heeft hij al bij meerdere (nieuwe) begeleiders geprobeerd.

Heb nu na 11 jaar geen hoop meer. Wie herkent dit en heeft eventueel advies!
Geantwoord op: 11:07 07-01-2016

Beste Miek,

Mijn antwoord heb je via de mail gehad vandaag.

Succes Mariska

Dirgni@ 17:32 16-10-2015
Ook ik ben bijna twee jaar lang gemanipuleerd geweest door een (ex)collega van me. In eerste instantie waren we heel goed bevriend, later ging dit over in een verhouding. Nooit verwacht dat mij dit zou overkomen maar zo zie je maar. O ja, hij zei dat het hem ook nooit eerder was overkomen. Hij zei dat we vooral moesten koesteren wat we hadden. Hij is nota bene nog wel vertrouwenspersoon bij een gemeente Hij bleek van leugens aan mekaar te hangen. Echt niet normaal. Hij verzon zelfs dat zijn vriendin er ook een verhouding op na hield (ook een groot leugen). Teveel om op te noemen eigenlijk. Toen ik hem confronteerde met al zijn leugens, beantwoordde hij geen mails (liet hij door zijn vriendin en toen ik hem belde, gooide hij de eerste keren de haak erop. En dat voor een vertrouwenspersoon. En o ja, hij had ook 12 jaar NLP cursussen gevolgd. Toen ik hem nog een keer belde zei hij letterlijk "ik heb je gebruikt en misbruikt voor mijn eigen genoegen" en weer knalde hij de hoorn er op. Ik snapte er niks van. En boos, ja heel boos. Hoe kinderachtig en wat een onvolwassen gedrag. Kan hij hier dan zomaar mee wegkomen? Manipuleert hij zijn hele omgeving? Een week later probeerde ik nog een keer vriendelijk per mail te vragen waarom hij zo veel had gelogen. Hij reageerde niet........... tot vandaag heb ik nooit iets van hem gehoord.
Mag iemand (zeker met zo een rol als vertrouwenspersoon)die zo liegt en zoveel schade aanricht hier dan zo maar mee wegkomen en zich achter zijn positie verschuilen.

Het is nu bijna een jaar later en begrijpen doe ik het nog steeds niet.

Ik denk dat het hem helemaal niks doet en dat hij er geen minuut bij stilstaat hoeveel mensen hij schaadt met zijn gedrag. Hij denkt echt puur en alleen aan zijn eigen hachie. Dat mag duidelijk zijn.
Inmiddels ben ik er wel achter gekomen dat ik niet zijn enige slachtoffer ben geweest in de afgelopen jaren. In eerste instantie schrok ik daar ook van, want hij had mij zo gezegd dat het hem nog nooooit eerder was overkomen in zijn leven. Ja ja nu weet ik wel beter (helaas)
Nu ik alles heb opengegooid en voluit mijn verhaal vertel aan wie het maar horen wil, vindt hij mij lastig en vervelend (denk ik, want van hem heb ik nooit iets gehoord ook niet via via) en ja nu zit hij in de slachtofferrol, want hij is o zo zielig nu!
Het is een narcist!!! Zo blij dat ik nu van hem en zijn ziekelijke gedrag af ben. En ja mijn gezin en ik hebben een behoorlijke beschadiging door hem opgelopen. Dat ga ik nooit vergeten!!!!!
Geantwoord op: 17:42 16-10-2015

Beste Dirgni,

Gezien deze persoon een collega is geweest van je had je er een melding van kunnen maken bij het bedrijf waar je destijds werkte. Het kan lijkt mij niet de bedoeling zijn dat hij met het halve kantoor een verhouding begint. En zeker niet met zo'n voorbeeld en vertrouwens functie.
Hoe rot het ook is voor jou dat hij er zo mee om is gegaan ben je er nog steeds wel zelf bij geweest toen de verhouding tot stand kwam. Je zal je eigen aandeel in dit verhaal moeten erkennen en daar van leren. Daar kan je hem niet de schuld van geven. De schade die je gezin hier van op heeft gelopen is deels ook aan je zelf te danken. Laat het los, en werk aan je relatie en verlaag je niet tot zijn niveau. Hem nu als de rotzak weg zetten heeft absoluut geen toegevoegde waarde behalve dat het jouw misschien en vorm van genoegdoening geeft (maar tegelijkertijd er wel voor zorgt dat je in het verleden blijft hangen en hier mee bezig blijft). En daardoor niet 100% met je gezin en je relatie bezig bent. We maken allemaal wel eens fouten, leer je les uit deze hele situatie en ga door met je leven. Het is het niet waard om er zo lang moeite en energie in te blijven steken, terwijl je die moeite en energie beter in je eigen gezin kunt stoppen. Sterkte, Mariska

Hanneke Moonen@ 02:03 25-09-2015
Mijn leven met een manipulerende narcistische ex heeft mijn leven totaal ontwricht .
Alsof ik totaal ander persoon ben en ik ken mjzelf niet meer terug .
Ondanks veel hulp van ggz en instanties denk ik dat er nog steeds geen gepaste hulp is helaas .
Het moet meer onder de aandacht en vooral bij de gewone mens .
Slachtoffers voelen zich vaak in de kou staan omdat het geloof van emotionele mishandeling want zo is het gewoon niet zichtbaar is .
De pijn zit van binnen en de ziel is verscheurd . Dus moeten wij zonder omkijken aan de toekomst werken .
Blauwe plekken verdwijnen Ik mag het eigenlijk niet zeggen maar als ik lichamelijk mishandeld was geweest hadden de kaarten anders gelegen en waarschijnlijk zou hij gestraft . Veel lieve mensen om mij heen maar toch zo eenzaam van binnen omdat je niet kan uitdragen wat je voelt . Hoeveel pijn en verdriet woede die moeilijk zijn om mee om te gaan . Inmiddels gaat het stukje bij stukje beter maar word nooit meer de vrouw die ik 12 jaar geleden was . vrolijk levenslustig altijd de dag begon met een lach . Vertrouwen lukt nooit meer . Niemand kan je teruggeven wat gestolen is . Je energie je ziel je hart je eigenwaarde vechten en overleven noem ik het .
Carrie@ 17:06 15-09-2015
Hallo,

Ik heb een relatie gehad met een manipulator van het zuiverste water en nu, een paar jaar later zie ik pas hoezeer ik gemanipuleerd werd.
De relatie was al over, ik had hier al zo vaak gelezen maar pas kort geleden viel het kwartje; nu wil ik iedereen die ook in zo'n situatie vertellen wat een opluchting het is als je eenmaal doorhebt dat die lieve, gevoelige, snel gekwetste persoon in paniek raakt als je je er écht niets meer van aantrekt.

Alles wat hier te lezen valt heb ik toegepast bij de laatste keer dat mijn (inmiddels ex) vriend waar ik nog steeds contact mee had me weer eens behandelde alsof ik de duivel zelf was.
Ditmaal had hij -om het kort te houden- zelf een levensgevaarlijke situatie gecreëerd door zijn medicijnen tegen een gevaarlijk hoge bloeddruk niet in te nemen, nog wat aan te komen terwijl hij juist flink af moet vallen, niet te bewegen maar dan ook echt niet, alleen vanuit huis de auto in en op kantoor zitten.
Hij heeft een zwembad om de hoek en is 3 x gaan zwemmen met zijn broer, daarna niet meer. Niet zijn schuld: broer had geen zin meer... haha. Ja ik kan er nu om lachen.

Op zijn 37e had hij zijn eerste hartaanval, we zijn nu 5 jaar verder.
Het liep mis, door zijn overgewicht en niet te vergeten een pakje per dag roken (zelf ben ik gestopt toen de longarts zei dat mijn longen wat achteruit gingen; hij kon niet uitstaan dat ik echt stopte ik denk omdat ik dan meer karakter en gezond verstand toonde dan hem..) en op een vrijdagavond belde hij, ik nam niet op, had geen zin in een gesprek met hem en vond het al heel wat van mezelf dat ik beide telefoons gewoon liet rinkelen!

Ik kreeg de volgende dag een kort berichtje: hij lag op de IC van het ziekenhuis omdat zijn bloeddruk de pan uitrees. Halfblind volgens eigen zeggen (hoe kon hij dan mailen..?) van de gesprongen adertjes in zijn ogen, ik hoefde niet op bezoek te komen want hij was er zo slecht aan toe dat alleen zijn ouders een kwartiertje bij hem mochten kijken. Ik leefde toch wel mee al dacht ik stiekem: 'eigen schuld, dit was zeker nodig om hem te overtuigen dat hij echt drastisch moet gaan afvallen, sporten, stoppen met roken enz'.

Hij belde me elke dag, en zei dat IK zo veranderd was, beter, leuker kortom hij wilde me nog steeds terug als vriendin.
Ik denk dat hij me onderschatte of dacht dat ik -net als hem- niet alleen kan zijn en dit keer zou zwichten voor alle idiote eisen die hij aan een partner stelde.

Toen ik na een week vroeg of ik al eens op bezoek kon komen, hij was immers al van de IC af zei hij blij: niet nodig, ik ga morgen naar huis. Dat vond ik raar, geen bezoek mogen en dan opeens naar huis, alleen??
Toen pas vertelde hij me dat hij al dagenlang bezoek kreeg van zijn broer, vrienden, collega's zelfs en uiteraard iedere dag zijn ouders. Uiteraard ja, die speelden de hoofdrol in zijn leven en zagen mij niet zitten voor hun kroonprins. Een gescheiden vrouw.. nee hoor, hij kon wel wat beters krijgen en graag minstens 15 jaar jonger dan ik want ze wilden kleinkinderen.
Mijn kinderen (volwassen) werden letterlijk doodgezwegen: dat pikte ik niet en was ook de aanloop naar de breuk.
Grappig wat moederinstinct met je doet maar dat terzijde .

Ik werd boos en vroeg waarom ik alleen huiltelefoontjes had gekregen uit het ziekenhuis en vroeg waarom hij me kennelijk niet op bezoek wilde hebben, was dat om zijn ouders te plezieren, waarom wel collega's op bezoek terwijl ik 'nog niet bij hem mocht'?
Nu komt ie: hij wilde nog niet dat zijn ouders wisten dat we wellicht weer bij elkaar zouden komen. Huh? Was daar sprake van dan? Wist ik niet?
Nou hij wel, en hij wilde óf zijn ouders met 100% zekerheid vertellen dat ik de ware voor hem was en tot hij daar heel zeker van was zei hij liever niks. Toen ik zei m.a.w. je ouders willen me niet zien hier, en ik 'mag' je dus komen helpen zodra je weer thuis bent? Zoek het maar uit, ik kom je niet opzoeken nu, vraag je collega's maar om hulp of je broer, whatever..
Toen: weet je wel hoe ziek ik ben, ik was bijna dood hoor, weet je wel wat je me nu aandoet(!!) en ga zo maar door.
Alsof ik zijn medicijnen verruild had voor kalktabletjes, hem vetgemest had, gedwongen hem te laten roken....
Kortom ik zag het opeens: dit was dus de slachtofferrol en alles was MIJN schuld.

'Als hij die nacht een hartaanval zou krijgen: mijn schuld, besefte ik dat wel?' pff...
Toen zei ik man, schei toch uit dat is dan de prijs die je betaalde voor het roken, eten etc. .

Zelden heb ik iemand door de telefoon zo verbaasd horen protesteren haha, hij snapte dat ik niet meer vatbaar was voor zijn beschuldigingen. Geweldig, het voelde echt geweldig om GEMEEND in de lach te kunnen schieten om wat hij allemaal bedacht om me een schuldgevoel aan te praten.
'wat doe JIJ me aan' tsss.....

Ik ben er zo klaar mee en hij verschrompelde toen ik ontspannen bleef en lachend herhaalde me niet schuldig te voelen omdat hij was blijven roken, ik niet verantwoordelijk was als mijn EXvriend of WIE DAN OOK zijn medicijnen niet innam, grote jongen van in de 40 kan dat zelf tenslotte, of zou dat moeten kunnen..
Ik had alle wapens met één schaterlach van tafel geveegd; de verwarring was bijna tastbaar!!

Dit is een paar weken geleden, niets meer van hem gehoord. Prima, ik mis hem niet, wel mis ik mensen om me heen en dat heeft hij feilloos aangevoeld jaren terug toen ik een relatie met hem had.
Ik voel me sterker, leuker, beter dan ooit en straal dat kennelijk ook uit. Of het moet toeval zijn dat de oude kennissen die ik opbelde nu ik me niet zo'n loser meer voelde 2, 3 uur met me bleven praten en ik een paar uitnodigingen heb om in levende lijve weer eens bij te praten.

De eerste feestjes/etentjes zijn al geweest; ik was nerveus want nog steeds niet echt veel zelfvertrouwen maar nu niet meer. Het was gezellig, leuk en we houden weer contact net als vroeger.

Omdat ik geen bange muis meer ben maar mezelf, ik ben zo blij dat ik weer stapelgek op mezelf ben nu en WERKELIJK zie en voel hoe ik me in een hoek heb laten drukken een paar jaar lang.
Maar dat heb ik mezelf al vergeven en beschouw dit als een levensles, altijd trouw blijven aan jezelf want rode vlaggen waren er genoeg, van begin af aan....

Ik herken ze nu, de rode vlaggen en ben er echt stukken sterker van geworden en vooral: gelukkiger!!

Heel veel sterkte voor wie dat pad nog moet bewandelen, bergschoenen aan en doorlopen dan kom je er wel en echt, het uitzicht op de top is fantastisch mooi, de wandeling de moeite waard!!

Bedankt voor het schrijven van deze site; wat ben ik blij dat ik deze site gevonden heb en mezelf erin herkende..
Geantwoord op: 10:23 04-10-2015

Beste Carrie,

Ik kan weinig toevoegen aan jouw verhaal. Het is heel erg fijn om te horen dat deze site heeft kunnen bijdragen aan een gezonder en gelukkiger leven. Je hebt de manipulatie herkent, bent er mee aan de slag gegaan en bent er veel sterker weer uit gekomen. En het belangrijkste je hebt het jezelf vergeven dat je dit hebt laten gebeuren en je trekt er een les uit. In 1 woord TOP! Ga zo door want jij komt er wel, succes Mariska

R0802@ 11:56 03-09-2015
Hallo allemaal,

Sinds enkele maanden ben ik gestalkt geworden door een bekende. Ik kwam met de persoon in contact... In eerste instantie nog niks aan de hand. Leuke gesprekken mee gevoerd. Verder geen bedoelingen.

De thuis situatie ging op dat moment even niet zo lekker... Och...Zo heeft ieder huisje zijn kruisje...Helaas... heb ik dat deze persoon ook verteld! Acteraf de stomste fout wat ik heb kunnen maken. Hij bood aan om met mijn man hierover te spreken. Ik heb dit tegen gehouden omdat mijn man hem al een raar mannetje vond. Oke prima... niks aan de hand.

Enkele weken later ging het thuis steeds beter... Gelukkig! Dit heb ik ook aangegeven aan de persoon. Hij vroeg regelmatig hoe het thuis ging.... Nou beter kon het niet gaan. We deden weer veel leuke dingen samen... praten veel met mekaar en genoten volop van mekaar.

De persoon heeft mij eens geprobeerd te zoenen. Ik heb hierop dan ook duidelijk gemaakt dat dit niet de bedoeling kon zijn en hem gezegd wel aardig te vinden maar gelukkig getrouwd ben en mijn man nooit zal verlaten. Persoon heeft hier zijn excuses voor aangeboden. Nou prima... Er is niks gebeurd. Dus zand erover. Maar het knaagde wel aan mij.

Ik kwam er steeds meer achter dat de persoon wel heel erg leuk begon te vinden en overspoelde mij dan ook met complimenten. Verder geen gehoor aan gegeven. Ik denk dat dit de persoon behoorlijk begon te iriiteren en begon mij te bellen en mij berichten te sturen. eens zei hij tegen mij: en als ik nu een aan jou man ga vertellen dat wij wel gezoend hebben?? Ik antwoorde hierop door te zeggen: Hoe kun je dit nu zeggen... Er is helemaal niks gebeurd. Bewijs dit maar eens....

Nou dat had ik dus beter niet kunnen zeggen. Hij dwong mij dingen naar hem te schrijven waardoor hij wel voor bewijzen zorgden. Stom genoeg ben ik hier ook nog in mee gegaan!! Waarom?? Dat vraag ik mij nu nog af... Het ging thui allemaal zo goed en wilde dit niet verstoren dus hield ik mijn mond maar in de hoop dat de persoon hier wel mee zou stoppen en mij met rust zou laten. Echter werdt het alleen maar erger. Ik moest berichten sturen met de teksten dat ik van hem houdt... zijn Sex geweldig is... Hem mis... Noem het maar op. Ik leefde in een film. Ik had een rol gekregen en moest aan die rol voldoen. De berichten wat hij wilde dat ik stuurde gingen op een gegeven moment op de automatische piloot. Als hij A zei dan wist ik dat ik dat ik met B moest reageren... Wat moest ik hier nou mee.... Hopen dat t ooit zou stoppen en weer rust in mijn leven zou krijgen.

Ik heb ook meerdere malen aangegeven dat dit moest stoppen. Het ene moment zei de persoon dit te begrijpen omdat ik gelukkig getrouwd was en ben. Maar toch bleef hij doorgaan. Ik mocht er niet mee stoppen want dan dreigde hij naar mijn man te gaan en hem te vertellen dat we een relatie hebben gehad. Hij had inmiddels bewijzen genoeg! Dus ging t spelletje gewoon weer door. Nog altijd in de hoop dat t zou stoppen...

Op een dag (nu 2 maanden geleden) ben ik geknapt en alles tegen mijn man verteld! Eindelijk... het was eruit!! Het vertrouwen van mijn man naar mij toe is uiteraard geschaad... Maar dit komt wel allemaal goedhoop ik. De persoon zit inmiddels vast (Uitspraak moet nog komen).

Ik hoop dit ooit een plaatsje te kunnen geven.... Maar waarom ben ik hier in godsnaam in mee gegaan en heb ik dit niet eerder verteld... Dat is wat maar in mijn hoofd blijft spoken... ik ben altijd een hele sterke vrouw geweest... Altijd wel mijn mondje klaar. en juist mij gebeurd dit... Waarom heb ik dit gedaan? Waarom heb ik niet gezegd Hoepel op en laat me met rust!!

Zijn er onder jullie ook personen die hier ervaring mee hebben?

Ik heb mijn verhaal maar "kort" gehouden anders zou t een boek worden...

Een hopenloze slachtoffer
Geantwoord op: 11:08 08-09-2015

Beste .....

Wat vreselijk dat je dit hebt moeten meemaken. Maar ik denk dat het weinig zin heeft om jezelf steeds maar af te vragen waarom je dit gedaan hebt en niet eerder alles hebt verteld. Uiteindelijk gaat het er om dat je het wel verteld hebt en hoe je er mee om bent gegaan en dat je hier ondanks de vervelende ervaring door heen bent gekomen. Dat bewijst dat je een sterke vrouw bent en ook het feit dat je alles hebt verteld aan je man getuigt dat je een sterk persoon bent die verantwoordelijkheid draagt voor de hele situatie. Iedereen maakt fouten en beslissingen waar we achteraf niet trots op zijn. Dit is zo'n moment voor jou. Concentreer je op het heden en de toekomst en laat het achter je. Het is gebeurd, hij zit achter slot en grendel en jij en je man kunnen gaan werken aan een herstel van jullie relatie. En jij hebt je les geleerd. Jij komt er wel! Mariska

Anouk@ 14:14 01-09-2015
Beste,

Ik heb een relatie met een man die gescheiden is en zes kinderen heeft. Na de breuk met de moeder,volgden er nog twee relaties. Zijn kinderen zijn ondertussen bijna allemaal volwassen en hebben een goede band met hun vader. Alleen het jongste kind, het enige meisje in het gezin en nu 19 jaar, stelt zich erg afstandelijk op naar haar vader. Ze blijft beleefd, maar is erg koel en stelt dat ze haar vader niets te vertellen heeft. Dat ze enkel op hem rekent voor financiële steun bij haar studies. Mijn vriend, die steeds erg zorgzaam is geweest voor al zijn kinderen, maar door de scheidingsomstandigheden, zijn kinderen tijdens hun opgroeien, niet steeds bij hem thuis had, lijdt hier erg onder en vraag zich af wat hij verkeerd heeft gedaan en hoe hij het contact met zijn dochter kan herstellen. Ik zou willen dat ik hem hier mee kan helpen en vraag me af of het raadzaam zou zijn dat ik met zijn dochter praat. Maar dan voel ik me zo'n bemoeial en zo gaat zij dat misschien ook ervaren. Moeten wij gewoon respecteren dat ze geen contact meer wil of is het beter om dit niet los te laten en haar proberen te overtuigen om alles eens uit te spreken, ook al wil ze dit niet. Dank voor uw advies.
A.
Geantwoord op: 11:01 08-09-2015

Beste Anouk,

Het beste wat je vriend in deze situatie kan doen is met zijn dochter gaan praten. Geen verwijten, niet boos worden, maar op een hele rustige manier zijn zorgen uiten, dat hij merkt dat ze is veranderd en dat hij heel graag wil weten of hij iets verkeerds heeft gedaan. Komt ze met een antwoord praat het dan uit, twijfelt ze of geeft ze hierop helemaal geen antwoord respecteer dat dan ook. Ze zal haar redenen hier voor hebben en als ze besluit om niets te zeggen dan zal ze nog niet toe zijn aan dit gesprek. Ik denk niet dat het verstandig is dat jij met zijn dochter gaat praten. Laat vader dit zelf met zijn dochter oplossen. Jij kan er in een later stadium altijd betrokken worden bij alles. Steun ze beide dat is mijn advies voor jou. Daar in tegen is het natuurlijk niet de bedoeling dat ze respectloos met haar vader om gaat en hem alleen maar als bank gebruikt. Hij zal voor zichzelf daar een middenweg in moeten vinden waar hij achter staat. Want ondanks dat zijn dochter afstandelijk doet kan ze nog altijd wel respectvol blijven naar haar vader toe. Succes, mariska

machteld@ 20:14 15-08-2015
Hallo,
Al vier jaar lang negeerd mijn schoonzoon me.
Elke keer vraag ik me af wat ik toch misdaan heb.
Probeer elke keer weer een gesprek op gang te krijgen over gewone dagelijkse zaken en dat lukt niet,neemt dan zijn gsm en begint daar op te kijken.
Blijft nooit lang,wil direct weer weg terwijl hij met andere mensen heel anders omgaat, een toffe kerel eigenlijk.
Hebben nooit woorden gehad en toch negeerd hij me,als ik binnen kom en hij is aan het praten tegen mijn man of dochter,direct zwijgt hij.
Wat doe ik daarmee, voel me altijd heel slecht want ik ben me van geen kwaad bewust.
Help in hun huis, pas op hun kindje,sta altijd klaar voor hun en respecteer hun privecy.
Hij wil ons ook maar 2 maal in de maand zien en we doen dan ons best om dat ook te doen.
Het is een lang verhaal met domme dingen.
Mijn vraag is, negeer ik hem nu ook ????
Hoe ga ik daarmee om???
Is het abnormaal van mij dat ik het erg vindt dat hij nooit vraagt of ik is wil drinken, geen gelukkige verjaardag krijg......... En de rest van mijn gezin wel?
Hebben nooit woorden gehad, die jongen kan mij niet verdragen denk ik maar hij is familie en wat moet ik nu doen ??
Hopelijk kan je me wat psychisch steunen want het duurt me al veel te lang .
Met warme en vriendelijke groetjes
Machteld
Geantwoord op: 21:16 19-08-2015

Beste Machteld,

Heb je al eens geprobeerd om met hem te praten hier over? Gewoon 1 op 1 van volwassene tot volwassene. Zeg hem wat je hier opschrijft dat je je van geen kwaad bewust bent, maar dat hij je het gevoel geeft dat er iets aan de hand is en dat je dat graag uitgesproken wilt hebben. Dat deze situatie je dwars zit en dat je dat heel graag uit de wereld wilt hebben. En als je iets fout hebt gedaan dat je dat graag wilt weten zodat je er iets mee kan doen. Ik vermoed als je dit zo aanpakt dat je snel genoeg een antwoord van hem krijgt. Succes, Mariska

A.M.@ 16:04 24-07-2015
Klopt dat? als je wel eens onzeker bent, of een onzekere houding aanneemt?
Daar mensen je op die manier je bekijken? maar ik niet altijd onzeker ben, of het is wel zo, en ik het zelf niet in de gaten heb.
Of dat mensen je als kind behandelen, moet je ook doen he, of kijk op deze platte grond zie je? is jullie stoel, als je kaarten koop, je moet daar zitten, en niet daar.
Mieke nu moet je eens goed luisteren, en hun stemgebruik van laag naar hoog, zoals ze bij kinderen doen, en als ik even niet oplet, als ze me iets vertellen, stoten ze je aan, van hè wel kijken, je moet ook kijken!!!! Mieke als je niet kijkt dan weet je het niet, ik probeer je te helpen en let je niet op, wel goed opletten he, weer de stem van laag naar hoog.
Nou ik heb er met ze erover gepraat met de meesten, en ook nog op een goeie manier, van ik voel me betutteld, jou stemmetje van laag naar hoog, ( wat ik op cursussen heb leren waarnemen, van let op de ander zijn /haar stem intonatie. Maar de grootste ruzie!!!!! begon van hun kant, en zijn dat ook familie en bekenden, Mieke toch, wat haal jij je in je hoofd, muizenissen zijn het, en het stemmetje, ik weet bij god niet wat jij bedoelt met het stemmetje van laag naar hoog, Mieke waar ben jij in godsnaam bezig!!!!! ik heb niks gedaan!!!! ik help je alleen maar, waarom doe je zo??? als ik niks mag zeggen kan ik wel helemaal inpakken, jij je moet eens wat meer accepteren.
En ik heb al die jaren laten zien wat ik waard ben, en me ontwikkelt, het lijkt dat ik niet wel eens onzeker mag zijn, je groot houden, dat is dat je door de mand ga vallen, ze hun gezicht gaan verliezen.
op z`n tijd je kwetsbaar opstellen is niks mis mee, en ik doe dat op z`n tijd.
Ik weet niet met welke idioten ik te maken heb, zo zie ik dat, maar ze leggen de schuld bij mij
Geantwoord op: 20:42 29-07-2015

Natuurlijk reageren en bekijken mensen je anders als jij onzeker bent en overkomt. Jij zal zelf het beste weten of jij een onzeker persoon bent of niet. Onzekerheid is geen eigenschap wat je niet zelf in de gaten hebt. Je bent onzeker of je bent het niet. Niemand anders dan jij zelf kan daar het beste een antwoord op geven.

Tine@ 18:57 04-07-2015
Kennelijk heb ik op de een of andere manier een harde les te leren en wilt het kwartje maar niet vallen.
Het gezin waar ik uit kom kende twee gezichten, naar de buitenwereld stonden we bekend als dat gezellige, warme en hechte gezin (wat deels ook wel het geval was), anderzijds liep ik constant op mijn tenen en verwachtte ik elk moment een uitbrander van mijn moeder. Ik kon in haar ogen nooit iets goeds doen, hoe vaak kreeg ik wel niet te horen dat ik waardeloos was. Nooit een complimentje, nooit een lief woord........ja behalve als ik haar hielp in het huishouden, vandaar dat mijn huis (ik ben nu 47 jaar) nog steeds spik en span is. Schoonmaken daar was ik goed in, achteraf ook het schoonmaken van mijn hoofd die vol negatieve ingeprente woorden zat.
Ik heb psychische hulp gezocht toen ik ouder was en hard aan mijn zelfvertrouwen gewerkt. Dat gaat nu goed, behalve als ik een bezoekje breng bij mijn moeder en zij me voor de zoveelste keer niet serieus neemt. Ik ben hartpatiënt en weet dat stress bij mij de trigger is, maar volgens haar kan het geen stress zijn, want dat heb ik niet volgens haar, want wat heb ik nou eigenlijk mee gemaakt aan ellende? Niets dus als ik haar mag geloven.
Tja, geschiedenis lijkt zich te herhalen met mijn eigen kinderen. Ik ben 13 jaar geleden gescheiden en het kwam bij mij vandaan. Mijn ex en ik hadden elkaar niets meer te vertellen en de koek was op, daarnaast met hem het nodige mee gemaakt, waar ik zeker mijn kids niet mee wil belasten, dit ten nadele van mezelf, want ze trekken volledig partij voor vader. Als ze de waarheid zouden kennen, zou dat wel anders zijn, maar dat verdriet wil ik hun besparen. Wij zijn in goede harmonie uit elkaar gegaan, alhoewel ik zeker besef wat voor een impact dit had voor de kids. Ik heb ze zoveel mogelijk leed willen besparen en nooit geen kwaad gesproken over mijn ex. Helaas was dat andersom niet het geval en maakte hij me (on)bewust zwart tegenover de kids. De oudste, mijn dochter was altijd al een vaders kindje en besloot op haar 17e met veel bombarie bij haar vader te gaan wonen. het deed mij verdriet, maar ik vond het geluk en welzijn van mijn dochter het belangrijkste en lag me er bij neer. Ze was vol verwijten naar mij toe en kwam met dingen aan, waarvan ik duidelijk kon bespeuren dat het niet naar eigen woorden waren. Opa en oma van vaders kant gooiden graag olie op het vuur door bijvoorbeeld niet op verjaardagen van de kinderen te komen als de verjaardagen bij mij gevierd werden. Ik had dan thuis een ontroostbaar kind die boos was op mij omdat oma en opa niet wilden langs komen dóór mij.
Dat te bedenken dat ex schoonvader inmiddels al met zijn halve familie had gebroken omdat ze stuk voor stuk niet deugden. Mijn jongste kreeg op 16 jarige leeftijd psychische hulp omdat hij depressief was en de psycholoog stelde de vraag bij wie hij het liefst wilde wonen en waar het prettig en stabiel was.
Hij koos voor mij en mijn (nieuwe) man en ik was daar blij om. Mijn zoon heeft een fijne tijd bij ons gehad, veel goede gesprekken en ook veel lol. Tot begin dit jaar veranderde hij, werd stiller. Hij is inmiddels 19. Mijn zoon kwam regelmatig met nieuwe kleren thuis, die hij van zijn vader kreeg, ook opa en oma schoven hem weleens geld toe. Als donderslag bij heldere hemel spuide hij op een avond alleen maar vuiligheid uit naar mij toe. Ik vroeg hem wat er mankeerde, wat hij anders wilde etc. Een normaal goed antwoord kreeg ik niet van hem, er deugde ineens niets meer aan mij en hij was boos dat ik geld uitgegeven had aan een nieuw bed voor onszelf ??!! Hij was boos dat hij niets gekregen had van me. Mijn zoon zijn zwakke plek is geld, weet ik, hij profiteert graag van anderen, voor de rest is hij een doodgoed jong, een beetje erg beïnvloedbaar. Hij wilde bij zijn vader wonen,,want daar hoefde hij tenminste geen kostgeld gaan betalen als hij binnenkort zou werken.
Dat was dus ineens dág zoon!.......door alle stress belandde ik een dag later in het ziekenhuis voor mijn hart en kwam ik met een nieuwe tas vol pillen thuis en ondertussen een flinke illusie armer. Mijn zoon heeft nooit interesse getoond, geen teken van leven gegeven en heeft hierdoor nooit beseft dat hij me bijna kwijt was.
Mijn zoon negeert me nu, sluit me buiten van alle belangrijke zaken en verkondigt zelfs aan iedereen dat ik geen interesse toon. Als hij alle belangrijke zaken voor me verzwijgd hoe kan ik dan op de hoogte zijn?? Na 4 x gevraagd te hebben wanneer hij diploma uitreiking heeft, telefoon niet opneemt en geen app'jes benatwoord kreeg ik het verlossende antwoord van zijn zus. "Mam je moet míj er niet mee lastig vallen, daar heb ík geen zin in!" is dan vervolgens het antwoord van mijn 23 jarige dochter (die tot op heden uit zichzelf geen contact met mij zoekt) Ik voel me verstoten, vraag me af wat ik anders had kunnen doen. Mijn man kent me nu 10 jaar en zegt dat ik een geweldige moeder voor ze ben geweest en altijd voor ze klaar stond. Toch blijf ik twijfelen, heb altijd het beste met ze voor gehad, maar kennelijk toch iets fout gedaan?
Misschien dat anderen zich in mijn verhaal herkennen? Ik voel me verdrietig, teleurgesteld, maar diep vanbinnen ook heel boos.
Ik wil niets liever dan een fijn contact met mijn kids, maar om me zo afgewezen te voelen, dat gevoel wens ik niemand toe.
Geantwoord op: 08:52 18-07-2015

Beste Tine,

Als er dingen in ons leven anders lopen dan dat wij graag willen zijn we geneigd of om anderen de schuld te geven en zelf geen enkele schuld te erkennen of om alle schuld bij ons zelf neer te leggen ongeacht of dit waar is of niet. Beide is niet goed. Het is absoluut goed om kritisch naar jezelf te kijken en jezelf te vragen wat had ik anders kunnen doen? En er zullen vast dingen zijn die je anders had kunnen doen. Maar vaak maakt het niet uit hoe je de dingen had gedaan en is de uitkomst toch het zelfde. Wees niet zo streng voor jezelf. Als je man zegt dat je een goede moeder bent neem dat dan aan. In dit geval zijn het invloeden van buiten af en 2 kinderen die dat nog niet inzien wat de oorzaak is. Dit zijn dingen wat vaak niet is te voorkomen, hoe je de dingen dan ook aan had gepakt. Dit zal altijd moeilijk blijven, maar het is een situatie waaraan jij op dit moment niets aan kunt veranderen. Leef je leven, houdt je kinderen dicht bij je hart, geef jezelf niet de schuld en er komt een dag dat ze gaan inzien hoe het wel zit. Succes, Mariska

Berichten: 31 t/m 45 van de 364.
Aantal pagina's: 25
Nieuwer1 2 [3] 4 5 6 7Ouder