Berichten

Carrie@ 17:06 15-09-2015
Hallo,

Ik heb een relatie gehad met een manipulator van het zuiverste water en nu, een paar jaar later zie ik pas hoezeer ik gemanipuleerd werd.
De relatie was al over, ik had hier al zo vaak gelezen maar pas kort geleden viel het kwartje; nu wil ik iedereen die ook in zo'n situatie vertellen wat een opluchting het is als je eenmaal doorhebt dat die lieve, gevoelige, snel gekwetste persoon in paniek raakt als je je er écht niets meer van aantrekt.

Alles wat hier te lezen valt heb ik toegepast bij de laatste keer dat mijn (inmiddels ex) vriend waar ik nog steeds contact mee had me weer eens behandelde alsof ik de duivel zelf was.
Ditmaal had hij -om het kort te houden- zelf een levensgevaarlijke situatie gecreëerd door zijn medicijnen tegen een gevaarlijk hoge bloeddruk niet in te nemen, nog wat aan te komen terwijl hij juist flink af moet vallen, niet te bewegen maar dan ook echt niet, alleen vanuit huis de auto in en op kantoor zitten.
Hij heeft een zwembad om de hoek en is 3 x gaan zwemmen met zijn broer, daarna niet meer. Niet zijn schuld: broer had geen zin meer... haha. Ja ik kan er nu om lachen.

Op zijn 37e had hij zijn eerste hartaanval, we zijn nu 5 jaar verder.
Het liep mis, door zijn overgewicht en niet te vergeten een pakje per dag roken (zelf ben ik gestopt toen de longarts zei dat mijn longen wat achteruit gingen; hij kon niet uitstaan dat ik echt stopte ik denk omdat ik dan meer karakter en gezond verstand toonde dan hem..) en op een vrijdagavond belde hij, ik nam niet op, had geen zin in een gesprek met hem en vond het al heel wat van mezelf dat ik beide telefoons gewoon liet rinkelen!

Ik kreeg de volgende dag een kort berichtje: hij lag op de IC van het ziekenhuis omdat zijn bloeddruk de pan uitrees. Halfblind volgens eigen zeggen (hoe kon hij dan mailen..?) van de gesprongen adertjes in zijn ogen, ik hoefde niet op bezoek te komen want hij was er zo slecht aan toe dat alleen zijn ouders een kwartiertje bij hem mochten kijken. Ik leefde toch wel mee al dacht ik stiekem: 'eigen schuld, dit was zeker nodig om hem te overtuigen dat hij echt drastisch moet gaan afvallen, sporten, stoppen met roken enz'.

Hij belde me elke dag, en zei dat IK zo veranderd was, beter, leuker kortom hij wilde me nog steeds terug als vriendin.
Ik denk dat hij me onderschatte of dacht dat ik -net als hem- niet alleen kan zijn en dit keer zou zwichten voor alle idiote eisen die hij aan een partner stelde.

Toen ik na een week vroeg of ik al eens op bezoek kon komen, hij was immers al van de IC af zei hij blij: niet nodig, ik ga morgen naar huis. Dat vond ik raar, geen bezoek mogen en dan opeens naar huis, alleen??
Toen pas vertelde hij me dat hij al dagenlang bezoek kreeg van zijn broer, vrienden, collega's zelfs en uiteraard iedere dag zijn ouders. Uiteraard ja, die speelden de hoofdrol in zijn leven en zagen mij niet zitten voor hun kroonprins. Een gescheiden vrouw.. nee hoor, hij kon wel wat beters krijgen en graag minstens 15 jaar jonger dan ik want ze wilden kleinkinderen.
Mijn kinderen (volwassen) werden letterlijk doodgezwegen: dat pikte ik niet en was ook de aanloop naar de breuk.
Grappig wat moederinstinct met je doet maar dat terzijde .

Ik werd boos en vroeg waarom ik alleen huiltelefoontjes had gekregen uit het ziekenhuis en vroeg waarom hij me kennelijk niet op bezoek wilde hebben, was dat om zijn ouders te plezieren, waarom wel collega's op bezoek terwijl ik 'nog niet bij hem mocht'?
Nu komt ie: hij wilde nog niet dat zijn ouders wisten dat we wellicht weer bij elkaar zouden komen. Huh? Was daar sprake van dan? Wist ik niet?
Nou hij wel, en hij wilde óf zijn ouders met 100% zekerheid vertellen dat ik de ware voor hem was en tot hij daar heel zeker van was zei hij liever niks. Toen ik zei m.a.w. je ouders willen me niet zien hier, en ik 'mag' je dus komen helpen zodra je weer thuis bent? Zoek het maar uit, ik kom je niet opzoeken nu, vraag je collega's maar om hulp of je broer, whatever..
Toen: weet je wel hoe ziek ik ben, ik was bijna dood hoor, weet je wel wat je me nu aandoet(!!) en ga zo maar door.
Alsof ik zijn medicijnen verruild had voor kalktabletjes, hem vetgemest had, gedwongen hem te laten roken....
Kortom ik zag het opeens: dit was dus de slachtofferrol en alles was MIJN schuld.

'Als hij die nacht een hartaanval zou krijgen: mijn schuld, besefte ik dat wel?' pff...
Toen zei ik man, schei toch uit dat is dan de prijs die je betaalde voor het roken, eten etc. .

Zelden heb ik iemand door de telefoon zo verbaasd horen protesteren haha, hij snapte dat ik niet meer vatbaar was voor zijn beschuldigingen. Geweldig, het voelde echt geweldig om GEMEEND in de lach te kunnen schieten om wat hij allemaal bedacht om me een schuldgevoel aan te praten.
'wat doe JIJ me aan' tsss.....

Ik ben er zo klaar mee en hij verschrompelde toen ik ontspannen bleef en lachend herhaalde me niet schuldig te voelen omdat hij was blijven roken, ik niet verantwoordelijk was als mijn EXvriend of WIE DAN OOK zijn medicijnen niet innam, grote jongen van in de 40 kan dat zelf tenslotte, of zou dat moeten kunnen..
Ik had alle wapens met één schaterlach van tafel geveegd; de verwarring was bijna tastbaar!!

Dit is een paar weken geleden, niets meer van hem gehoord. Prima, ik mis hem niet, wel mis ik mensen om me heen en dat heeft hij feilloos aangevoeld jaren terug toen ik een relatie met hem had.
Ik voel me sterker, leuker, beter dan ooit en straal dat kennelijk ook uit. Of het moet toeval zijn dat de oude kennissen die ik opbelde nu ik me niet zo'n loser meer voelde 2, 3 uur met me bleven praten en ik een paar uitnodigingen heb om in levende lijve weer eens bij te praten.

De eerste feestjes/etentjes zijn al geweest; ik was nerveus want nog steeds niet echt veel zelfvertrouwen maar nu niet meer. Het was gezellig, leuk en we houden weer contact net als vroeger.

Omdat ik geen bange muis meer ben maar mezelf, ik ben zo blij dat ik weer stapelgek op mezelf ben nu en WERKELIJK zie en voel hoe ik me in een hoek heb laten drukken een paar jaar lang.
Maar dat heb ik mezelf al vergeven en beschouw dit als een levensles, altijd trouw blijven aan jezelf want rode vlaggen waren er genoeg, van begin af aan....

Ik herken ze nu, de rode vlaggen en ben er echt stukken sterker van geworden en vooral: gelukkiger!!

Heel veel sterkte voor wie dat pad nog moet bewandelen, bergschoenen aan en doorlopen dan kom je er wel en echt, het uitzicht op de top is fantastisch mooi, de wandeling de moeite waard!!

Bedankt voor het schrijven van deze site; wat ben ik blij dat ik deze site gevonden heb en mezelf erin herkende..
Geantwoord op: 10:23 04-10-2015

Beste Carrie,

Ik kan weinig toevoegen aan jouw verhaal. Het is heel erg fijn om te horen dat deze site heeft kunnen bijdragen aan een gezonder en gelukkiger leven. Je hebt de manipulatie herkent, bent er mee aan de slag gegaan en bent er veel sterker weer uit gekomen. En het belangrijkste je hebt het jezelf vergeven dat je dit hebt laten gebeuren en je trekt er een les uit. In 1 woord TOP! Ga zo door want jij komt er wel, succes Mariska

R0802@ 11:56 03-09-2015
Hallo allemaal,

Sinds enkele maanden ben ik gestalkt geworden door een bekende. Ik kwam met de persoon in contact... In eerste instantie nog niks aan de hand. Leuke gesprekken mee gevoerd. Verder geen bedoelingen.

De thuis situatie ging op dat moment even niet zo lekker... Och...Zo heeft ieder huisje zijn kruisje...Helaas... heb ik dat deze persoon ook verteld! Acteraf de stomste fout wat ik heb kunnen maken. Hij bood aan om met mijn man hierover te spreken. Ik heb dit tegen gehouden omdat mijn man hem al een raar mannetje vond. Oke prima... niks aan de hand.

Enkele weken later ging het thuis steeds beter... Gelukkig! Dit heb ik ook aangegeven aan de persoon. Hij vroeg regelmatig hoe het thuis ging.... Nou beter kon het niet gaan. We deden weer veel leuke dingen samen... praten veel met mekaar en genoten volop van mekaar.

De persoon heeft mij eens geprobeerd te zoenen. Ik heb hierop dan ook duidelijk gemaakt dat dit niet de bedoeling kon zijn en hem gezegd wel aardig te vinden maar gelukkig getrouwd ben en mijn man nooit zal verlaten. Persoon heeft hier zijn excuses voor aangeboden. Nou prima... Er is niks gebeurd. Dus zand erover. Maar het knaagde wel aan mij.

Ik kwam er steeds meer achter dat de persoon wel heel erg leuk begon te vinden en overspoelde mij dan ook met complimenten. Verder geen gehoor aan gegeven. Ik denk dat dit de persoon behoorlijk begon te iriiteren en begon mij te bellen en mij berichten te sturen. eens zei hij tegen mij: en als ik nu een aan jou man ga vertellen dat wij wel gezoend hebben?? Ik antwoorde hierop door te zeggen: Hoe kun je dit nu zeggen... Er is helemaal niks gebeurd. Bewijs dit maar eens....

Nou dat had ik dus beter niet kunnen zeggen. Hij dwong mij dingen naar hem te schrijven waardoor hij wel voor bewijzen zorgden. Stom genoeg ben ik hier ook nog in mee gegaan!! Waarom?? Dat vraag ik mij nu nog af... Het ging thui allemaal zo goed en wilde dit niet verstoren dus hield ik mijn mond maar in de hoop dat de persoon hier wel mee zou stoppen en mij met rust zou laten. Echter werdt het alleen maar erger. Ik moest berichten sturen met de teksten dat ik van hem houdt... zijn Sex geweldig is... Hem mis... Noem het maar op. Ik leefde in een film. Ik had een rol gekregen en moest aan die rol voldoen. De berichten wat hij wilde dat ik stuurde gingen op een gegeven moment op de automatische piloot. Als hij A zei dan wist ik dat ik dat ik met B moest reageren... Wat moest ik hier nou mee.... Hopen dat t ooit zou stoppen en weer rust in mijn leven zou krijgen.

Ik heb ook meerdere malen aangegeven dat dit moest stoppen. Het ene moment zei de persoon dit te begrijpen omdat ik gelukkig getrouwd was en ben. Maar toch bleef hij doorgaan. Ik mocht er niet mee stoppen want dan dreigde hij naar mijn man te gaan en hem te vertellen dat we een relatie hebben gehad. Hij had inmiddels bewijzen genoeg! Dus ging t spelletje gewoon weer door. Nog altijd in de hoop dat t zou stoppen...

Op een dag (nu 2 maanden geleden) ben ik geknapt en alles tegen mijn man verteld! Eindelijk... het was eruit!! Het vertrouwen van mijn man naar mij toe is uiteraard geschaad... Maar dit komt wel allemaal goedhoop ik. De persoon zit inmiddels vast (Uitspraak moet nog komen).

Ik hoop dit ooit een plaatsje te kunnen geven.... Maar waarom ben ik hier in godsnaam in mee gegaan en heb ik dit niet eerder verteld... Dat is wat maar in mijn hoofd blijft spoken... ik ben altijd een hele sterke vrouw geweest... Altijd wel mijn mondje klaar. en juist mij gebeurd dit... Waarom heb ik dit gedaan? Waarom heb ik niet gezegd Hoepel op en laat me met rust!!

Zijn er onder jullie ook personen die hier ervaring mee hebben?

Ik heb mijn verhaal maar "kort" gehouden anders zou t een boek worden...

Een hopenloze slachtoffer
Geantwoord op: 11:08 08-09-2015

Beste .....

Wat vreselijk dat je dit hebt moeten meemaken. Maar ik denk dat het weinig zin heeft om jezelf steeds maar af te vragen waarom je dit gedaan hebt en niet eerder alles hebt verteld. Uiteindelijk gaat het er om dat je het wel verteld hebt en hoe je er mee om bent gegaan en dat je hier ondanks de vervelende ervaring door heen bent gekomen. Dat bewijst dat je een sterke vrouw bent en ook het feit dat je alles hebt verteld aan je man getuigt dat je een sterk persoon bent die verantwoordelijkheid draagt voor de hele situatie. Iedereen maakt fouten en beslissingen waar we achteraf niet trots op zijn. Dit is zo'n moment voor jou. Concentreer je op het heden en de toekomst en laat het achter je. Het is gebeurd, hij zit achter slot en grendel en jij en je man kunnen gaan werken aan een herstel van jullie relatie. En jij hebt je les geleerd. Jij komt er wel! Mariska

Anouk@ 14:14 01-09-2015
Beste,

Ik heb een relatie met een man die gescheiden is en zes kinderen heeft. Na de breuk met de moeder,volgden er nog twee relaties. Zijn kinderen zijn ondertussen bijna allemaal volwassen en hebben een goede band met hun vader. Alleen het jongste kind, het enige meisje in het gezin en nu 19 jaar, stelt zich erg afstandelijk op naar haar vader. Ze blijft beleefd, maar is erg koel en stelt dat ze haar vader niets te vertellen heeft. Dat ze enkel op hem rekent voor financiële steun bij haar studies. Mijn vriend, die steeds erg zorgzaam is geweest voor al zijn kinderen, maar door de scheidingsomstandigheden, zijn kinderen tijdens hun opgroeien, niet steeds bij hem thuis had, lijdt hier erg onder en vraag zich af wat hij verkeerd heeft gedaan en hoe hij het contact met zijn dochter kan herstellen. Ik zou willen dat ik hem hier mee kan helpen en vraag me af of het raadzaam zou zijn dat ik met zijn dochter praat. Maar dan voel ik me zo'n bemoeial en zo gaat zij dat misschien ook ervaren. Moeten wij gewoon respecteren dat ze geen contact meer wil of is het beter om dit niet los te laten en haar proberen te overtuigen om alles eens uit te spreken, ook al wil ze dit niet. Dank voor uw advies.
A.
Geantwoord op: 11:01 08-09-2015

Beste Anouk,

Het beste wat je vriend in deze situatie kan doen is met zijn dochter gaan praten. Geen verwijten, niet boos worden, maar op een hele rustige manier zijn zorgen uiten, dat hij merkt dat ze is veranderd en dat hij heel graag wil weten of hij iets verkeerds heeft gedaan. Komt ze met een antwoord praat het dan uit, twijfelt ze of geeft ze hierop helemaal geen antwoord respecteer dat dan ook. Ze zal haar redenen hier voor hebben en als ze besluit om niets te zeggen dan zal ze nog niet toe zijn aan dit gesprek. Ik denk niet dat het verstandig is dat jij met zijn dochter gaat praten. Laat vader dit zelf met zijn dochter oplossen. Jij kan er in een later stadium altijd betrokken worden bij alles. Steun ze beide dat is mijn advies voor jou. Daar in tegen is het natuurlijk niet de bedoeling dat ze respectloos met haar vader om gaat en hem alleen maar als bank gebruikt. Hij zal voor zichzelf daar een middenweg in moeten vinden waar hij achter staat. Want ondanks dat zijn dochter afstandelijk doet kan ze nog altijd wel respectvol blijven naar haar vader toe. Succes, mariska

machteld@ 20:14 15-08-2015
Hallo,
Al vier jaar lang negeerd mijn schoonzoon me.
Elke keer vraag ik me af wat ik toch misdaan heb.
Probeer elke keer weer een gesprek op gang te krijgen over gewone dagelijkse zaken en dat lukt niet,neemt dan zijn gsm en begint daar op te kijken.
Blijft nooit lang,wil direct weer weg terwijl hij met andere mensen heel anders omgaat, een toffe kerel eigenlijk.
Hebben nooit woorden gehad en toch negeerd hij me,als ik binnen kom en hij is aan het praten tegen mijn man of dochter,direct zwijgt hij.
Wat doe ik daarmee, voel me altijd heel slecht want ik ben me van geen kwaad bewust.
Help in hun huis, pas op hun kindje,sta altijd klaar voor hun en respecteer hun privecy.
Hij wil ons ook maar 2 maal in de maand zien en we doen dan ons best om dat ook te doen.
Het is een lang verhaal met domme dingen.
Mijn vraag is, negeer ik hem nu ook ????
Hoe ga ik daarmee om???
Is het abnormaal van mij dat ik het erg vindt dat hij nooit vraagt of ik is wil drinken, geen gelukkige verjaardag krijg......... En de rest van mijn gezin wel?
Hebben nooit woorden gehad, die jongen kan mij niet verdragen denk ik maar hij is familie en wat moet ik nu doen ??
Hopelijk kan je me wat psychisch steunen want het duurt me al veel te lang .
Met warme en vriendelijke groetjes
Machteld
Geantwoord op: 21:16 19-08-2015

Beste Machteld,

Heb je al eens geprobeerd om met hem te praten hier over? Gewoon 1 op 1 van volwassene tot volwassene. Zeg hem wat je hier opschrijft dat je je van geen kwaad bewust bent, maar dat hij je het gevoel geeft dat er iets aan de hand is en dat je dat graag uitgesproken wilt hebben. Dat deze situatie je dwars zit en dat je dat heel graag uit de wereld wilt hebben. En als je iets fout hebt gedaan dat je dat graag wilt weten zodat je er iets mee kan doen. Ik vermoed als je dit zo aanpakt dat je snel genoeg een antwoord van hem krijgt. Succes, Mariska

A.M.@ 16:04 24-07-2015
Klopt dat? als je wel eens onzeker bent, of een onzekere houding aanneemt?
Daar mensen je op die manier je bekijken? maar ik niet altijd onzeker ben, of het is wel zo, en ik het zelf niet in de gaten heb.
Of dat mensen je als kind behandelen, moet je ook doen he, of kijk op deze platte grond zie je? is jullie stoel, als je kaarten koop, je moet daar zitten, en niet daar.
Mieke nu moet je eens goed luisteren, en hun stemgebruik van laag naar hoog, zoals ze bij kinderen doen, en als ik even niet oplet, als ze me iets vertellen, stoten ze je aan, van hè wel kijken, je moet ook kijken!!!! Mieke als je niet kijkt dan weet je het niet, ik probeer je te helpen en let je niet op, wel goed opletten he, weer de stem van laag naar hoog.
Nou ik heb er met ze erover gepraat met de meesten, en ook nog op een goeie manier, van ik voel me betutteld, jou stemmetje van laag naar hoog, ( wat ik op cursussen heb leren waarnemen, van let op de ander zijn /haar stem intonatie. Maar de grootste ruzie!!!!! begon van hun kant, en zijn dat ook familie en bekenden, Mieke toch, wat haal jij je in je hoofd, muizenissen zijn het, en het stemmetje, ik weet bij god niet wat jij bedoelt met het stemmetje van laag naar hoog, Mieke waar ben jij in godsnaam bezig!!!!! ik heb niks gedaan!!!! ik help je alleen maar, waarom doe je zo??? als ik niks mag zeggen kan ik wel helemaal inpakken, jij je moet eens wat meer accepteren.
En ik heb al die jaren laten zien wat ik waard ben, en me ontwikkelt, het lijkt dat ik niet wel eens onzeker mag zijn, je groot houden, dat is dat je door de mand ga vallen, ze hun gezicht gaan verliezen.
op z`n tijd je kwetsbaar opstellen is niks mis mee, en ik doe dat op z`n tijd.
Ik weet niet met welke idioten ik te maken heb, zo zie ik dat, maar ze leggen de schuld bij mij
Geantwoord op: 20:42 29-07-2015

Natuurlijk reageren en bekijken mensen je anders als jij onzeker bent en overkomt. Jij zal zelf het beste weten of jij een onzeker persoon bent of niet. Onzekerheid is geen eigenschap wat je niet zelf in de gaten hebt. Je bent onzeker of je bent het niet. Niemand anders dan jij zelf kan daar het beste een antwoord op geven.

Tine@ 18:57 04-07-2015
Kennelijk heb ik op de een of andere manier een harde les te leren en wilt het kwartje maar niet vallen.
Het gezin waar ik uit kom kende twee gezichten, naar de buitenwereld stonden we bekend als dat gezellige, warme en hechte gezin (wat deels ook wel het geval was), anderzijds liep ik constant op mijn tenen en verwachtte ik elk moment een uitbrander van mijn moeder. Ik kon in haar ogen nooit iets goeds doen, hoe vaak kreeg ik wel niet te horen dat ik waardeloos was. Nooit een complimentje, nooit een lief woord........ja behalve als ik haar hielp in het huishouden, vandaar dat mijn huis (ik ben nu 47 jaar) nog steeds spik en span is. Schoonmaken daar was ik goed in, achteraf ook het schoonmaken van mijn hoofd die vol negatieve ingeprente woorden zat.
Ik heb psychische hulp gezocht toen ik ouder was en hard aan mijn zelfvertrouwen gewerkt. Dat gaat nu goed, behalve als ik een bezoekje breng bij mijn moeder en zij me voor de zoveelste keer niet serieus neemt. Ik ben hartpatiënt en weet dat stress bij mij de trigger is, maar volgens haar kan het geen stress zijn, want dat heb ik niet volgens haar, want wat heb ik nou eigenlijk mee gemaakt aan ellende? Niets dus als ik haar mag geloven.
Tja, geschiedenis lijkt zich te herhalen met mijn eigen kinderen. Ik ben 13 jaar geleden gescheiden en het kwam bij mij vandaan. Mijn ex en ik hadden elkaar niets meer te vertellen en de koek was op, daarnaast met hem het nodige mee gemaakt, waar ik zeker mijn kids niet mee wil belasten, dit ten nadele van mezelf, want ze trekken volledig partij voor vader. Als ze de waarheid zouden kennen, zou dat wel anders zijn, maar dat verdriet wil ik hun besparen. Wij zijn in goede harmonie uit elkaar gegaan, alhoewel ik zeker besef wat voor een impact dit had voor de kids. Ik heb ze zoveel mogelijk leed willen besparen en nooit geen kwaad gesproken over mijn ex. Helaas was dat andersom niet het geval en maakte hij me (on)bewust zwart tegenover de kids. De oudste, mijn dochter was altijd al een vaders kindje en besloot op haar 17e met veel bombarie bij haar vader te gaan wonen. het deed mij verdriet, maar ik vond het geluk en welzijn van mijn dochter het belangrijkste en lag me er bij neer. Ze was vol verwijten naar mij toe en kwam met dingen aan, waarvan ik duidelijk kon bespeuren dat het niet naar eigen woorden waren. Opa en oma van vaders kant gooiden graag olie op het vuur door bijvoorbeeld niet op verjaardagen van de kinderen te komen als de verjaardagen bij mij gevierd werden. Ik had dan thuis een ontroostbaar kind die boos was op mij omdat oma en opa niet wilden langs komen dóór mij.
Dat te bedenken dat ex schoonvader inmiddels al met zijn halve familie had gebroken omdat ze stuk voor stuk niet deugden. Mijn jongste kreeg op 16 jarige leeftijd psychische hulp omdat hij depressief was en de psycholoog stelde de vraag bij wie hij het liefst wilde wonen en waar het prettig en stabiel was.
Hij koos voor mij en mijn (nieuwe) man en ik was daar blij om. Mijn zoon heeft een fijne tijd bij ons gehad, veel goede gesprekken en ook veel lol. Tot begin dit jaar veranderde hij, werd stiller. Hij is inmiddels 19. Mijn zoon kwam regelmatig met nieuwe kleren thuis, die hij van zijn vader kreeg, ook opa en oma schoven hem weleens geld toe. Als donderslag bij heldere hemel spuide hij op een avond alleen maar vuiligheid uit naar mij toe. Ik vroeg hem wat er mankeerde, wat hij anders wilde etc. Een normaal goed antwoord kreeg ik niet van hem, er deugde ineens niets meer aan mij en hij was boos dat ik geld uitgegeven had aan een nieuw bed voor onszelf ??!! Hij was boos dat hij niets gekregen had van me. Mijn zoon zijn zwakke plek is geld, weet ik, hij profiteert graag van anderen, voor de rest is hij een doodgoed jong, een beetje erg beïnvloedbaar. Hij wilde bij zijn vader wonen,,want daar hoefde hij tenminste geen kostgeld gaan betalen als hij binnenkort zou werken.
Dat was dus ineens dág zoon!.......door alle stress belandde ik een dag later in het ziekenhuis voor mijn hart en kwam ik met een nieuwe tas vol pillen thuis en ondertussen een flinke illusie armer. Mijn zoon heeft nooit interesse getoond, geen teken van leven gegeven en heeft hierdoor nooit beseft dat hij me bijna kwijt was.
Mijn zoon negeert me nu, sluit me buiten van alle belangrijke zaken en verkondigt zelfs aan iedereen dat ik geen interesse toon. Als hij alle belangrijke zaken voor me verzwijgd hoe kan ik dan op de hoogte zijn?? Na 4 x gevraagd te hebben wanneer hij diploma uitreiking heeft, telefoon niet opneemt en geen app'jes benatwoord kreeg ik het verlossende antwoord van zijn zus. "Mam je moet míj er niet mee lastig vallen, daar heb ík geen zin in!" is dan vervolgens het antwoord van mijn 23 jarige dochter (die tot op heden uit zichzelf geen contact met mij zoekt) Ik voel me verstoten, vraag me af wat ik anders had kunnen doen. Mijn man kent me nu 10 jaar en zegt dat ik een geweldige moeder voor ze ben geweest en altijd voor ze klaar stond. Toch blijf ik twijfelen, heb altijd het beste met ze voor gehad, maar kennelijk toch iets fout gedaan?
Misschien dat anderen zich in mijn verhaal herkennen? Ik voel me verdrietig, teleurgesteld, maar diep vanbinnen ook heel boos.
Ik wil niets liever dan een fijn contact met mijn kids, maar om me zo afgewezen te voelen, dat gevoel wens ik niemand toe.
Geantwoord op: 08:52 18-07-2015

Beste Tine,

Als er dingen in ons leven anders lopen dan dat wij graag willen zijn we geneigd of om anderen de schuld te geven en zelf geen enkele schuld te erkennen of om alle schuld bij ons zelf neer te leggen ongeacht of dit waar is of niet. Beide is niet goed. Het is absoluut goed om kritisch naar jezelf te kijken en jezelf te vragen wat had ik anders kunnen doen? En er zullen vast dingen zijn die je anders had kunnen doen. Maar vaak maakt het niet uit hoe je de dingen had gedaan en is de uitkomst toch het zelfde. Wees niet zo streng voor jezelf. Als je man zegt dat je een goede moeder bent neem dat dan aan. In dit geval zijn het invloeden van buiten af en 2 kinderen die dat nog niet inzien wat de oorzaak is. Dit zijn dingen wat vaak niet is te voorkomen, hoe je de dingen dan ook aan had gepakt. Dit zal altijd moeilijk blijven, maar het is een situatie waaraan jij op dit moment niets aan kunt veranderen. Leef je leven, houdt je kinderen dicht bij je hart, geef jezelf niet de schuld en er komt een dag dat ze gaan inzien hoe het wel zit. Succes, Mariska

Martin@ 09:48 29-05-2015
“Het lijdt geen enkele twijfel dat het percentage mensen met psychopathische trekken hoger is in de zakenwereld dan in de bevolking als geheel. Je kunt ze vinden in elke organisatie waar positie en status iemand macht en controle over anderen geven, evenals de kans op materieel gewin,” vertelt onderzoeker Bob Hare in het fascinerende boek ‘De lessen van een psychopaat‘. Juist in een tijd zoals deze – met veel onzekerheid binnen het bedrijfsleven – gedijen mensen met psychopathische trekjes prima. “De psychopaat kan moeiteloos omgaan met de gevolgen van snelle veranderingen. Hij of zij gedijt er zelfs bij. Chaos in de organisatie biedt zowel de noodzakelijke prikkel voor de psychopathische hang naar opwinding, als een geschikte dekmantel voor psychopathische manipulatie en corrupt gedrag.”

Zoetgevooisde woorden en mooie verhalen. Sub-criminele psychopaten zijn voor de meeste mensen onopvallend "normaal" omdat ze zulke handige leugenaars en manipulatoren zijn. Makkelijk beïnvloedbare en naïeve mensen met autisme vormen het ideale doelwit voor psychopaten zoals ....... en de elektricien ............., zogenaamde "coach" en "directeur" van een stichting voor mensen met autisme. Deze sadistische psychopaten ontlenen erg veel narcistische genoegdoening aan de status van hun ogenschijnlijke succes en bekwaamheid via de toepassing van charmante vaardigheden om zo goed te liegen dat niemand jarenlang ooit iets heeft doorgehad. Klanten krijgen onterecht torenhoge of vreemde rekeningen die via een ... moeten worden voldaan of worden op een gewetenloos geraffineerde wijze aan het lijntje gehouden. Vaak neemt men meerdere mensen met autisme tegelijk op sleeptouw; liefst mensen van wie men weet dat ze incompatibel met elkaar zijn. Tijdens uitstapjes neemt ...... dan ongemerkt bv. de portefeuille weg van iemand die bij het minste al psychotisch wordt en vervolgens vraagt hij aan deze persoon, in het bijzijn van anderen, om iets te betalen. De "kick" om zwakkeren in de samenleving uit te lokken, te domineren, hen onder stilzwijgend genot te zien aanmodderen, uit te buiten en te minachten is gewetenloos ziek en heeft blijkbaar al jarenlang ongestraft kunnen doorgaan. Naar buiten toe wordt een misleidend geitenwollensokkenimago van groene zachtaardigheid staande gehouden, terwijl het personeel op soms niet erg subtiele wijze te horen krijgt dat het eigenlijk maar dom is om geen gebruik te maken van allerlei situaties.

De desbetreffende psychopaten worden, zoals te verwachten, vooral zelf beter van het hele gebeuren en zoeken nauwkeurig uit wat iedereen wil horen. Voor "begeleiding" tijdens een vakantie wordt al gauw €15000 per week per persoon gerekend. De schijn wordt hooggehouden dat ........ over niet al te veel geld beschikt waardoor vrijwilligers (vaak ook met autisme) niet kunnen worden betaald, zogenaamd. Ondertussen laat hij hen tienduizenden euro's doorsluizen naar een holding en strijkt hij zelf de maximale vrijwilligersvergoeding op.

......... lijkt oh-zo normaal en gaat genadeloos kil te werk via plausibele leugens om zowel partners, familie, personeel als klanten in het ongewisse te laten en zoveel mogelijk geld op te strijken, samen met zijn broer. Niet alleen krijgt het systeem daardoor alweer een slechte naam, maar de desbetreffende doelgroep bestaat ook nog eens uit mensen die in hun leven al niet veel vertrouwen hebben kunnen opbouwen naar andere mensen toe. Zo iemand laat je dan jarenlang, als niets vermoedende cliënt, heel dichtbij komen ...

De sluwe gewiekstheid van deze glad pratende psychopaten is van een dusdanig zieke en gewetenloze aard dat je je gaat afvragen of er niet veel meer van dit soort lui op plekken zitten waar macht en status een rol spelen. ....... neemt op zeer berekenende wijze bepaalde mensen in dienst, vaak onbezoldigd, die later weer kunnen worden gebruikt om als schuldige aangewezen te worden indien dingen misgaan (ze zijn namelijk toch "gek", terwijl hij zelf zijn eigen bekwaamheid blijft aanprijzen en handig buiten schot blijft (maar niet langer).

"Waarom hebben mensen met autisme toch zo'n overdreven sterk gevoel voor rechtvaardigheid?"

"Het summum van immoraliteit is om bij al je misdaden de schijn te wekken een fatsoenlijk mens te zijn die de wet respecteert." -- Plato
Geantwoord op: 09:52 29-05-2015

Beste Martin,

Bedankt voor je bericht. Het is duidelijk dat je met je bericht een punt wilt maken en dat is ook geen probleem. Maar wegens privacy redenen heb ik de gegevens van de desbetreffende personen waar het over gaat weg gelaten. Mariska

ik@ 20:27 20-05-2015
Mijn moeder is een master manipulator.
Controleert alles en vooral, mij.
Ze eist volledige controle over wie ik ben, wat ik doe.
Ik heb haar uit mijn leven gegooid sinds ik zelf moeder ben.
Wetende, dat ze mijn kind net zo zal gaan manipuleren als dat ze mij gemanipuleert heeft.
Die kans krijgt ze nooit!
Geantwoord op: 09:34 29-05-2015

Beste ik,

Omgaan met iemand die je manipuleert is heel moeilijk, maar uiteindelijk laten we zelf toe dat we gemanipuleerd worden. Waar een manipulator is, is ook iemand die zich laat manipuleren. Dat kleine stukje moeten we bij ons zelf zoeken. Wij moeten dat kleine stukje veranderen waarin wij dat nog steeds toelaten dat ze ons manipuleren. Want uiteindelijk als wij niet meer toelaten dat we worden gemanipuleerd zal de manipulatie stoppen omdat ze hun grip kwijt zijn.

marjolein@ 12:32 21-04-2015
Hoi,
en wat vind je van de relatie van mn dochter van 16 en oma?
Moet ik haar het contact verbieden? Ik wil dit niet om ma te straffen, maar uit bescherming voor mn dochter, ze word door haar oma gemanipuleerd en stookt haar op tegen mij.
Dit vind ik een lastig dilemma, ik heb haar de situatie wel uitgelegd, maar ze snapt het niet helemaal, straks ben ik mn dochter ook nog kwijt.
Geantwoord op: 10:37 29-04-2015

Beste Marjolein,

Als moeder moet je altijd doen wat het beste is voor je kinderen en moet je ten alle tijden je kinderen beschermen omdat ze dit zelf nog niet kunnen. Als jij echt het gevoel hebt dat het beter is om het contact tussen dochter en oma even te laten rusten totdat er rustiger vaarwater is bereikt dan moet je dat ook doen. Wat hier in wel heel belangrijk is dat je hier over praat met je dochter. Leg haar uit waarom je dit doet zonder in details te treden wat er tussen jou en oma speelt. Probeer uit te leggen dat je haar wilt beschermen en dat je dit niet doet om haar te straffen. Aan de andere kant is je dochter 16 jr en dus aan het puberen. Het kan ook zo zijn dat ze beslist om niet te luisteren en toch gaat. Voor mij is het onmogelijk om je te adviseren wat het beste is in deze situatie omdat ik jullie beide verder niet ken. ?Het enige wat ik je wel kan zeggen is: "Volg je hart en je gevoel."

Mariska

Marjolein@ 19:27 16-04-2015
Vorig jaar feb. had ik al eens geschreven op deze site:
Ik vertelde dat ik het contact met mn moeder heb verbroken, hier is echt wel een gegronde reden voor, want dat doe je niet zomaar.
In eerste instantie wilde ik het contact niet verbreken, maar even een time-out, moest alles even verwerken.
Sindsdien gunt ze me geen rust meer, er is afgelopen jaar ontzettend veel gebeurd, FB-vuil en hatelijke teksten werden op twitter vermeld, dominee werd langs gestuurd, Bijbelteksten (we zijn christen) werden misbruikt, neef die belde met de mededeling dat Jezus vergeeft en dat ma zichzelf mss wel iets aan zou willen doen, etc.
Het ergste vind ik dat ze mn dochter tegen ons probeert op te zetten, na vele lezen, begint ze toch aardig wat narcistische trekjes te krijgen.
De band met mn broer moest ik goed houden zei Angel,... helaas is dat niet gelukt, hij vind dat ik zeur en het maar goed moet maken met ma, want hij kan er niet meer tegen, intussen besodemieterd hij me ook door blauw vinkjes uit te zetten en ook niet eerlijk naar mij te zijn.
Het is echter niet zijn dochter die is misbruikt door ma (ma plaatste foto's op twitter en zei dat zij dat was; resultaat was een relatie met een vent v 32: maar die is inmiddels achter de waarheid en heeft de relatie verbroken) en de wraakacties waren niet naar hem, maar naar op mij gericht. Ja, mag ik dat allemaal even laten bezinken en even tot rust komen daarmee? NEE!.. is het antwoord, broerlief wil alles weer peace en vree, en ik moet me er maar in schikken of ik nu wil of niet, want HIJ trekt het niet meer, want ik maak het iedereen moeilijk en het draait toch niet altijd om mij?
Ik heb het proberen te lijmen, hem alsnog uitgenodigd op mijn doop, zolang hij zich maar niet verplicht voelde en ik had liever niet dat hij het aan ma vertelde, bang dat ze langs zou komen en een scene zou schoppen.
Ik hoorde anderhalf week niets,toen ik vroeg hoe het met hem ging.
1 uur voor de doop kreeg ik een appje dat hij niet kwam, ziek! Maar wel blauwe vinkjes uitgeschakeld,
Ik heb het als een rotstreek ervaren en heb erdoor geen leuke dag gehad, ik was er kapot van.. wees aub toch eerlijk!
Heb terug ge-appt of hij anders wel was gekomen en dat we ieders maar beter on eigen weg konden gaan.
Heb hem geblokkeerd van whats-app omdat ik geen zin meer in antwoord had, ik was boos!
Dag later kreeg ik weer bericht van iemand vd kerk, ma had gehoord van mn broer dat ik was gedoopt, hoe konden ze dit toch doen om mij te dopen, ze moesten eens weten.
Dus broer heeft belofte niet gehouden. jammer.
Mn zoon kreeg een mail van hem, dat ik ruzie met iedereen maakte en dat ik me vreemd gedroeg.
Zo langzamerhand begin ik mezelf kwijt te raken en das best lastig, heb nog 1 verzoeningspoging met mn broer gedaan om eens te praten, maar nee, niet gelukt.
Ik heb mn dochter (nu 16) nu verboden om contact te zoeken met oma.
Vind ik zelf wel heel erg, vooral omdat dit haar enige grootouder nog is, maar ze is te kwetsbaar en manipuleerd haar en zoekt stiekem met haar contact, als mn dochter niet reageert op haar app-jes of telefoontjes wacht ze haar op bij school.
Ik worstel nu erg of er ooit nog verzoening kan komen en wat ik mss kan doen nog om verdere schade te voorkomen, mbt tot de relatie tussen dochter-oma /dochter-moeder.
Enig idee?
Geantwoord op: 10:30 21-04-2015

Beste Marjolein,

Het geloof staat hier helemaal buiten. Dat is iets wat ze gebruiken om jou over te halen. Misbruik maken van geloof noem ik dat. Want als er 1 ding belangrijk is in het geloof dan is het wederzijds respect naar elkaar. En vandaag de dag zijn er veel mensen maar ook gemeenschappen die de bijbel of überhaupt het geloof misbruiken of er een eigen draai aan geven. Dat zegt meer over hun als over jou Marjolein. Het feit dat de dominee hier aan mee werkt vind ik eigenlijk wel zorgelijk. En dat je broer er anders over denkt als jij is helemaal niet erg, maar hij moet jou keuze en mening respecteren en aanvaarden. En als hij er niet tussen in wil staan dan moet hij dat ook gewoon niet doen. Hij kan contact met jullie beide houden en er met beide niet over praten. Doet hij dat wel en mengt hij zich in het hele verhaal dan plaatst hij zich zelf er midden in. Ga voor jezelf eens op papier zetten alle redenen waarom je het contact hebt verbroken met je moeder. Laat dat even een weekje rusten en pak het dan nog eens op en kijk of je dan nog eens bent met alles wat je hebt opgeschreven. Als jij vind dat je redenen gegrond zijn om het contact te verbreken dan moet je zeker niet door andere mensen aan je zelf gaan twijfelen. Soms zijn deze moeilijke beslissingen nodig om jezelf in bescherming te nemen en je gezin. En dat er uiteindelijk weer toe gewerkt gaat worden naar een eventueel contact herstel dat moet je op eigen tempo doen en op het moment dat jij daar klaar voor bent en niet eerder. Ik hoop dat jij je hier een beetje in kan vinden en dat je wat hier mee kunt.

Mariska

AM@ 09:24 12-04-2015
Zelf merk ik, dat praten veel helderder werkt, dan de lieve vrede te bewaren, of hem/ haar te ontzien.
Niet werkt,
Elkaar corrigeren vind ik zelf ook goed!!!
Maar niet iedereen staat er open voor, en natuurlijk heeft dat even tijd nodig, de ander moet er ook aan wennen.
Maar hoeveel geduld moet je hebben, erover nadenken, en als men zich daarbij na verloop van tijd, zich niet prettig voelt, dan een beslissing nemen, wat de volgende stap is.
Ikzelf heb er een handje aan, om te proberen, en te blijven proberen, en zeker als je niet zeker weet, heeft die ander wel, of niet, het beste met je voor.
Ik heb dat gedaan bij mijn oudste zus, (waar ik totaal geen contact meer mee heb) Ik vind het een goede beslissing dat ik deze stap heb genomen.
Ik ben rustiger en minder stressvol.
Mijn man reageert ook beter van hoe ik het nu aanpak, op tijd mijn grenzen aangeven, zeggen hoe je je voelt, als er een botte reactie komt of kwetsend, en zeggen hoe je het anders wilt, en afspraken maken, gebeurt dat niet, eraan helpen herinneren.

Ik schrijf dit, dat praten meestal helpt, of een beslissing voor jezelf maken, hoe drastisch het ook voor de beslisser ook is.
Dit advies is voor degene die met zichzelf en met schuldgevoelens worstelt .
Want dat lees ik regelmatig op dit gastenboek, maar ook merk ik dat in het dagelijks leven rondom me.
Ik weet niet of er mensen zijn op dit gastenboek het met me eens zijn.
Het is alleen mijn mening, bij mij heeft dat geholpen.
En zeg dit, om mensen ook op weg te helpen, dat er verschillende methodes zijn, als het oude gedrag, waar men zich niet prettig bij voelt.
Want veel mensen weten niet meer hoe ze iets op een goede manier aan moeten pakken bij conflicten.
Is niet makkelijk!!! Ligt ook aan de situatie
A.M.@ 08:11 02-04-2015
Nu ik geen contact meer heb met mijn oudste zus, ( omdat ze me altijd kleineerde, betuttelde en zich overal mee bemoeide) Ze zei altijd dat ik bij haar hoog aangeschreven sta. Nou onzin is dit. Ik zeg altijd zo, als je bij je zus hoog aangeschreven sta, zou ze me toch met respect behandelen, dat is mijn mening.
Maar ik ben hardstikke blij, dat ik de knoop heb doorgehakt, om totaal geen contact meer met mijn oudste zus te hebben.
Het is bij ons veel en veel rustiger!!!!!!!!!!! En ook heb geen spanning meer!!!!!!!!!!! Het gaat ontspannen tussen mijn man en mij er aan toe.

Met mijn man heb ik op advies van Mariska gepraat, over dat hij van alles vraagt als ik het erg druk heb, of teveel aan mijn hoofd heb enz
En ook over die kerstkaart toen aan mijn oudste zus sturen, toen ik maar ja zei, om van zijn aandringen af te komen.
Ook daarover heb ik met hem over gepraat.
Ik vertelde wat het met me doet, hoe ik me voel, en ook, of ik wel duidelijk naar hem toe was, en hoe hij zich voelde.
Het antwoord heb ik gekregen, ik moest duidelijker zijn met nee of ja zeggen.
Nou dat ben ik nu, maar mijn man doet het nog dat vragen, als ik het druk heb, ik vraag dan ben ik niet duidelijk genoeg? Terwijl ik nee heb gezegd, hij zei ja,
Ik vroeg hem hoe dat komt dat hij toch doorgaat, en zich niet aan de afspraak houdt.
Hij zei, dat ben ik zo jarenlang gewend.
Ik zei werk eraan, dat kan je best!!!
Wel vroeg ik hem, hoe dat ook bij hem voelt dit gesprek, zodat we allebei meer te weten komen van elkaar.
Zijn antwoord was het is verhelderen, en ikzelf ook.
Maar ik moet hem wel corrigeren, als mijn man zich niet aan de afspraak houdt.
Wel zeg ik hem, het niet leuk te vinden als ik dat doe, maar geen andere weg is, dat dit de enige manier is.
Hij zei, als het daardoor beter gaat, ben ik bereid, om me te laten corrigeren.
Voor mij en mijn man is het een vruchtbaar gesprek geweest.
Geantwoord op: 10:32 08-04-2015

Beste AM,

Wat goed om te horen dat het zo'n vruchtbaar gesprek is geweest tussen jou en je man. Met goede en duidelijke communicatie kom je een heel eind. En jullie zullen allebei aan de nieuwe situatie moeten wennen, maar als jullie elkaar de ruimte en tijd geven om daar aan te wennen en ondertussen samen blijven praten over dingen dan komt dat echt goed! Ik ben blij voor jullie.

Mariska

Am@ 03:01 21-02-2015
Een paar dagen had ik geschreven over mijn man en ik.
Daarover wil ik graag een reactie op.
Geantwoord op: 10:30 23-02-2015

Beste Am,

Geduld is een schone zaak en wij zijn duidelijk wanneer iemand een reactie kan verwachten. Hierover krijg je ook bericht zodra je een reactie achter laat in het gastenboek.
Om antwoord op je vraag te geven, als iemand iets aan jou vraagt en je hebt op dat moment geen tijd, of je hebt het druk, of je hebt veel aan je hoofd dan geef je bij iemand aan dat je zo'n gesprek op een later tijdstip wilt voeren en niet nu. Zeker als het over zaken gaan die voor jou belangrijk zijn. Als jij ja zegt om maar van het aandringen van je man af te komen dan kan je je man niet de schuld geven dat die kaart toch is verstuurd. Jij hebt tenslotte toe gezegd. Het is belangrijk om duidelijk te zijn tegenover andere mensen wat je wil en wat je niet wilt. Dit is iets wat niemand anders voor je kan doen en waar je bij je zelf aan moet gaan werken. Daarbij lijkt het me verstandig om met je man eens goed te praten. Communicatie en duidelijkheid lost vaak al een hoop op (zonder verwijten te maken). Succes, Mariska

AM@ 01:42 20-02-2015
Sinds het najaar heb ik geen contact met mijn zus Riny.
Rond kerstmis stuurde mijn zus een kerstkaart.
Ze schreef dat andere mensen het veel erger hebben dan jij, door haar werd ik jarenlang gekleineerd en betutteld, en heb ik het contact verbroken, waar ik achter sta.
Ik zei al tegen mijn man als Riny een kerstkaart stuurt, wil ik geen antwoord sturen.
Zei mijn man, dan praten we erover, en wie zegt dat ze een stuurt.
Maar die kaart kwam.
Mijn man vroeg aan me, wat zullen we doen? Een kaart terug sturen of niet?
Ik zei, we hebben het erover gehad, en dat mijn antwoord nee is.
Maar hij zei, waarom zouden we geen terugsturen? Ik zei dat ik aan hem de reden had gezegd.
Dus zei ik weer nee.
Maar mijn man zei, kerstmis kun je niet maken om geen antwoord terug te sturen
MAr op dat moment had ik het erg druk, en zei ik ja, om er maar vanaf te komen van het aandringen van mijn man.
Maar met kerstmis was het finaal misgegaan, door die kaart
Nu nog zegt hij, dat ik het uiteindelijk zelf had beslist, dat ik had toegestemd om die kaart te versturen
Ik vind dat hij misbruik maakte dat ik in mijn drukte maar ja had gezegd, door zijn aandringen.
Hij blijft gewoon zeggen nee jij besliste, ik vroeg het alleen maar, maar ik vind dat hij misbruik maakt van mijn gevoel
Anne@ 08:24 05-02-2015
Ik twijfel en heb schuldgevoelens: mijn vriend en ik wonen niet samen ik heb 2 kinderen en hij heeft er 2, ik heb een auto en hij niet ik rij best vaak voor hem ook breng ik zijn kinderen naar huis na het weekend samen 35 km heen en 35 km terug, nog nooit heeft hij mijn brandstof betaald sterker nog sinds 3 maand leen ik hem constant geld of schiet ik dingen voor...ik ben eerlijk tegen hem geweest dat ik niet meer ga rijden hij zal toch zijn eigen verantwoordelijkheid moeten dragen..mijn gevoel is hierbij als ik niks zeg dan kan er misbruik van mij worden gemaakt( druk ik het heel zachtjes uit) de laatste x probeerde hij mij weer te laten rijden....ik zei nee en wou het uitleggen maar ik had geen kans...de kinderen zaten erbij en hij wou niet met mij apart..hij wist dat ik niet meer ging rijden...ik ben weggegaan en nu zwijgt ie me dood..ben ik nu fout geweest???? Ik weet het zelf niet meer...
Geantwoord op: 14:32 09-02-2015

Beste Anne,

In een relatie is het geven en nemen. In een goede relatie doe je dingen voor elkaar zonder er iets voor terug te verwachten. Je helpt en steunt elkaar ongeacht of je nu samen woont of niet. Je moet wel goed beseffen dat er een verschil zit tussen iemand die echt daadwerkelijk misbruik van je maakt en jezelf aanpraten dat er misbruik van je gemaakt kan worden terwijl er nog niets aan de hand is. Ik kan niet zeggen of je juist gehandeld hebt of niet, want ik weet niet hoe jullie relatie in elkaar zit. Misschien breng jij zijn kinderen naar huis, maar komt hij jou weer op een ander vlak weer te gemoed. Het kan ook dat zijn situatie nu eenmaal op dit moment is veranderd waardoor hij financieel even rot zit. Wat ik hiermee wil zeggen is dat jij jezelf moet afvragen of dit iets is wat structureel gebeurd of dat dit zo is sinds zijn situatie is veranderd? Is hij het type wat misbruik maakt van mensen, heeft hij dat in een verleden gedaan of juist helemaal niet? Wat zegt zijn gedrag uit het verleden over de persoon van nu? Als je antwoorden hebt op die vragen dan denk ik dat je goed voor je zelf kunt beslissen van hoe en wat. Wat ik wel wil zeggen is dat iemand doodzwijgen 1 van de rotste en vervelendste dingen is wat je iemand kan aandoen en dat je hier zeker over moet praten en het niet moet accepteren. Ook al zit jij misschien fout dan is het zeker nog geen reden om iemand dood te zwijgen.

Succes Mariska

Berichten: 31 t/m 45 van de 355.
Aantal pagina's: 24
Nieuwer1 2 [3] 4 5 6 7Ouder